สาวใช้ของมหาเศรษฐีผู้ครอบงำ

มุมมองของอลิซ

เขาชำเลืองดูนาฬิกาข้อมือแล้วเงยหน้ามองฉัน ทำให้ฉันรีบหลับตาด้วยความหวาดกลัวทันที

"ขอโทษที่มาสายค่ะ คุณ หนูเผลอหลับไปเพราะปวดหัว พอตื่นมาก็รีบมาที่ห้องคุณทันที ขอโทษนะคะ—"

"หุบปากซะที" เขาตะโกนก้อง พร้อมกับฟาดมือลงบนโต๊ะ ฉันสะดุ้งโหยง

"ลืมตาขึ้น" ฉันลืมตาทันทีตามคำสั่ง เขาจ้องฉันด้วยสายตาดุดัน ฉันก้มหน้าลงต่ำ "ฉันจะลงโทษเธอที่มาสาย"

ฉันเงยหน้ามองเขาและอ้อนวอนอย่างร้อนรน "อย่าลงโทษหนูเลยนะคะ คราวหน้าหนูจะมาตรงเวลา แค่ว่า—"

เขาเตือนด้วยน้ำเสียงสั่งการ ตัดบทฉัน "ถ้าคราวหน้าเธอพูดโดยไม่ได้รับอนุญาต ฉันจะปิดปากเธอด้วยควยฉัน" ดวงตาฉันเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำพูดของเขา

สองสามชั่วโมงก่อนหน้านี้

ฉันคืออลิซ คลาร์ก อายุยี่สิบปี ทำงานเป็นแม่บ้านให้ตระกูลวิลสันมาตั้งแต่แม่ฉันเสียชีวิตเมื่อปีที่แล้ว การยอมรับการจากไปของแม่และเริ่มทำงานเป็นแม่บ้านเพื่อชดใช้หนี้ของแม่ให้กับตระกูลวิลสัน เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตฉัน ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากมาทำงานเป็นแม่บ้านที่คฤหาสน์หลังนี้

พี่น้องวิลสัน สองเศรษฐีหนุ่มสุดฮอต อเล็กซานเดอร์ วิลสัน และ เอ็ดเวิร์ด วิลสัน ที่ฉันไม่เคยเห็นหน้า คือนายจ้างที่ฉันทำงานให้ มีเรื่องเล่าบ้าๆ เกี่ยวกับพี่น้องคู่นี้ที่ฉันเคยได้ยินมา มือฉันสั่นด้วยความกลัวแม้แต่จะคิดถึงพวกเขา เพราะมันทำให้รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ฉันแค่หวังว่าจะไม่มีวันได้เจอพวกเขา เพราะถ้าเจอ ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรกับฉัน ฉันได้ยินมาว่าถ้าสายตาที่เต็มไปด้วยราคะของพวกเขาตกอยู่ที่ผู้หญิงคนไหน พวกเขาจะทำให้เธอเป็นทาส และครอบครองทั้งจิตใจ ร่างกาย และวิญญาณของเธอ

หลังอาบน้ำเสร็จ ฉันออกมาจากห้องน้ำในชุดแม่บ้าน - เดรสสีดำ ผ้ากันเปื้อนสีขาว และที่คาดผม ชุดยาวถึงกลางต้นขาและจะสั้นขึ้นอีกเมื่อใส่กับรองเท้าส้นสูง เวลาที่คนงานผู้ชายจ้องมองขาของฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดมาก

ทำไมชุดยูนิฟอร์มนี้ต้องสั้นขนาดนี้ด้วยนะพระเจ้า? ฉันเกลียดเวลาที่ผู้ชายมองฉันด้วยสายตาหื่นกระหาย

ฉันอาศัยอยู่ในห้องพักคนรับใช้ของตระกูลวิลสัน แต่ละห้องมีเตียงเดี่ยวและห้องน้ำเล็กๆ ในตัว งานของฉันคือทำอาหาร ซึ่งฉันชอบมาก

