บทที่ 40 คงเพราะเป็นข้ากระมัง...... 2/2

ทั้งสองใช้เวลาถึงสองชั่วยามจนเกือบจะถึงยอดเขาคาดการณ์ดูแล้วคิดว่าคงอีกไม่กี่สิบลี้ ใช้เวลาเดินอีกสักครึ่งก้านธูปก็น่าจะไปถึงได้ ฟางลู่เอินหอบหายใจเล็กน้อย ในขณะที่เฉิงรุ่ยเสียนเพียงเหงื่อซึมเท่านั้น ทั้งๆ ที่ในระหว่างทางต่างพากันหาของป่าไปด้วยจนเต็มตะกร้า คนที่ถือมากกว่าก็คือเฉิงรุ่ยเสียนแต่ยังคงหาย...