บทที่ 2 บทที่สอง
เขายื่นใบหน้าหล่อเข้าไปใกล้ ๆ กับใบหน้าของเธอส่งสายตามองอย่างหยาดเยิ้มก่อนจะปรับสายตาให้เป็นปกติเพื่อสำรวจ ทำให้เธอถึงกลับรีบถอยหลังด้วยความตกใจ เธอพยายามเก็บสีหน้าไม่ให้คนตรงหน้ารู้ว่าตอนนี้เธอกลัวเขามากแค่ไหนกับท่าทางที่เขาทำอยู่ในตอนนี้
"ไม่ต้องกลัว ผมจะเช็ดให้"
ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มจนริมฝีปากขึ้นรูปเป็นรูปหัวใจ เขาไม่พูดเปล่าพลางถือวิสาสะเดินเข้าไปด้านในเคาน์เตอร์แล้วเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อสูทหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดกากกาแฟและเนื้อครีมที่มีกลิ่นช็อกโกแลตที่แก้มออกด้วยความอ่อนโยน ในขณะที่เธอได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่อโดนจู่โจมแบบนี้
มือหนาบรรจงเช็ดอย่างช้า ๆ สายตาก็คอยสำรวจใบหน้าของเธออีกครั้ง เขาตั้งใจเช็ดช้า ๆ และนานพอเพื่อพิสูจน์ว่าเธอคนนี้มีอิทธิพลกับเขาหรือว่าแค่คิดไปเอง
การกระทำของเขาทำให้เธอยืนนิ่งค้างไปหลายวินาทีต่อให้ออกัสเรียกเธอหลาย ๆ ครั้งเธอก็ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่อย่างงั้น จนเป็นออกัสที่เรียกสติให้เธอกลับคืน
"คุณ นี่คุณ"
มือใหญ่ยกขึ้นแนบข้างแก้มขาว ๆ แล้วใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไปมาแล้วฉีกยิ้มกว้างจนดวงตาหรี่เล็กมากกว่าเดิม รอยยิ้มที่สดใสทำให้เอาเธอรู้สึกเหมือนต้องมนตร์สะกดอีกครั้ง
"สะ สะอาดแล้วมั้งคะ เช็ดนานขนาดนี้"
เธอพูดเสียงอ้อมแอ้มในตอนท้ายของประโยคแต่เขาก็ได้ยินชัดอยู่ดี เพราะเขากับเธออยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ
"ผมเรียกคุณแล้วต่างหาก ฝากซักด้วยก็แล้วกันพรุ่งนี้ผมจะมาเอาคืนครับ"
มือหนายื่นไปจับที่มือเล็กให้แบบมือรับผ้าเช็ดหน้าของเขา แล้วเดินออกไปยืนตรงที่เดิม
เธอเอาผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋าของผ้ากันเปื้อนอย่างลังเล ก่อนจะรีบคิดเงินและคอยหลบสายตาของคนตรงหน้าตลอดเวลา เป็นความกลัว ความประหม่าและความรู้สึกบางอย่างมันกำลังผสมปนเปกันไปอย่างที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ
"ทั้งหมดสี่ร้อยเก้าสิบบาทค่ะ คุณลูกค้า" พอได้บอกราคาของบิลนี้เธอถึงกลับระบายยิ้มออกมาเพราะนี่เป็นบิลที่เยอะสุดตั้งแต่เธอเข้ามาดูแลร้านนี้ให้กับพี่สาว
"เรียกผมว่าสิงหา ไม่เอาคำว่าลูกค้า" น้ำเสียงที่เคยอ่อนโยน แต่ตอนนี้กลับดูดุดันเป็นการออกคำสั่งที่ทำเอาเธอต้องรีบทำตาม
"เอ่อ ทั้งหมดสี่ร้อยเก้าสิบบาทค่ะคุณสิงหา" ใบหน้าของสิงหาเต็มไปด้วยความพอใจเมื่อเธอพูดตามที่เขาบอกพลางหยิบธนบัตรสีเทาขึ้นมาแล้วยื่นให้กับเธอ
