บทที่ 1 บทที่หนึ่ง

ด้านหน้าอาคารพาณิชย์มีรถยนต์คันหรูขับเข้ามาจอดและตามด้วยรถยนต์สีดำเงาอีกสองคันที่ขับเคลื่อนตามกันมาจอดใกล้ ๆ กันกับรถยนต์คันหรูคันแรกที่เข้ามา

ประตูรถทั้งสองคันถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วทันทีที่จอดตามด้วยชายชุดดำอีกหลายนายที่รีบลงมาจากรถมายืนเรียงหน้ากระดานรอต้อนรับราวกับว่ากำลังจะมีคนสำคัญเดินมายังไงอย่างงั้น

"นายจะลงไปเองจริง ๆ เหรอครับ ให้ผมไปซื้อให้ไหมครับ"

บอดี้การ์ดคนสนิทพ่วงกับตำแหน่งคนขับรถหันมาถามคนเป็นนายด้วยสีหน้าที่แปลกใจ เพราะเขาเองไม่เคยเห็นเจ้านายของตนเองลงไปซื้อกาแฟเองเลยสักครั้งเดียว

"...ลงมาด้วยกันสิ"

เสียงทุ้มแค่พูดชวนลูกน้องของตนเองให้ลงมาด้วยกัน สีหน้าที่เรียบนิ่งแววตาที่ดูอิดโรยเล็กน้อยมองไปรอบ ๆ บริเวณ

เป็นเพราะอากาศดีเขาจึงอยากจะลงไปสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย อีกอย่างกว่าเพื่อนตัวดีของเขาจะมาถึงคงอีกสักพัก รออยู่บนรถน่าเบื่อจะตายไป

ขายาวก้าวลงจากรถแล้วจึงยืนเอี้ยวตัวบิดไปมาเพื่อคลายกล้ามเนื้อ ท่ามกลางสายตาของคนที่เดินผ่านไปมามองเขาด้วยความสนใจเพราะชายร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบกว่าคนนี้ มีหน้าตาหล่อเหลาราวกับดารานายแบบไหนจะบุคลิกภาพที่ดูโดดเด่น สามารถดึงดูดเพศตรงข้ามให้เหลียวหลังมองจนสุดลูกตากันทุกคน

ออกัส ภิญโญ ในวัยสามสิบสองปีเป็นหนุ่มลูกครึ่งเจ้าสำราญและทรงเสน่ห์มากล้น เขามารับช่วงบริหารโรงแรมต่อจากพ่อของเขาที่ประเทศไทย ครอบครัวของออกัสเป็นมาเฟียที่ตอนใต้ของทวีปยุโรปทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มากมาย

ตอนนี้เขาเองก็ประสบความสำเร็จนอกจากเป็นเจ้าของธุรกิจโรงแรมระดับสี่ดาวแล้ว เขายังลงทุนทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เพิ่มทั้งในประเทศและต่างประเทศเพิ่มไปอีกหลายสาขาในแต่ละเมืองช่วยต่อยอดให้กับบริษัทครอบครัวไปในตัว

"นายครับ ร้านกาแฟร้านนั้นตกแต่งหน้าร้านน่าเข้ามาก ๆ เลยครับ"

"…อืม" เสียงทุ้มตอบรับในลำคอพลางหันมองไปตามสายตาของอีริคลูกน้องคนสนิท

เดิมทีเขาเห็นร้านกาแฟนี้ตั้งแต่ที่รถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดแล้วหน้าร้านตกแต่งดูสบายตา มองผ่านกระจกใสเห็นด้านในแล้วทำให้รู้สึกอยากจะสั่งกาแฟแล้วกินที่ร้าน สองเท้าเดินตรงไปยังร้านกาแฟโดยมีผู้ติดตามเข้าไปในร้านอีกสองคนรวมกันแล้วเป็นสี่คนส่วนที่เหลือก็ยืนอยู่ตามจุดต่าง ๆ สร้างความตื่นตระหนกให้กับลูกค้าที่อยู่ภายในร้าน 

รวมถึงหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์เช่นกัน เพียงไม่กี่วินาทีลูกค้าภายในร้านก็ทยอยถือแก้วกาแฟออกไปจากร้านจนตอนนี้ไม่เหลืออยู่เป็นเพื่อนเธอสักคน

"รับ รับอะไรดีค่ะ"

เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ และแผ่วเบา พลางมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ฉายแวววิตกกังวลกับท่าทางและการแต่งตัวของแต่ละคนที่ดูน่ากลัวแต่อีกใจก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้จัดว่าหน้าตาดีเลยทีเดียว

ออกัสเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์ สายตาของคนทั้งสองประสานกันอยู่หลายวินาที คนหนึ่งรู้สึกเกร็งและประหม่าจนต้องรีบหลบสายตามองลงที่เครื่องแคชเชียร์เพื่อรอรับออเดอร์แต่ทว่าอีกคนหนึ่งกลับหยิบแว่นตากันแดดขึ้นมาสวมใส่ ทำให้อีริคถึงกับสงสัยกับสิ่งที่เจ้านายของเขาทำ

ใบหน้าหล่อคมคายถูกบดบังด้วยแว่นตากันแดดทำให้เขาสามารถมองคนตรงหน้าได้อย่างเต็มตา เขาเริ่มสำรวจใบหน้าและสัดส่วนของเธออย่างละเอียดราวกับเครื่องแสกนหาวัตถุอันตรายและเขาก็เจอแล้ววัตถุอันตรายที่ว่า

