บทที่ 3 บทที่ ๒ ❝บ้านกัญจน์ชลเนตร❞

เสียงลือเสียงเล่าอ้างกล่าวถึงความงดงามของคุณหนูกุหลาบแห่งบ้านกัญจน์ชลเนตรนั้นว่างดงามยิ่งกว่านางบนสรวงสวรรค์ ทั้งกิริยามารยาทงดงามและเพียบพร้อมยิ่งกว่านางในวัง

ความงามของแม่กุหลาบเป็นที่โจษจัน ทำให้หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างเข้ามาเกี้ยวพาราสีจนหัวกระไดบ้านไม่เคยแห้ง ทว่าเจ้าหล่อนกลับไม่เคยชายตามองผู้ใดนอกจาก เสี่ยเพชร เสี่ยร้ายผู้มีอิทธิพลในภาคใต้

พักหลังมานี้หลังจากที่เสี่ยเพชรประกาศคบหาดูใจกับแม่กุหลาบ บรรดาหนุ่ม ๆ ที่เคยเข้ามาแวะขายขนมจีบต่างพากันถอยห่างออกไป เพราะกลัวจะได้กินลูกปืนของเสี่ยเพชร

พวกมันได้แต่รอเวลาที่เสี่ยเพชรเบื่อและเขี่ยแม่กุหลาบทิ้ง ถึงครานั้นหากเอาแม่กุหลาบใส่ตะกร้าล้างน้ำพวกมันก็ยินดีที่จะรับไว้

งามถึงปานนั้น ใครบ้างที่จะกล้าปฏิเสธไม่อยากร่วมเรียงเคียงหมอนด้วย

ขึ้นชื่อว่าบ้าน กัญจน์ชลเนตร ย่อมไม่ได้มีคนงามแค่หนึ่งเดียว ทว่ายังมีผู้เป็นพี่ชายอีกหนึ่งคนที่งดงามไม่แพ้กัน หรืออาจงดงามยิ่งกว่า ขึ้นชื่อว่า กัลปพฤกษ์ ย่อมงดงามไม่น้อยกว่ากุหลาบ กัลปพฤกษ์นั้นแม้จะอยู่สูงเทียมฟ้า แต่กลับออกดอกผลิใบ ส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจไม่แพ้กลิ่นกุหลาบ

ดอกไม้งามสะพรั่งในเวลานี้ คนเองก็เช่นเดียวกัน

ลือกันว่า ลูกชายคนโตของบ้านกัญจน์ชลเนตร งามยิ่งกว่าอิเหนา มีท่าทีสง่างาม ดูองอาจสมชายชาตรี ต่างเป็นที่หมายปองของสาว ๆ ในพระนคร เป็นที่เล่าลือไปทั่วทั้งจังหวัดว่าสองพี่น้องบ้านกัญจน์ชลเนตร งามไม่มีผู้ใดเทียบ

“วันนี้แล้วสินะ” กัลปพฤกษ์ยืนคุยกับตัวเองอยู่หน้ากระจก มือทั้งสองข้างติดกระดุมให้กับตัวเอง นัยน์ตามองจับจ้องไปยังบานกระจกที่สะท้อนภาพของตน เลือกสวมใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีครีม ตัดกับกางเกงสแล็กขากระบอกสีน้ำตาล ทำให้ภาพลักษณ์ของสารวัตรหนุ่มที่ดุดันกลายเป็นคุณชายของบ้านกัญจน์ชลเนตร อย่างเต็มตัว

ให้สมกับที่เขาเล่าลือว่าบ้านกัญจน์ชลเนตรนั้น มีดีและเพียบพร้อม

เมื่อหวนคิดถึงเรื่องราวที่เขาทะเลาะกับน้องสาวอาทิตย์ก่อน กว่ากุหลาบจะยอมใจเย็นคุยกับเขาได้ก็ใช้เวลาสักพัก จนสุดท้ายเขายอมให้กุหลาบพาผู้ชายคนนั้นมาแนะนำให้รู้จัก

