สัญญารักประธานร้าย

เช้าของการทำงานเป็นผู้ช่วยเลขาวันที่สองค่อนข้างกดดันน้อยกว่าเมื่อวานอยู่มากสำหรับพิมพ์ดาว หญิงสาวเจ้าของดวงตาแสนหวาน ผิวขาวผุดผ่องราวกับไข่มุกตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักในชุดมินิเดรสลูกไม้สีขาว สวมรองเท้าคัทชูสีครีมเดินถือกระเป๋าไอแพดตรงเข้ามาในลิปของโรงแรมหรูด้วยสีหน้าเบิกบาน

เมื่อผ่านการสอนงานจากปรียาดา เลขาวัยกลางคนของท่านประธานใหญ่วันนี้เธอก็พอจะเป็นงานบ้างแล้ว ความประหม่าและกดดันจากเมื่อวานเริ่มหายไปจนหมดเพราะพนักงานที่นี่ค่อนข้างน่ารักและเป็นมิตรกับเธอทุกคน เว้นก็แต่ประธานหนุ่มวัยสามสิบกลางๆ ที่หน้าตาหล่อเหลา เธอนั้นดูไม่ค่อยออกว่าเขาพอใจกับการที่เธอนั้นมาเป็นผู้ช่วยเลขาหรือไม่ เพราะสายตาที่เขามองมายังเธอ ยอมรับว่าดูไม่ออกจริงๆ ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

พิมพ์ดาวเข้ามาถึงโต๊ะทำงานได้เธอก็วางของ จากนั้นก็จัดดอกไม้ที่แจกันใหม่ หญิงสาวเอาดอกกุหลาบสีแดงในแจกันที่น่าจะอยู่มานานเป็นอาทิตย์ทิ้งลงถังขยะ จากนั้นก็เตรียมดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนที่ตัดแต่งมาเรียบร้อยแล้วใส่เข้าไปในแจกัน

“ค่อยสดชื่นขึ้นมาหน่อย” สาวเจ้าทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้สีขาว ก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์ ไม่ทันที่เครื่องคอมพิวเตอร์จะพร้อมกับการทำงานปรียาดา หัวหน้าของเธอก็เปิดประตูเข้ามายิ้มหน้าระรื่นให้กับเธอ

“น้องดาว คุณโปรดเรียกพบน่ะ”

“เรื่องอะไรเหรอคะพี่ดา”

“เห็นว่าจะเป็นคนสอนงานให้น้องดาวเอง”

“เหรอคะ หรือว่าดาวอาจจะไม่เข้าตาท่านประธานคะ” เธอคิดว่าเมื่อวานปรียาดาสอนงานเธอครบแล้วเสียอีก ไม่ใช่ว่าประธานหนุ่มไม่ไว้ใจในฝีมือของเธอหรอกหรือถึงได้อยากจะสอนเธอด้วยตัวเอง

“คงไม่ใช่หรอก อาจจะอยากให้น้องดาวเก่งเร็วๆ ต่างหาก เพราะพี่เองก็งานเยอะมาก เตรียมตัวดีๆ ล่ะ คุณโปรดค่อนข้างเนี้ยบ”

“ค่ะพี่ดา”

พิมพ์ดาวเตรียมไอแพดแล้วออกจากห้องไปยังห้องทำงานใหญ่ของโปรด สาวเจ้าสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเพื่อเสริมสร้างความมั่นใจให้ตัวเองก่อนจะเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไปด้านใน

เมื่อเข้ามาข้างใจได้ฝีเท้าของเธอก็ชะงักอัตโนมัติเมื่อเห็นประธานหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทสีดำกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะ มือทั้งสองล้วงกระเป๋า ตอนนี้สายตาของเขาจ้องมองมาเธอเขม็ง ทำเอาความประหม่ากลับเข้ามาในความรู้สึกของเธออีกครั้ง ทว่าก็ต้องตั้งสติและยกมือไหว้ประธานหนุ่มก่อนจะเดินเข้าไปยืนตรงหน้าของเขา

“วันนี้ผมจะพาคุณไปข้างนอก”

“ไปที่ไหน แล้วไปทำอะไรเหรอคะ”

“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง”

ประธานหนุ่มรูปหล่อร่างสูงใหญ่เดินผ่านหน้าของเธอไปหน้าตาเฉย พิมพ์ดาวยืนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ยังคงคิดไม่ตกว่าเขากำลังจะพาเธอไปที่ไหนกันแน่ มันเป็นความลับถึงขนาดจะบอกให้รู้ตอนนี้ไม่ได้เลยหรือ

“ตกลงคุณจะไปกับผมไหมครับคุณผู้ช่วย”

พิมพ์ดาวสะดุ้งเฮือกหลุดจากถภวังค์เมื่อประธานหนุ่มเปิดประตูชะโงกหน้าเข้ามาเรียกเธอ

“เอ่อ...ค่ะ ขอโทษค่ะท่านประธาน” เห็นสายตาคาดโทษพร้อมกับเสียงแข็ง ขาของเธอก็รีบก้าวไปเอากระเป๋ายังห้องตัวเองและรีบเดินตามหลังโปรดไปเงียบๆ เธอเริ่มสูดกลิ่นตัวของเขาอย่างไม่ตั้งใจ พลางคิดในใจเพลินๆ ว่าน้ำหอมที่คนรวยใช้นั้นค่อนข้างมีเอกลักษณ์ ไม่ได้หอมฟุ้งจนเตะจมูก แต่จะหอมละมุนสะอาดน่าอยู่ใกล้

