บทที่ 41 ข้าจักเป็นบ้านให้เจ้า 1/2

“คงเพราะเป็นข้ากระมัง......” ทันทีที่เฉิงรุ่ยเสียนได้ฟังก็ขมวดคิ้วฉับ ตีความได้ว่าฟางลู่เอินอาจจะได้กระทำความผิดบางสิ่ง จึงถูกเนรเทศออกจากแคว้นในท้ายที่สุด

แต่มีเพียงฟางลู่เอินเท่านั้นที่รู้ว่าถ้อยคำนี้มีความหมายตรงตัว แค่เพราะเป็น ‘เขา’ จึงถูกเนรเทศออกมานั้นคือเรื่องจริง คล้ายกับที่ผู้คนต่างหวาดกลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