บทนำ
“ผมชื่อสิงหา คุณล่ะชื่ออะไร”
“ผมซื้อสร้อยเพชรมาให้ คุณอยากเปลี่ยนรถยนต์ด้วยไหม ผมยินดีซื้อให้ แล้วก็บ้าน...”
“ถ้าคุณจะจีบฉันแบบนี้ ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ”
“แล้วคุณต้องการให้ผมทำยังไง”
“เราสองคนต้องเริ่มจากการเดตกันอย่างน้อย 365 วัน”
“ทำไมตั้ง 365 วัน? หนึ่งปีเลยเหรอ!”
“ใช่ เพื่อให้เราสองคนค่อยๆทำความรู้จักกัน ยังไงล่ะคะ”
‘ฝันไปเถอะ คนอย่างเขานี่นะจะรอให้ถึง 365 วัน’
“ถ้าไม่ก็...” ไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบ ชายหนุ่มตรงหน้าก็พูดสวนขึ้นทันทีอย่างไม่สนใจว่าเธอจะพูดอะไรต่อ
“ตกลง เริ่มจากวันนี้เป็นต้นไปโอเคไหมครับ”
บท 1
ด้านหน้าอาคารพาณิชย์มีรถยนต์คันหรูขับเข้ามาจอดและตามด้วยรถยนต์สีดำเงาอีกสองคันที่ขับเคลื่อนตามกันมาจอดใกล้ ๆ กันกับรถยนต์คันหรูคันแรกที่เข้ามา
ประตูรถทั้งสองคันถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วทันทีที่จอดตามด้วยชายชุดดำอีกหลายนายที่รีบลงมาจากรถมายืนเรียงหน้ากระดานรอต้อนรับราวกับว่ากำลังจะมีคนสำคัญเดินมายังไงอย่างงั้น
"นายจะลงไปเองจริง ๆ เหรอครับ ให้ผมไปซื้อให้ไหมครับ"
บอดี้การ์ดคนสนิทพ่วงกับตำแหน่งคนขับรถหันมาถามคนเป็นนายด้วยสีหน้าที่แปลกใจ เพราะเขาเองไม่เคยเห็นเจ้านายของตนเองลงไปซื้อกาแฟเองเลยสักครั้งเดียว
"...ลงมาด้วยกันสิ"
เสียงทุ้มแค่พูดชวนลูกน้องของตนเองให้ลงมาด้วยกัน สีหน้าที่เรียบนิ่งแววตาที่ดูอิดโรยเล็กน้อยมองไปรอบ ๆ บริเวณ
เป็นเพราะอากาศดีเขาจึงอยากจะลงไปสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย อีกอย่างกว่าเพื่อนตัวดีของเขาจะมาถึงคงอีกสักพัก รออยู่บนรถน่าเบื่อจะตายไป
ขายาวก้าวลงจากรถแล้วจึงยืนเอี้ยวตัวบิดไปมาเพื่อคลายกล้ามเนื้อ ท่ามกลางสายตาของคนที่เดินผ่านไปมามองเขาด้วยความสนใจเพราะชายร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบกว่าคนนี้ มีหน้าตาหล่อเหลาราวกับดารานายแบบไหนจะบุคลิกภาพที่ดูโดดเด่น สามารถดึงดูดเพศตรงข้ามให้เหลียวหลังมองจนสุดลูกตากันทุกคน
ออกัส ภิญโญ ในวัยสามสิบสองปีเป็นหนุ่มลูกครึ่งเจ้าสำราญและทรงเสน่ห์มากล้น เขามารับช่วงบริหารโรงแรมต่อจากพ่อของเขาที่ประเทศไทย ครอบครัวของออกัสเป็นมาเฟียที่ตอนใต้ของทวีปยุโรปทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มากมาย
ตอนนี้เขาเองก็ประสบความสำเร็จนอกจากเป็นเจ้าของธุรกิจโรงแรมระดับสี่ดาวแล้ว เขายังลงทุนทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เพิ่มทั้งในประเทศและต่างประเทศเพิ่มไปอีกหลายสาขาในแต่ละเมืองช่วยต่อยอดให้กับบริษัทครอบครัวไปในตัว
"นายครับ ร้านกาแฟร้านนั้นตกแต่งหน้าร้านน่าเข้ามาก ๆ เลยครับ"
"…อืม" เสียงทุ้มตอบรับในลำคอพลางหันมองไปตามสายตาของอีริคลูกน้องคนสนิท