เอาเข้าจริง ๆ ต่อให้ไอ้นั่นมาหรือไม่มา เขาก็ไม่คิดจะให้กุหลาบคบกับมันอยู่แล้ว ดอกฟ้าจะไปยุ่งกับหมาวัดทำไมกัน มีแต่จะพากันเหี่ยวเฉาและตายไป

ก่อนหน้านี้กัลปพฤกษ์ได้แอบไปพูดคุยกับฝั่งคู่หมั้นกุหลาบแล้ว ว่าให้เลื่อนงานแต่งเข้ามาเร็วหน่อย ซึ่งฝ่ายนั้นก็ยินยอม หากแต่ว่าเขายังไม่ได้บอกแม่กุหลาบ กลัวว่าเจ้าหล่อนจะดื้อด้านไม่ยอมแต่ง ผู้กองภูวริชเป็นคนดี และยังเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของกัลปพฤกษ์ ทั้งคู่รู้จักกันตั้งแต่วัยเด็กจึงสนิทกัน เรียกได้ว่ารู้จักกันจนแทบจะหมดไส้หมดพุง

“พี่พฤกษ์คะ จำได้ไหมวันนี้วันอะไร” ทันทีที่กัลปพฤกษ์เดินลงมานั่งที่โซฟารับแขก น้องสาวตัวดีก็ปรี่เข้ามาหาทันที เจ้าหล่อนจับแขนเขาพร้อมกับถามคำถาม ทำตาปริบ ๆ

“วันเสาร์ไง”

“โธ่ พี่พฤกษ์ อย่ามาทำเป็นจำไม่ได้ พี่สัญญากับกุหลาบไว้แล้วนะ” กุหลาบเข้ามานั่งออเซาะอยู่ข้างกาย เธอดีใจมากที่วันนั้นพี่ชายของเธอบอกให้เธอพาคนรักมาแนะนำให้รู้จัก อีกทั้งพี่ชายเธอยังบอกอีกว่าจะเปิดโอกาสให้

“พี่ไม่ได้สัญญา”

“แต่วันนั้นพี่บอกว่า...”

“พี่แค่บอกว่า พามันมาให้พี่ดูหน้าหน่อย ถ้ามันรักกุหลาบจริง มันต้องมา แล้วพี่จะลองคิดดูอีกที”

“...”

“พี่แค่บอกว่าพี่จะลองคิดดูอีกที”

“ไม่รู้ล่ะ เดี๋ยวพี่ก็ได้เจอเฮียเพชรเอง พี่ต้องชอบแน่นอน”

“หึ ขอให้เป็นแบบนั้น”

ใช่ ขอให้เป็นแบบนั้น หากมันไม่มีดีอะไรสักอย่าง ไม่สามารถดูแลและปกป้องกุหลาบได้ เป็นแค่ไอ้กุ๊ยหรืออันธพาลไปวัน ๆ สาบานเลยว่ามันจะไม่ได้คบกับแม่กุหลาบแน่

“เดี๋ยวเฮียเพชรมา กุหลาบรับรองเลยว่าพี่พฤกษ์จะต้องชอบเฮียเพชรแน่”

“หึ” แม่กุหลาบตาโตลุกวาวด้วยความดีใจ ไม่คิดว่าเฮียเพชรของเธอจะยอมมา ตอนแรกก็แอบกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้รักเธอจริง

แม้เขาจะคบหาดูใจกันมาสองปี แต่เพชรยังคงให้เกียรติเธออยู่เสมอ ไม่เคยชิงสุกก่อนห่าม นั่นทำให้กุหลาบรักเฮียเพชรของเธอมากขึ้นกว่าเดิม เพราะคนรักของเธอเป็นสุภาพบุรุษมาก อีกทั้งยังไม่เคยพูดจาหยาบคายใส่เธอ

‘อยากจะให้พี่พฤกษ์ได้เห็นด้านดี ๆ ของเฮียเพชรจัง พี่พฤกษ์ต้องชอบแน่นอน’

“อะ มาแล้ว”

“เดี๋ยวกุหลาบมานะพี่พฤกษ์”

