บทที่ 52 เรื่องคืนนั้น

ที่โรงพยาบาล

ร่างไร้วิญญาณของโฉมฉายนอนแน่นิ่งอยู่ใต้ผ้าสีขาวบริสุทธิ์ ที่ข้างเตียงของเธอมีอีกร่างหนึ่งที่ทรุดลงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น เขาก้มหน้าแล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงรุ่งสาง แม้พิภูจะพยายามปลอบใจอย่างไร สหัสสะก็ไม่ยอมให้อภัยตัวเอง

“ไมล์ขอโทษครับแม่ ไมล์ขอโทษ”

“แม่ไปสบายแล้ว แล้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