เดิมทีเขาเห็นร้านกาแฟนี้ตั้งแต่ที่รถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดแล้วหน้าร้านตกแต่งดูสบายตา มองผ่านกระจกใสเห็นด้านในแล้วทำให้รู้สึกอยากจะสั่งกาแฟแล้วกินที่ร้าน สองเท้าเดินตรงไปยังร้านกาแฟโดยมีผู้ติดตามเข้าไปในร้านอีกสองคนรวมกันแล้วเป็นสี่คนส่วนที่เหลือก็ยืนอยู่ตามจุดต่าง ๆ สร้างความตื่นตระหนกให้กับลูกค้าที่อยู่ภายในร้าน
รวมถึงหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์เช่นกัน เพียงไม่กี่วินาทีลูกค้าภายในร้านก็ทยอยถือแก้วกาแฟออกไปจากร้านจนตอนนี้ไม่เหลืออยู่เป็นเพื่อนเธอสักคน
"รับ รับอะไรดีค่ะ"
เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ และแผ่วเบา พลางมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ฉายแวววิตกกังวลกับท่าทางและการแต่งตัวของแต่ละคนที่ดูน่ากลัวแต่อีกใจก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้จัดว่าหน้าตาดีเลยทีเดียว
ออกัสเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์ สายตาของคนทั้งสองประสานกันอยู่หลายวินาที คนหนึ่งรู้สึกเกร็งและประหม่าจนต้องรีบหลบสายตามองลงที่เครื่องแคชเชียร์เพื่อรอรับออเดอร์แต่ทว่าอีกคนหนึ่งกลับหยิบแว่นตากันแดดขึ้นมาสวมใส่ ทำให้อีริคถึงกับสงสัยกับสิ่งที่เจ้านายของเขาทำ
ใบหน้าหล่อคมคายถูกบดบังด้วยแว่นตากันแดดทำให้เขาสามารถมองคนตรงหน้าได้อย่างเต็มตา เขาเริ่มสำรวจใบหน้าและสัดส่วนของเธออย่างละเอียดราวกับเครื่องแสกนหาวัตถุอันตรายและเขาก็เจอแล้ววัตถุอันตรายที่ว่า
ใบหน้ารูปไข่ดูหวานหยด ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่งปลายเชิดรั้น ริมฝีปากอิ่มเอิบจนน่าเอามือไปสัมผัส ผิวขาวละเอียดเนียนลออผุดผ่อง ไหนจะเรือนร่างที่ดูอ้อนแอ้นน่าอยู่ในวงแขนของเขามันน่าเหมาะดีไม่ใช่น้อย เมื่อสแกนทุกอย่างเขาจึงถอดแว่นกันแดดออกแล้วถามออกไปอย่างสงสัย
"พนักงานมีคนเดียว?" ไม่ได้เป็นการสั่งกาแฟแต่เป็นการถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุนฟังดูอบอุ่นและนุ่มนวลจนเธอต้องพยักหน้าพลางตอบออกมา
"ค่ะ ไม่ใช่ค่ะ แค่วันนี้ค่ะ"
เธอตอบไปตามความจริง แต่เมื่อมองคนตรงหน้าและชายชุดดำมันก็ทำให้เธอรู้สึกกลัวและประหม่าจนพูดผิดพูดถูกออกไปถึงแม้คนตรงหน้าจะดูหล่อมาก ๆ จนเธอคิดว่าอยากจะมีแฟนหน้าตาดีแบบนี้บ้างก็คงจะดี
'ถ้ายิ้มก็คงจะหายกลัวไปได้บ้าง'
เขาดูออกว่าตอนนี้หญิงสาวกำลังรู้สึกอย่างไรพร้อมกับปรับสีหน้าไม่ให้ดูดุจนเกินไป เมื่อคิดได้ริมฝีปากก็ค่อย ๆ ระบายยิ้มพร้อมกับสั่งกาแฟ
'ยิ้มอะไรอย่างนั้น แปลกคนจัง' เธอคิดในใจเมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังฝืนยิ้มให้กับเธอ
"อเมริกาโน่เย็นแล้วก็ ขนมในตู้เอาอย่างละชิ้น"
ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ดูฝืดและเธอดูออกแต่ก็ไม่เข้าใจกับสิ่งที่คนตรงหน้าทำ เธอจึงได้เอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
"หมดนี้เลยเหรอคะคุณลูกค้า"
"ทำไมเหรอ หรือว่ามันไม่อร่อยเลยไม่อยากให้ผมซื้อ" เขาถามกลับด้วยรอยยิ้มที่เปล่งประกายซึ่งต่างจากตอนแรก จนทำให้เธอถึงกลับมองด้วยหัวใจที่เต้นแรงแต่เมื่อตั้งสติได้เธอจึงเอ่ยกับคนตรงหน้าด้วยใบหน้าที่บึ้งเล็กน้อย มีอย่างที่ไหนมากล่าวหาว่าขนมเธอไม่อร่อย