การวาดรูปคือความหลงใหลของฉัน ในเวลาว่าง ฉันจะหยิบพู่กันขึ้นมาและวาดลงบนผืนผ้าใบตามสิ่งที่อยู่ในใจ มันรู้สึกวิเศษมาก ฉันพร้อมจะวาดรูปไม่ว่าจะอยู่ในอารมณ์ไหน หลังจากแม่จากไป การวาดรูปคือความสุขเพียงอย่างเดียวของฉัน

มันเป็นสิ่งที่แม่สอนให้ฉันทำ และทุกครั้งที่ฉันวาดรูป ฉันรู้สึกเหมือนแม่อยู่ตรงนั้นกับฉัน ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกสงบมาก ฉันคิดถึงแม่จริงๆ เมื่อความทรงจำเกี่ยวกับแม่แวบเข้ามาในความคิด น้ำตาก็เอ่อล้นขึ้นมา

ลิลี่ แม่บ้านคนหนึ่ง เข้ามาในห้องฉันด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย หนึ่งในพี่น้องวิลสัน เอ็ดเวิร์ด ได้ครอบครองเธอเป็นทาสในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอดูเศร้ามาก ฉันจึงแน่ใจว่าเขาต้องทำอะไรแย่ๆ กับเธอแน่

"ลิลี่ เธอโอเคมั้ย? เขาทำร้ายเธอเหรอ?" ฉันถามด้วยความเป็นห่วง วางมือบนใบหน้าเธอ

"ฉันไม่ได้เป็นแม่บ้านส่วนตัวของเขาแล้ว เขาเบื่อฉันแล้ว ฉันอยากอยู่กับเขามากกว่านี้" เธอร้องไห้ ทำให้ตาฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"อะไรนะ? เธอชอบเป็นทาสของเขาเหรอ ทำไม?" ฉันถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ

"คุณจะไม่เข้าใจหรอกเพราะคุณไม่เคยเจอเขา เขาเซ็กซี่มาก และเวลาที่เขาสั่งใคร เขาดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีก ฉันอยากเป็นทาสของเขาตลอดไป มันเป็นเกียรติมากที่ได้เป็นทาสของเขา ตอนนี้ฉันอยากสมัครเป็นสาวใช้ส่วนตัวของคุณอเล็กซานเดอร์ ฉันได้ยินมาว่าเขาเข้มงวดกว่าคุณเอ็ดเวิร์ดอีก พวกเขาทั้งคู่หล่อเหมือนเทวดาเลยนะ อลิซ"

ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันรู้สึกอยากถามเธอขึ้นมาทันทีว่าเขาทำอะไรกับเธอถึงทำให้เธอรู้สึกปลาบปลื้มขนาดนั้นที่ได้เป็นทาสของเขา

ถึงแม้ว่าฉันอยากจะพบพวกเขาและเห็นพวกเขา แต่ป้าโรซี่ห้ามฉันไม่ให้ทำแบบนั้น เธอสั่งฉันอย่างเข้มงวดว่าอย่าให้พวกเขาเห็นหน้าฉันเด็ดขาด สิ่งสุดท้ายที่เธอต้องการคือให้คนใดคนหนึ่งในพวกเขาเอาฉันไปเป็นผู้ยอมจำนนถ้าพวกเขาเห็นฉัน ดังนั้นฉันจึงซ่อนตัวจากพวกเขา

เธอปกป้องฉันมาตลอดตั้งแต่เธอเป็นเพื่อนของแม่ฉัน และเธอให้คำมั่นว่าจะคอยดูแลฉันให้ปลอดภัยเสมอ

"โอเค ตอนนี้ฉันต้องไปแล้ว ฉันต้องไปทำความสะอาดห้องโถง" ลิลลี่เดินออกจากห้องไป

จากนั้นป้าโรซี่ก็เข้ามาในห้องพร้อมกับตะโกน ตามด้วยเมีย ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของฉันที่นี่ "เธอทำอะไรลงไป อลิซ?"

ทำไมเธอถึงโกรธฉันขนาดนั้น

"อะไรคะ?" ฉันจ้องมองเธอ ไม่แน่ใจว่าทำไมเธอถึงไม่พอใจฉัน

"เอ็ดเวิร์ด วิลสัน สนใจที่จะพบเธอ" ตาฉันเบิกกว้างหลังจากรู้เรื่องนี้

"อะไรนะคะ? หนูเหรอ? ทำไม?"

