บทที่ 15 ตอนที่15 จะกดให้จมเตียง
“เอ่อ...นี่พี่ไคค่ะ ลูกคุณครูวีที่สอนภาษาญี่ปุ่นให้ฉันไงคะ พี่ไคคะนี่คุณโปรดเจ้านายของดาวค่ะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณโปรด แล้วมาเที่ยวหรือมาทำงานกันเหรอครับ”
“มาเที่ยวครับ/มาทำงานค่ะ”
“ตกลงยังไงกันแน่ครับ” ไคโตะมุ่นคิ้วสงสัยเล็กน้อยเพราะคำตอบของทั้งสองไม่ได้ตรงกันเลย
“ทั้งสองอย่างค่ะ แล้วคุณครูกับคุณลุงไดจิอยู่ไหมคะ”
“คุณพ่อกับคุณแม่ท่านไปเที่ยวน่ะ”
“เสียดายจัง”
“งั้นเชิญด้านในเลยครับ เราจะได้คุยกันแบบส่วนตัว อาหารมื้อนี้ผมขอเลี้ยงเองนะครับคุณโปรด นะดาว”
“ดะ...”
“ไม่ดีกว่าครับ” ไม่ทันที่สาวเจ้าจะได้ตอบตกลงเชฟหนุ่ม โปรดไม่อยากต้องรู้สึกติดค้างใคร โดยเฉพาะผู้ชายตรงหน้า “ให้ผมอุดหนุนคุณจะได้กินแล้วสบายใจกว่า”
พิมพ์ดาวส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เชฟหนุ่มตามใจเจ้านายตนเพราะรู้ว่าเขาไม่เปลี่ยนความคิดแน่
“โอเคครับ ความสบายใจของลูกค้าเป็นเรื่องสำคัญ เชิญครับ” ไคโตะยิ้มตอบรับประธานหนุ่มก่อนจะพาทั้งสองไปยังห้องรับประทานอาหารส่วนตัวของครอบครัวเขาเอง
“ห้องนี้ดูเป็นส่วนตัวมากเลยนะคะพี่ไค” โซนด้านนอกแต่ละโต๊ะที่รับลูกค้าจะมีเพียงระแนงไม้ไผ่กั้นไม่สูงมากนัก ทว่าไคโตะพาเธอกับโปรดเข้ามาในห้องรับแขกห้องใหญ่ อีกทั้งยังมีโต๊ะอาหารเพียงโต๊ะเดียวล้อมรอบไปด้วยกำแพงกระจกที่เผยให้เห็นธรรมชาติสวยงามข้างนอกได้แทบจะทั่วสารทิศ
“ปกติพี่จะใช้ห้องนี้กินข้าวกับคนในครอบครัวน่ะ ไม่ได้เปิดให้ลูกค้าท่านอื่นเข้า สั่งอาหารก่อนสิเดี๋ยวพี่จะรีบไปทำให้”
“พี่ไคแนะนำเลยค่ะ ฉันกินฝีมือพี่ไคได้หมด”
“โอเค แล้วคุณโปรดล่ะครับ”
“ผมเอาเหมือนดาวนั่นแหละครับ อะไรก็ได้”
“ครับ แล้วผมจะทำให้สุดฝีมือเลยครับ”
หลังจากเชฟหนุ่มออกจากห้องไปได้โปรดก็เอาแต่นั่งหน้ามุ่ยไม่ยอมพูดยอมจาจนพิมพ์ดาวรู้สึกถึงความอึดอัด
“คุณโปรดหิวมากเหรอคะ”
“อืม...”