“อืม” น้องสาวบอกกล่าวพี่ชายให้นั่งรอ กุหลาบรีบเดินไปหาคนรักที่จอดรถอยู่ลานจอดรถหน้าบ้าน กัลปพฤกษ์เองก็ไม่ได้สนใจ หยิบหนังสือพิมพ์ประจำวันขึ้นมาอ่านรอ

“พี่พฤกษ์คะ นี่คนรักของกุหลาบค่ะ”

กุหลาบพาคนรักมาแนะนำให้กัลปพฤกษ์ได้รู้จัก เขาละสายตาจากหนังสือพิมพ์ ผินหน้ามามองคนรักของน้องสาวตัวเอง ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใครบางคนที่เขาไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเจอ

“มึง!” กัลปพฤกษ์เดือดดาลทันที เมื่อรู้ว่าคนรักของน้องสาวตัวเองเป็นใคร มันคือคนที่เขาพึ่งจะมีเรื่องไปล่าสุดอย่างไรล่ะ ไอ้เสี่ยเพชร เจ้าของหอเฟื่องฟ้าที่เขาปะทะกับมันเมื่อวันก่อน

ฝ่ายเสี่ยเพชรเมื่อรู้ว่าพี่ชายของคนรักเป็นใคร ก็ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้าน กลับกันเขากลับยกยิ้มมุมปาก เสี่ยเพชรสืบประวัติอีกฝ่ายมาหมดแล้ว รอยยิ้มร้ายกระตุกยิ้มที่มุมปาก ยิ่งเห็นหน้าไอ้รองสารวัตรที่มันตกใจเมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนรักของแม่กุหลาบ เสี่ยเพชรก็ยิ่งสะใจ เห็นหน้ามันทีไร หวนให้คิดถึงหมัดที่มันฝากเขาไว้เมื่อคราวก่อน

ทั้งคู่ไม่มีมีใครเอ่ยปากทักทายกัน คนหนึ่งยิ้มเจ้าเล่ห์รู้สึกเหมือนตัวเองชนะ และสะใจ ส่วนอีกคนใบหน้าจากที่ขาวเปลี่ยนเป็นสีแดง ขบกรามด้วยความโกรธ

“ทำไมพี่พฤกษ์เรียกเฮียเพชรแบบนั้นล่ะคะ พี่พฤกษ์รู้จักเฮียเพชรด้วยเหรอคะ” กุหลาบออกปากปกป้องคนรัก และยังสงสัยว่าทำไมพี่ชายของเธอรู้จักเสี่ยเพชรได้

“อ่า โทษที แค่คนหน้าเหมือนน่ะ” กัลปพฤกษ์ทำทีเป็นจำคนผิด ทั้งที่ในใจเขาตอนนี้ร้อนรุ่ม อยากจะกระชากอีกฝ่ายให้ลงมานอนอยู่แทบเท้า

“หึ เราไม่รู้จักกันหรอก” เสี่ยเพชรเองก็บอกว่าไม่รู้จัก ทั้ง ๆ ที่รอยฟกช้ำจาง ๆ ที่มุมปากของเขาเป็นฝีมือของกัลปพฤกษ์

ก็ได้ เขาจะเล่นละครตบตาอีกหน่อยก็ได้

“งั้นเหรอคะ อ่า…เดี๋ยวกุหลาบขอตัวไปเตรียมน้ำและขนมก่อนนะคะ”

“ไปเถอะ”

“พี่พฤกษ์อย่าทำอะไรเฮียเพชรเขานะคะ”

“อืม” กุหลาบเมื่อเห็นท่าทีของผู้เป็นพี่ชายและคนรักดีขึ้น จึงค่อยสบายใจหน่อย เธอจึงขอตัวออกมาเตรียมขนมและของว่างหวังจะหลีกทางให้พวกผู้ชายได้เปิดอกคุยกัน

