บทที่ 38 บทที่ ๓๗ จบบริบูรณ์

“พฤกษ์ลูก” สุรเสียงของชายวัยชราเอ่ยเรียกผู้เป็นลูกชายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง กัลปพฤกษ์ในวัยสิบเก้าปี เอ่ยมองพ่อด้วยสายตาที่วูบไหว ชีวิตอดีตนายตำรวจใกล้จะดับสูญลง

“พ่อครับ”

“พ่อขอโทษนะที่ไม่ได้อยู่กับลูกให้นานกว่านี้” พินิจเอ่ยขอโทษลูกทั้งน้ำตา ชายวัยชรารู้สึกผิดที่ต้องมาจากลูกจากเมียไป ไม่ได้อยู่ดูแล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