ได้ยินคำตอบแสนห้วนเช่นนั้นพิมพ์ดาวก็รู้เลยว่าเธอไม่ควรไปแหย่รังแตนโดยการเซ้าซี้ประธานหนุ่ม เอาไว้เขามีอะไรลงท้องแล้วเธอค่อยคุยกับเขาจะดีกว่า เวลาที่รออาหารเลยได้แต่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือไปพลางๆ
เวลาบนโต๊ะอาหารของโปรดและพิมพ์ดาวผ่านไปไม่นานเท่าไรก็จบลง หลังจากที่ข้าวหน้าเนื้อฝีมือไคโตะวางตรงหน้าของโปรดได้ ประธานหนุ่มก็เอาแต่ยัดข้าวเข้าปากไม่ยอมพูดยอมจาจนพิมพ์ดาวต้องยัดข้าวตามเขา เพราะกลัวว่าจะกินเสร็จช้า อีกทั้งเมื่อรับประทานอาหารหมดถ้วยแล้วโปรดยังคะยั้นคะยอชวนเธอกลับทั้งที่ยังไม่ได้ร่ำลาเชฟหนุ่ม แต่มีหรือคนอย่างพิมพ์ดาวจะยอมเพราะเธอยังไม่ได้ช่องทางการติดต่อกับไคโตะเลย
“ทำไมรีบกลับล่ะคะ ฉันขอเวลาอีกสักสิบนาทีได้ไหม”
“ผมให้เวลาคุณแค่ห้านาทีเท่านั้น ผมจะไปรอที่หน้าร้าน”
“โอเคค่ะ เท่านั้นก็ได้ค่ะ” พิมพ์ดาวนั่งหน้ามุ่ยขณะที่ประธานหนุ่มเดินผ่านหน้าออกไป เมื่อรู้ว่ามีเวลาไม่มากเธอเลยรีบออกจากห้องอาหารไปตามหาไคโตะทันที
“อ้าวดาวจะกลับแล้วเหรอ พี่เห็นคุณโปรดเดินออกไปนอกร้านแล้ว”
“พอดีคุณโปรดมีธุระต่อน่ะค่ะเลยให้เวลาดาวอีกแค่ห้านาที”
“แค่นั้นก็พอ พี่ทำข้าวหน้าเนื้อให้อีกสองกล่องเอากลับไปกินนะ”
“ขอบคุณมากค่ะพี่ไค ฉันอยากอยู่คุยกับพี่ไคนานกว่านี้จริงๆ แต่ก็ไม่มีเวลา เรามาแลกวีแชทกันดีกว่าค่ะ”
“โอเค พี่กำลังจะขอดาวอยู่พอดี”
พิมพ์ดาวคุยกับไคโตะได้ครู่หนึ่งก็เดินออกจากร้านไปพร้อมถุงอาหาร จากหน้าระรื่นที่ได้คุยกับพี่ชายคนสนิทก็ต้องหน้าเสียกะทันหันเมื่อเห็นสีหน้าของประธานหนุ่มที่ยืนกอดอกขมวดคิ้วจนแทบจะผูกโบ
“กลับกันได้รึยัง”
“ค่ะ เรียบร้อยแล้วค่ะ พี่ไค...” ยังไม่ทันได้พูดจบว่าเชฟหนุ่มให้ข้าวกลับมาสองกล่องคนตัวโตตรงหน้าก็เดินหนีเธอไม่คิดรอ
“เป็นอะไรของเขานะ” สาวเจ้าส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะสาวเท้าตามหลังประธานหนุ่มไปติดๆ อย่างไม่พูดไม่จา
“ทีหลังอย่าทำตัวสนิทกับผู้ชายเกินหน้าเกินตาต่อหน้าผม”
ไม่ทันที่จะพ้นประตูบ้านได้เท่าไรพิมพ์ดาวก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อโปรดตะโกนต่อว่าเธอเสียงดัง ไม่ใช่ว่าที่เขาหน้าบึ้งตึงบอกบุญไม่รับอยู่นานสองนานเพียงเพราะไม่ชอบที่เธอสนิทกับไคโตะน่ะเหรอ
“ไม่ใช่สิ ในขณะที่คุณเป็นผู้หญิงของผมคุณห้ามทำตัวสนิทกับผู้ชายจนน่าเกลียดขนาดนั้น แล้วผมก็ไม่ชอบให้คุณทำเหมือนผมเป็นคนอื่น”