เสี่ยเพชรนั่งลงยังโซฟาตัวตรงข้ามกับเจ้าของบ้าน สบตากับรองสารวัตรหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว กัลปพฤกษ์มองหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ นอกจากมันจะเลวแล้ว มันยังกวนตีนอีก เสี่ยเพชรนั่งยักคิ้วหลิ่วตามาให้ ก่อกวนเสียจนกัลปพฤกษ์โกรธจนแทบจะพ่นไฟออกมา

“มึงต้องการจะทำอะไรกันแน่!” สุดท้ายเขาทนไม่ไหว ลุกไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายให้ลุกขึ้น เสี่ยเพชรสูงกว่ากัลปพฤกษ์อยู่เกือบสิบเซนติเมตร แม้ตัวเองจะตัวเล็กกว่า แต่ก็ไม่คิดจะกลัว นัยน์ตาคมสบกันด้วยความไม่พอใจ ไม่รู้ว่าไอ้เสี่ยหนุ่มตรงหน้าคิดจะทำอะไร ถึงได้มายุ่งกับน้องสาวของเขา

“ไม่ได้จะทำอะไร แค่มาเยี่ยมพี่ชายของคนรักก็เท่านั้น” เสี่ยเพชรพูดความจริงออกไปเจ็ดสิบส่วน อีกสามสิบส่วน คือเขาอยากจะมาเห็นหน้าไอ้สารวัตรหนุ่ม หากมันรู้ว่าเขาคือคนรักของกุหลาบ มันจะชักดิ้นชักงอขนาดไหน

“มึงมันตอแหล เชื่อไม่ได้!” ครั้งนี้กัลปพฤกษ์กระชากคอเสื้ออีกฝ่ายให้ประชิดเขามากกว่าเดิม จนใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ

“ลื้อยังไม่รู้จักอั๊วดี ทำไมถึงว่าอั๊วแบบนี้ล่ะ หื้ม” มือหนาหยาบกร้านของเสี่ยหนุ่ม บีบแก้มอีกฝ่ายจนห่อปาก สายตาคมมองพินิจ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ ใบหน้าคมคายที่แฝงไปด้วยเสน่ห์ที่น่าหลงใหล แต่ไม่ใช่กับเขา แม้อีกคนจะมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับแม่กุหลาบ แต่นิสัยก็ดูต่างกันสุดขั้ว นิสัยถือตัวนี่แหละ ที่เสี่ยเพชรเกลียดมากที่สุด

“อย่ามาแตะ สกปรก!” รองสารวัตรหนุ่มสะบัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไม่ไยดี กัลปพฤกษ์รู้สึกรังเกียจที่อีกฝ่ายแตะเนื้อต้องตัวเขา

“ลื้อสะอาดตายล่ะ” เสี่ยเพชรก็ไม่น้อยหน้า จิ๊ปากพร้อมแขวะอีกฝ่ายโต้ง ๆ

“ไอ้เวรเอ๊ย กูไม่ยอมให้มึงคบกับน้องสาวกูแน่” กัลปพฤกษ์ผลักอกอีกฝ่ายด้วยความหัวเสีย มือเรียวสวยกุมขมับตัวเองเพื่อสะกดอารมณ์ที่เดือดพล่าน แม่ง จะไม่ยอมให้มันได้คบกับแม่กุหลาบแน่

“กูขอสั่งให้มึงเลิกคบกับแม่กุหลาบเดี๋ยวนี้!”

“ลื้อชักจะทำให้ความอดทนอั๊วหมดลงไปทุกทีแล้วนะไอ้ตำรวจ” เสี่ยเพชรดุนกระพุ้งแก้ม เท้าสะเอวด้วยความไม่พอใจ จนเผลอทำเสียมาดเจ้าพ่อหนุ่ม เอาเข้าจริง ๆ เขาไม่อยากมีปัญหากับอีกฝ่าย ไม่ใช่เพราะว่าเกรงกลัว แต่เขาต้องการไว้หน้ากุหลาบ คนรักของเขา ไม่อยากทำให้เธอต้องทุกข์ใจ

ผลัวะ!