ใบหน้ารูปไข่ดูหวานหยด ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่งปลายเชิดรั้น ริมฝีปากอิ่มเอิบจนน่าเอามือไปสัมผัส ผิวขาวละเอียดเนียนลออผุดผ่อง ไหนจะเรือนร่างที่ดูอ้อนแอ้นน่าอยู่ในวงแขนของเขามันน่าเหมาะดีไม่ใช่น้อย เมื่อสแกนทุกอย่างเขาจึงถอดแว่นกันแดดออกแล้วถามออกไปอย่างสงสัย

"พนักงานมีคนเดียว?" ไม่ได้เป็นการสั่งกาแฟแต่เป็นการถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุนฟังดูอบอุ่นและนุ่มนวลจนเธอต้องพยักหน้าพลางตอบออกมา

"ค่ะ ไม่ใช่ค่ะ แค่วันนี้ค่ะ"

เธอตอบไปตามความจริง แต่เมื่อมองคนตรงหน้าและชายชุดดำมันก็ทำให้เธอรู้สึกกลัวและประหม่าจนพูดผิดพูดถูกออกไปถึงแม้คนตรงหน้าจะดูหล่อมาก ๆ จนเธอคิดว่าอยากจะมีแฟนหน้าตาดีแบบนี้บ้างก็คงจะดี

'ถ้ายิ้มก็คงจะหายกลัวไปได้บ้าง'

เขาดูออกว่าตอนนี้หญิงสาวกำลังรู้สึกอย่างไรพร้อมกับปรับสีหน้าไม่ให้ดูดุจนเกินไป เมื่อคิดได้ริมฝีปากก็ค่อย ๆ ระบายยิ้มพร้อมกับสั่งกาแฟ

'ยิ้มอะไรอย่างนั้น แปลกคนจัง' เธอคิดในใจเมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังฝืนยิ้มให้กับเธอ

"อเมริกาโน่เย็นแล้วก็ ขนมในตู้เอาอย่างละชิ้น"

ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ดูฝืดและเธอดูออกแต่ก็ไม่เข้าใจกับสิ่งที่คนตรงหน้าทำ เธอจึงได้เอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"หมดนี้เลยเหรอคะคุณลูกค้า"

"ทำไมเหรอ หรือว่ามันไม่อร่อยเลยไม่อยากให้ผมซื้อ" เขาถามกลับด้วยรอยยิ้มที่เปล่งประกายซึ่งต่างจากตอนแรก จนทำให้เธอถึงกลับมองด้วยหัวใจที่เต้นแรงแต่เมื่อตั้งสติได้เธอจึงเอ่ยกับคนตรงหน้าด้วยใบหน้าที่บึ้งเล็กน้อย มีอย่างที่ไหนมากล่าวหาว่าขนมเธอไม่อร่อย

"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คุณจะทานที่ร้านหรือว่ากลับบ้านคะ"

หญิงสาวรีบตัดบท เพราะถ้าขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังได้เกิดเหตุทะเลาะวิวาทแน่ ๆ

'แม่จะฟาดด้วยถาดขนมปังนี่แหละ แข็งดี' เธอคิดพร้อมกับทำหน้าทำตาจนคนตรงหน้าต้องเรียกสติ

"คุณต้องการให้ผมเรียกรถพยาบาลให้ไหม ใบหน้าของคุณมีปัญหากับเส้นประสาทอะไรหรือเปล่า"

หญิงสาวเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วตอบกลับไปด้วยประโยคที่ตัดบท

"ไม่ค่ะดิฉันสบายดี ตกลงคุณรับกลับบ้านนะคะ"

ถึงแม้เธอจะรู้สึกกลัวในตอนแรกแต่ทว่าตอนนี้เธอกลับคิดว่าผู้ชายคนนี้แปลก ๆ แถมยังพูดจากวนประสาทเธออีก

"คุณอยากกลับกับผมด้วยหรือเปล่า"

'นั่น เจ้านายผมยังไม่หยุด' อีริคหันหน้าไปอีกทางก่อนจะหลุดขำออกมาเล็กน้อย

"ฮะ? ยังไงคะ" 'อีตานี่หล่อแต่แปลกจริง ๆ แหะ'

"ช่างเถอะ ผมซื้อกลับบ้านไม่สิ ผมซื้อกลับไปกินที่ทำงาน" สายตาของเธอมองเขาไร้ความเกรงกลัว ต่างจากตอนแรกโดยสิ้นเชิง

"ได้ค่ะรอสักครู่นะคะ" เธอกดรับออเดอร์ก่อนจะหันไปทำตามออเดอร์ที่ชายหนุ่มสั่ง

'หรือว่านี่คงเป็นรักแรกพบ บ้าจริงไอ้สิงหามึงหยุดยิ้มเดี๋ยวนี้เลยนะมึง'

เขานึกในใจพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ บางจังหวะก็ยกมือป้องปากแอบหัวเราะอยู่คนเดียว จนกระทั่งทุกอย่างถูกใส่ถุงวางอยู่บนเคาน์เตอร์ ทำให้เขาหยุดมองที่ถุงแล้วเงยหน้ามองใบหน้าของเธออีกครั้งแต่ทว่า...

"คุณเป็นพนักงานใหม่เหรอไง หยิบขนมชงกาแฟแค่นี้ทำไมถึงได้มีกากกาแฟติดอยู่ที่แก้ม"

คำพูดของเขาทำให้เธอรีบเอามือปัดออกแต่มันกลับยิ่งเลอะลามไปถึงใบหูและเส้นผม

.........

สวัสดีค่ะ นามปากกาหญิงแก่นะคะ ขอขอบคุณสำหรับการติดตามและกดเพิ่มเข้าชั้นค่ะ

บทถัดไป