"หนึ่งในภาพวาดของเธอที่แขวนอยู่นอกห้องพักดึงดูดความสนใจของเขา และเขาพบว่างานนั้นสวยงามมากจนเขาอยากพบกับศิลปินผู้วาดมัน" เธอบอกฉันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ว้าว! เขาชอบภาพวาดของฉัน

ฉันยิ้มเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แต่ฉันรีบกลั้นยิ้มไว้เมื่อรู้ว่าป้าไม่พอใจฉัน

"มีประโยชน์อะไรที่แขวนภาพวาดไว้นอกห้องของเธอ?" ขณะที่เธอดุฉัน ฉันส่ายหัว

"ป้าคะ หนูไม่ได้แขวนภาพนั้นไว้นอกห้องนะคะ" สายตาโกรธๆ ของป้าเปลี่ยนจากฉันไปที่เมียเมื่อเธอพูดแทรก

เธอสั่งเมีย "ไปพบเขาและแกล้งทำเป็นศิลปินซะ"

"แล้วถ้าเขาจับได้ว่าหนูโกหกล่ะคะ?" ฉันเห็นความกลัวในดวงตาของเมียอย่างชัดเจน

ไม่ ฉันไม่สามารถปล่อยให้ป้าทำแบบนี้กับเธอได้

"ป้าคะ ถ้าคุณเอ็ดเวิร์ดอยากพบหนู ก็ปล่อยให้หนูไปเถอะ เราไม่สามารถโกหกเขาได้ เขาจะไม่ปล่อยเราไปถ้าเขารู้ความจริง" ฉันพยายามอธิบายให้เธอฟัง

เธอยักไหล่ "ฉันไม่สน ฉันแค่ไม่สามารถปล่อยให้เธอพบเขาได้ อลิซ เขาอันตราย เมียจะไป" ป้าพูดอย่างหนักแน่น ชี้ไปที่เมีย และเธอจ้องฉันด้วยสายตาอ้อนวอน

"หนูเชื่อว่าการโกหกพวกเขาแย่กว่า หนูไม่สามารถปล่อยให้เมียไปแทนหนูได้ ป้าคะ หนูไม่สามารถเห็นแก่ตัวได้"

"แล้วยังไง? มันเป็นความผิดของเธอที่แขวนภาพ เธอจะต้องไปและนี่คือการตัดสินใจครั้งสุดท้ายของฉัน" เธอกล่าว พับแขนไว้บนหน้าอก

"และนี่คือการตัดสินใจครั้งสุดท้ายของหนู หนูจะไป" ฉันเถียงกับเธอ เพราะฉันไม่ต้องการให้เมียตกอยู่ในอันตราย

"ฉันได้สัญญากับแม่ของเธอว่าจะปกป้องเธอ อลิซ หยุดเถียงฉันเถอะนะ" น้ำเสียงของเธออ่อนลงขณะที่เธอวิงวอน จับมือฉันไว้

"หยุดทะเลาะกันเถอะค่ะ หนูพร้อมที่จะไปแล้ว" เมียเอ่ยขึ้น ดึงความสนใจของเรา

"เมีย เธอไม่จำเป็นต้อง-"

"ฉันทำผิดพลาด อลิซ ดังนั้นฉันจะรับการลงโทษเอง" จากนั้นเธอก็เดินจากไป และฉันทำหน้ามุ่ย รู้สึกท้อแท้ ฉันรู้สึกแย่แทนเธอ

"ป้ากำลังทำผิดกับเมียนะคะ ป้า" ฉันพูด และเธอเงียบๆ ออกจากห้องไป

บ้าเอ๊ย ฉันพลาดโอกาสที่จะได้พบกับคุณเอ็ดเวิร์ด

ฉันดึงผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด

พี่น้องวิลสันเกลียดคนที่โกหกและลงโทษพวกเขาอย่างรุนแรง ฉันจึงหวังว่าเขาจะไม่รู้ว่าเรากำลังโกหกเขา