“เลิกกับกุหลาบซะ น้องกูไม่เหมาะกับคนอย่างมึง” กัลปพฤกษ์ประเคนหมัดหนัก ๆ ใส่เสี่ยเพชรด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล แค่เห็นท่าทางไอ้นี่ ก็ทำให้เขาโมโห มันกล้าดีอย่างไรมายืนเท้าสะเอวมองเขา มือหนาเช็ดเลือดที่มุมปากทิ้ง เสยผมตัวเองขึ้นไปอย่างลวก ๆ มือหนากำหมัดตัวเองเอาไว้แน่น เสี่ยเพชรยังไม่อยากลงมือ ต้องสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเองเอาไว้ก่อน

“คนอย่างอั๊วมันทำไมวะ” เสี่ยหนุ่มถามด้วยความไม่พอใจ ทรัพย์สมบัติเขาก็มี หน้าตาในสังคมเขาก็มี คนอย่างเสี่ยเพชร มีแต่คนอยากจะถวายตัวให้ แล้วไอ้ตำรวจนี่มันกล้าดีอย่างไร ถึงมาทำแบบนี้กับเขา

“ต่ำ สถุน ไม่มีแม้แต่อนาคต ขืนแม่กุหลาบคบกับมึงต่อ ชีวิตก็มีแต่จะตกอยู่ในอันตราย”

‘แม่ง ปากใช่ย่อย’ คำพูดของอีกฝ่ายไม่มีตรงไหนที่พูดผิด กลับกันมันยิ่งพูดถูกทุกคำ แถมยังพูดได้แทงใจดำอีกด้วย

“หึ คนที่อยากคบกับอั๊ว น่าจะเป็นน้องสาวของลื้อมากกว่ามั้ง”

กึก!

“มึง! ไอ้ชาติหมา” คำพูดของอีกฝ่ายมันทำให้เขาตีความหมายไปได้หลาย ๆ อย่าง แต่สำหรับกัลปพฤกษ์อีกฝ่ายกำลังไม่ให้ค่าน้องสาวเขา พูดจาสองแง่แบบนี้ มันดูถูกกันชัด ๆ

ผลัวะ! ผลัวะ! กัลปพฤกษ์รัวหมัดใส่อีกฝ่ายด้วยความโกรธ มืออีกข้างที่ว่างก็กำคอเสื้ออีกฝ่ายเอาไว้แน่น

ผลัวะ! และอีกหลายหมัดที่ประเคนใส่จนใบหน้าของเสี่ยเพชรในเวลานี้ขึ้นเป็นริ้วรอยแดง ทว่าคนโดนชกกลับไม่ได้รู้สึกอะไร แม้จะเจ็บ แต่ก็สนุก ราวกับว่าเป็นโรคจิต ไม่คิดจะสวนคืน

“พี่พฤกษ์! ทำอะไรน่ะ ปล่อยเฮียเพชรเดี๋ยวนี้นะ!”

“หึ”

เสี่ยเพชรหัวเราะในลำคอ ทันทีที่กุหลาบเข้ามาห้าม เขาก็แกล้งเอามือกุมแก้มด้วยความเจ็บ ทว่าเสือร้ายก็ยังคงเป็นเสือร้าย กระตุกยิ้มพร้อมยักคิ้วให้กัลปพฤกษ์ไปหนึ่งที ทำให้คนขี้โมโห เดือดยิ่งกว่าเดิม

“ปล่อยพี่! พี่จะฆ่ามัน”

“พี่พฤกษ์อย่าทำแบบนี้!” กัลปพฤกษ์ตั้งท่าจะมาทำร้ายเสี่ยเพชรอีกรอบ รอบนี้เขาหวังฆ่าอีกฝ่ายด้วยมือของเขา แต่กุหลาบกลับมาห้ามเสียก่อน หล่อนฉุดรั้งแขนของพี่ชายเอาไว้สุดแรงเท่าที่เธอมี พร้อมกับเอ่ยปากขอให้คนรักของเธอกลับไปก่อน

“เฮียเพชรกลับไปก่อนนะ กุหลาบขอ”