“ที่เงียบไม่ยอมพูดด้วยเพราะโกรธที่ฉันกับพี่ไคคุยกันเหรอคะ”
“พูดขนาดนี้แล้วยังต้องให้ผมอธิบายอะไรอีกล่ะ เนื้อตัวคุณตอนนี้มันเป็นของผมแล้วผมก็ไม่ชอบให้ของของผมปนเปื้อนสิ่งอื่น” โปรดเข้ามากระชากแขนพิมพ์ดาวจนของในมือหล่น
ตุบ พิมพ์ดาวรีบสะบัดมือของประธานหนุ่มออกไปให้พ้นตัว ตอนนี้เธอก็เริ่มมีน้ำโหแล้วเหมือนกัน ข้าวแสนอร่อยที่พี่ชายที่แสนดีอุตส่าห์ทำมาฝากตกไปอยู่ที่พื้นเพราะคนไม่มีเหตุผล เธอจะไม่ทนให้เขาต่อว่าฝ่ายเดียวแน่
พิมพ์ดาวเก็บถุงอาการขึ้นมาถือได้ก็จ้องตาประธานหนุ่มเขม็ง “พูดเหมือนว่าฉันกำลังทำอะไรสกปรก เกินไปหรือเปล่าคะคุณโปรด”
“อย่าเถียง ผมบอกอะไรก็รับฟังแล้วก็ทำตามเท่านั้น” ยิ่งเห็นอีกฝ่ายต่อต้าน คนที่ไม่ชอบให้ผู้ใต้บังคับบัญชามาทำตัวเหนือกว่าก็เริ่มมีโทสะแรงขึ้น
“แต่นั่นพี่ไค คนที่ช่วยสอนภาษาให้ฉันจนฉันได้ทุนเรียนในมหาวิทยาลัยดีๆ นะคะ แล้วฉันก็ไม่ได้ทำอะไรน่าเกลียดด้วย”
“บอกว่าอย่าเถียงไง!” สิ้นเสียงตวาดโปรดก็พุ่งตัวเข้าไปขึ้งพิมพ์ดาวเอาไว้กับกำแพง จากนั้นก็ปิดปากของเธอด้วยปากของเขา
“อื้อ...” พิมพ์ดาวพยายามเบือนหน้าหนีไม่ยอมให้อีกฝ่ายจูบ เธอปล่อยของที่ถือให้หล่นลงไปกับพื้นจากนั้นก็รวบรวมแรงทั้งหมดผลักคนตัวโตออกไป
“อย่ามาตะคอกใส่ฉะ... อื้อ...” ไม่ทันได้พูดจบพิมพ์ดาวก็ถูกโปรดดึงไปจูบอีกรอบ เมื่อไม่ได้รู้สึกถึงความนุ่มนวลของเขาเธอก็ต่อต้านโดยการดิ้นหนี ทว่าเธอก็ไม่ได้ต่างอะไรจากลูกไก่ที่อยู่ในกำมือของเขา เพราะไม่สามารถต้านแรงของเขาได้เลย
และไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นสาวเจ้าก็ถูกคนตัวโตที่กำลังเต็มไปด้วยโทสะลากเข้าไปในห้องนอนจากนั้นเขาก็ฉีกเสื้อผ้าของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
“อย่าทำกับฉันแบบนี้นะคุณโปรด” แม้นเสื้อผ้าของเธอจะฉีกขาดไปแทบจะเหลือตัวล่อนจ้อน แม้นเธอจะจำได้ตลอดว่าอยู่ในฐานะอะไร หากเขาจะใช้ร่างกายของเธอเติมเต็มความสุขเธอไม่ว่า แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ตอนนี้เขากำลังอยากจะเอาชนะเธอมากกว่า
“ทำไม จะไม่ทำหน้าที่ของตัวเองหรือไง”
“คุณกำลังอยากจะเอาชนะฉัน ไม่ได้อยากใช้ตัวฉันสร้างความสุขจริงๆ”
“ก็ใช่ไง ผมต้องชนะคุณเพราะครั้งนี้คุณผิด ผมจะกดคุณให้จมเตียงวันหลังจะได้จำว่าผมไม่ชอบให้ของของผมไปแตะต้องกับผู้ชายคนอื่น”
