บทที่ 33 เตียงข้าคับแคบนัก คงรับน้ำหนักเจ้ามิไหว 1/2

ทั้งสองพากันก้าวเดินพักหนึ่ง จึงพากันกลับมาที่บ้านหลังน้อยเตรียมเข้านอน ในครั้งนี้ฟางลู่เอินนอนหันหลังให้เฉิงรุ่ยเสียน ในขณะที่เฉิงรุ่ยเสียนนอนมองอีกฝ่ายทอดหนึ่ง ฟางลู่เอินยังคงลืมตานอนมองผนังบ้าน มิอาจหลับได้ลง แผ่นหลังรู้สึกร้อนลวกไม่กล้าขยับกาย

“คืนนี้หนาวยิ่งนัก” เสียงของเฉิงรุ่ยเสียนเอ่ยขึ้นอย่...