“อืม ไว้เจอกันนะกุหลาบ” พอเป็นกุหลาบพูด เสี่ยเพชรกลับมีท่าทีพูดง่าย และเชื่อฟัง จนยอมกลับบ้านไปในที่สุด

“มึงไม่มีทางที่จะได้เจอน้องสาวกูอีก!” กัลปพฤกษ์ตะโกนออกไปไล่หลัง สาบานเลยว่ามันจะไม่ได้เจอหน้าน้องสาวเขาอีก

“พี่พฤกษ์!” กุหลาบตะโกนเรียกพี่ชายตัวเองด้วยความไม่พอใจทันทีที่กัลปพฤกษ์จะหนีขึ้นห้อง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายของเธอจงเกลียดจงชังคนรักของเธอนักหนา อีกฝ่ายไปทำอะไรให้กัน ทำไมพี่ชายเธอถึงไม่ชอบ

ตอนแรกตั้งใจจะไปชงน้ำหวานพร้อมกับยกขนมเข้ามาเสิร์ฟ มั่นใจว่าทั้งคู่คงจะคุยกันด้วยดี แต่ไม่คิดว่าทันทีที่ตนออกมาจากห้องครัว จะเห็นว่าพี่ชายของเธอและคนรักกำลังซัดกันนัวอยู่

“ทำไมต้องเข้าข้างมันด้วย กุหลาบไม่รู้หรือไงว่ามันเลวขนาดไหน ไม่รู้หรือไงว่าลับหลังมันพูดถึงกุหลาบยังไง!” สุดท้ายเป็นฝ่ายกัลปพฤกษ์เสียเองที่ทนแรงอารมณ์ไม่ไหว ตะคอกใส่ผู้เป็นน้องสาว

“พี่พฤกษ์! อย่าใส่ร้ายเฮียเพชร เฮียเพชรเขาไม่ใช่คนแบบนั้นนะ”

“เข้าข้างมันเข้าไป! ไม่รู้หรือไงว่ามันเป็นเจ้าของซ่อง! ผู้หญิงที่ติดพันมันตอนนี้ก็กลายเป็นอีตัวกันไปหมดแล้ว”

เออ เข้าข้างมันเข้าไป เขาสืบรู้มาหมดแล้วว่าอีกฝ่ายนั้นมันเป็นถึงเจ้าพ่อของโรงโสเภณี และข่าวที่ได้ยินมาทั้งหมดเกี่ยวกับผู้หญิงของเสี่ยเพชร ล้วนกลายเป็นอีตัวกันทุกคน แล้วแบบนี้เขาจะไม่ห่วงน้องสาวของเขาได้อย่างไร

เพียะ ! เสียงตบฉาดใหญ่ กุหลาบเผลอตบหน้าพี่ชายของเธอจนสุดแรง สำหรับผู้ชายอย่างกัลปพฤกษ์แม้ว่ามันจะไม่เจ็บ แต่ก็ถือว่าเขาถูกหยาม ความเป็นห่วงและหวังดีของเขา ส่งไปไม่ถึงผู้เป็นน้องสาว

มันทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าเดิม เพราะไอ้เลวนั่น น้องสาวของเขาถึงกลายเป็นคนก้าวร้าวแบบนี้

“นี่กุหลาบกล้าตบพี่เหรอ” สายตาคมจ้องน้องสาวด้วยความว่างเปล่า จากที่เคยเดือดดาลกลับนิ่งสงบจนเดาทางไม่ถูก ตอนนี้เขาโกรธจนจะเป็นจะตายอยู่แล้ว เป็นความโกรธที่ไม่สามารถแสดงออกมาได้ กัลปพฤกษ์จงใจเดินหนีกลับขึ้นห้อง มือหนากำหมัดเอาไว้แน่นทั้งสองข้าง ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองน้องสาวของตัวเองที่กำลังยืนร้องไห้อยู่

“ฮึก กุหลาบขอโทษ กุหลาบไม่ได้ตั้งใจ”

“เตรียมตัวให้ดี พี่จะให้กุหลาบแต่งงานกับไอ้ภู เร็ว ๆ นี้”