"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คุณจะทานที่ร้านหรือว่ากลับบ้านคะ"
หญิงสาวรีบตัดบท เพราะถ้าขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังได้เกิดเหตุทะเลาะวิวาทแน่ ๆ
'แม่จะฟาดด้วยถาดขนมปังนี่แหละ แข็งดี' เธอคิดพร้อมกับทำหน้าทำตาจนคนตรงหน้าต้องเรียกสติ
"คุณต้องการให้ผมเรียกรถพยาบาลให้ไหม ใบหน้าของคุณมีปัญหากับเส้นประสาทอะไรหรือเปล่า"
หญิงสาวเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วตอบกลับไปด้วยประโยคที่ตัดบท
"ไม่ค่ะดิฉันสบายดี ตกลงคุณรับกลับบ้านนะคะ"
ถึงแม้เธอจะรู้สึกกลัวในตอนแรกแต่ทว่าตอนนี้เธอกลับคิดว่าผู้ชายคนนี้แปลก ๆ แถมยังพูดจากวนประสาทเธออีก
"คุณอยากกลับกับผมด้วยหรือเปล่า"
'นั่น เจ้านายผมยังไม่หยุด' อีริคหันหน้าไปอีกทางก่อนจะหลุดขำออกมาเล็กน้อย
"ฮะ? ยังไงคะ" 'อีตานี่หล่อแต่แปลกจริง ๆ แหะ'
"ช่างเถอะ ผมซื้อกลับบ้านไม่สิ ผมซื้อกลับไปกินที่ทำงาน" สายตาของเธอมองเขาไร้ความเกรงกลัว ต่างจากตอนแรกโดยสิ้นเชิง
"ได้ค่ะรอสักครู่นะคะ" เธอกดรับออเดอร์ก่อนจะหันไปทำตามออเดอร์ที่ชายหนุ่มสั่ง
'หรือว่านี่คงเป็นรักแรกพบ บ้าจริงไอ้สิงหามึงหยุดยิ้มเดี๋ยวนี้เลยนะมึง'
เขานึกในใจพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ บางจังหวะก็ยกมือป้องปากแอบหัวเราะอยู่คนเดียว จนกระทั่งทุกอย่างถูกใส่ถุงวางอยู่บนเคาน์เตอร์ ทำให้เขาหยุดมองที่ถุงแล้วเงยหน้ามองใบหน้าของเธออีกครั้งแต่ทว่า...
"คุณเป็นพนักงานใหม่เหรอไง หยิบขนมชงกาแฟแค่นี้ทำไมถึงได้มีกากกาแฟติดอยู่ที่แก้ม"
คำพูดของเขาทำให้เธอรีบเอามือปัดออกแต่มันกลับยิ่งเลอะลามไปถึงใบหูและเส้นผม
.........
สวัสดีค่ะ นามปากกาหญิงแก่นะคะ ขอขอบคุณสำหรับการติดตามและกดเพิ่มเข้าชั้นค่ะ
บทล่าสุด
#66 บทที่ 66 บทที่หกสิบหก
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#65 บทที่ 65 บทที่หกสิบห้า
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#64 บทที่ 64 บทที่หกสิบสี่
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#63 บทที่ 63 บทที่หกสิบสาม
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#62 บทที่ 62 บทที่หกสิบสอง
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#61 บทที่ 61 บทที่หกสิบเอ็ด (Trigger Warning)
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#60 บทที่ 60 บทที่หกสิบ
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#59 บทที่ 59 บทที่ห้าสิบเก้า
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#58 บทที่ 58 บทที่ห้าสิบแปด
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#57 บทที่ 57 บทที่ห้าสิบเจ็ด
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026
คุณอาจชอบ 😍
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?