“คุณต้องตามติดตัวผมขนาดนี้เลยเหรอ หรือคุณดาสอนคุณมาให้คุณสิงอยู่ที่หลังผมอยู่ตลอด” โปรดหันมามองผู้ช่วยสาวตัวเล็กที่ตามติดหลังตนจนแทบจะสิง

“เอ่อ ขอโทษค่ะท่านประธาน” พิมพ์ดาวก้มหน้าลงและถอยห่างเจ้านายสามก้าว เมื่อห่างตัวเจ้านายหนุ่มได้ก็เห็นว่าตอนนี้ตนนั้นอยู่หน้าลิฟท์ หากเขาไม่หันมาพูดกับเธอมีหวังเมื่อครู่ได้เข้าไปสิงที่หลังของเขาจริงๆ แน่

“เรียกผมว่าโปรด”

“ค่ะคุณโปรด”

ติ๊ง  ลิฟท์แก้วเปิดออกได้ทั้งสองก็เข้าไปข้างใน พิมพ์ดาวพยายามรักษาระยะห่างจากประธานหนุ่มเท่าที่จะทำได้ เมื่อรู้ว่าเขาเลือกที่จะยืนด้านในขวาสุด เธอก็เลือกที่จะยืนมุมซ้ายด้านหน้าสุดของลิฟท์ หวังว่าระยะห่างที่เธอเว้นเอาไว้คงจะเพียงพอจนเขาพอใจ

“ประชดผมรึเปล่า”

“คะ? ฉันเหรอคะ” พิมพ์ดาวค่อยๆ หันไปมองหน้าประธานหนุ่ม

“ผมอยู่กับคุณสองคนแล้วคุณคิดว่าผมพูดกับใคร”

“ถ้าคุณโปรดพูดกับฉัน ฉันก็จะตอบว่าไม่ได้ประชดค่ะ” ที่เขาเอ่ยว่าเธอประชดเมื่อคครู่หมายถึงเรื่องอะไรเธอก็ยังไม่เข้าใจ ทว่าเมื่อเขาเป็นเจ้านายเธอก็ต้องเอ่ยตอบปฏิเสธอย่างชาญฉลาดไปก่อน

โปรดส่ายหัวน้อยก่อนจะก้าวมาดึงมือผู้ช่วยสาวเข้าไปยืนข้างตัว “มายืนตรงนี้”

“ค่ะ” ตกลงเขาจะให้เธออยู่ใกล้ๆ หรือเว้นระยะห่างให้กับเขากันแน่ ไม่ทันที่สมองจะประมวลผลเรียบร้อยลิฟท์ก็ถึงชั้นล่างพอดี

ทั้งสองเดินออกมาที่หน้าโรงแรมรถสปอร์ตคันหรูสีดำก็จอดรออยู่ก่อนแล้ว โปรดเปิดประตูรถก่อนจะผายมือให้ผู้ช่วยสาวเข้าไปนั่ง

พิมพ์ดาวยืนอ้าปากค้าง รถตรงหน้าราคาไม่ต่ำกว่าห้าสิบล้านบาทแน่นอน ประธานหนุ่มจะพาเธอไปไหนกันแน่ หากต้องนั่งรถคันตรงหน้ามีหวังเธอได้นั่งเกร็งไปตลอดทางแน่นอน

“เอ่อ เราจะไปไหนกันคะคุณโปรด บอกสักนิดไม่ได้เหรอคะ”

“ผมไม่ค่อยชอบให้ใครมาถามซ้ำซาก”

พิมพ์ดาวหน้าถอดสีเมื่อเจ้านายหนุ่มกำลังมีสีหน้าไม่พอใจ เธอตัดความสงสัยออกแล้วรีบสาวเท้าเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับด้วยความระมัดระวังเต็มที่

“เอ่อ...” พิมพ์ดาวหน้าชาวาบเมื่อเจ้านายตัวโตก้มลงมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้

“ขอบคุณค่ะคุณโปรด”

“คราวหน้าก็จำเอาไว้ด้วยว่าขึ้นรถผมต้องคาดเข็มขัดทุกครั้ง”

เสียงพูดกระซิบกระซาบที่ข้างหูเมื่อครู่ทำเอาพิมพ์ดาวหน้าแดงก่ำนั่งนิ่งงันไม่ยอมขยับ

โปรดยืนอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทีของผู้ช่วยเลขาสาว เพียงแค่นี้เขาก็มองออกแล้วว่าสิ่งที่เขาจะเสนอนั้นพิมพ์ดาวแล้วเธอจะตอบรับหรือไม่

ปิดประตูเรียบร้อยประธานหนุ่มก็เดินไปนั่งยังฝั่งคนขับก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วเหยียบคันเร่งออกไปจากหน้าโรงแรมหรูทันที เพราะที่ที่เขาจะไปต้องใช้เวลาค่อนข้างหลายชั่วโมงกว่าจะไปถึง

พิมพ์ดาวนั่งเบิกตาโพลงเพราะเผชิญกับหลากหลายอารมณ์เหลือเกินในเช้านี้ ตั้งแต่กลัวว่าจะทำอะไรไม่ถูกแล้วถูกโปรดตำหนิ ไหนจะมารู้สึกเขินเมื่อเขาใกล้ชิดกับพวงแก้มเมื่อครู่ แถมตอนนี้หัวใจยังหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์และได้เผชิญกับความเร็วของรถสปอร์ตคันหรูนี้อีก