บทที่ 39 คงเพราะเป็นข้ากระมัง...... 1/2

เช้าวันถัดมาฟางลู่เอินตื่นสายกว่าปกติเล็กน้อย เพราะเมื่อคืนทันทีที่กลับมาถึงบ้าน ก็ถูกเฉิงรุ่ยเสียนจับอุ้มพาดบ่า พาไปปู้ยี่ปู้ยำบนเตียงเสียพักใหญ่ พากันเล่นพลิกตลบผ้าห่มม้วนกันไปมาจนเหนื่อยหอบ แล้วจึงนอนเคียงกันเฉกเช่นคืนนั้นในที่สุด

ฟางลู่เอินตื่นขึ้นด้วยเส้นผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ขยี้ตาพลางมองไปที...