"คุณชื่ออะไร อยากให้ผมเรียกคุณว่าอะไร"
"ดิฉันชื่อ พริยาค่ะ" เธอบอกเสียงเบา ๆ อย่างไม่ค่อยเข้าใจนักจะถามชื่อเธอไปทำไมกัน แต่เธอก็ยอมบอกโดยดีเมื่อคิดว่าก็ไม่ได้เสียหายอะไร
"ชื่อเล่นล่ะ ไม่สิ ครอบครัวของคุณเรียกว่าอะไรผมอยากเรียกคุณแบบนั้น"
จบประโยคของสิงหาก็ทำเอาเธอเลิกคิ้วขึ้นสูง ฉุดคิดขึ้นว่าถ้าผู้ชายมารูปแบบนี้ไม่พ้นมาขายขนมจีบเธออย่างแน่นอน
"ทำไมดิฉันต้องบอกคุณด้วย ชอบดิฉันเหรอคะ"
"เลอะเทอะ! ใครเขาจะไปชอบคุณ ผมก็แค่ถามชื่อเพราะมันเป็นมารยาทของผมที่ต้องทำความรู้จักกับทุกคนที่ผมเจอ"
สิงหาพูดพลางมองรอบ ๆ ร้านเพื่อให้มีใครสักคนให้เขาได้เดินไปถามชื่อ แต่กลับไม่เหลือใครเลยนอกจากบอดี้การ์ดคนสนิท
"..." ทั้งสองคนต่างยืนนิ่งสบตากัน เป็นเธอที่พูดขึ้นมาพลางยกยิ้มมุมปาก ประมวลคำพูดออกมาตอบผู้ชายตรงหน้า
"ก็ดีค่ะ อย่ามาชอบดิฉันเลยเพราะตอนนี้ดิฉันเองขอโฟกัสแค่เรื่องงานก่อนดีกว่า สรุปง่าย ๆ ก็คือยังไม่พร้อมจะมีใครค่ะ"
"นี่คุณเป็นดาราหรือไง ถึงได้ตอบแบบนี้" สิงหาหัวเราะขบขันในลำคออย่างอารมณ์ดี
"ก็ใช่ค่ะ คุณเข้าใจถูกแล้วดิฉันเป็นดาราค่ะ" สิงหาถึงกับขำพรืดออกมาพลางมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ทำหน้าตายใส่เขาอยู่
"ทำไมผมรู้สึกเหนื่อยมากเลยนี่ขนาดแค่ถามชื่อนะ ตกลงชื่อเล่นคุณชื่ออะไรครับ"
คราวนี้สิงหาถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังแต่สุ้มเสียงกลับฟังดูอบอุ่นละมุนหูจนเธอต้องตอบออกไปด้วยความเต็มใจ
"ชื่อรักค่ะ...แล้วก็นี่เงินทอนค่ะ"
"พรุ่งนี้ผมจะมาใหม่ ส่วนเงินทอนผมให้คุณ คุณรัก"
สิงหาพูดพร้อมกับขยิบตาให้รักไปหนึ่งที ทำให้รักยกแก้วกาแฟแล้วส่งให้ถึงมือด้วยอาการเหม่อลอยราวกับถูกสะกดจิต แต่เมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังเผลอแสดงอาการออกไปเธอจึงสลัดความคิดแล้วดึงหน้าให้เป็นปกติเหมือนอย่างในตอนแรก
สิงหารับไว้ด้วยรอยยิ้มแล้วเดินออกไปจากร้าน เป็นอีริคที่เดินมาหน้าเคาน์เตอร์เพื่อหยิบถุงเบเกอรี่และขนมต่าง ๆ
พริยา ศิริเดชหรือรัก เธอเป็นลูกสาวคนที่สองของครอบครัว รักเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีและอยู่ในช่วงหางานแต่เมื่อยังหางานไม่ได้ รักจึงมาช่วยพี่สาวของตนเองที่มีร้านกาแฟอยู่หลายสาขาและรัก เธอได้ดูแลสาขาใจกลางเมืองหลังจากที่เข้าเรียนการชงกาแฟและอบรมเพิ่มเติมเกี่ยวกับการดูแลร้านกาแฟขนาดเล็กที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน
"ทำไมมึงไปซื้อกาแฟนานหรือว่า...มึงมีปัญหากับพนักงานเดี๋ยวกูไปจัดการให้" เมื่อคามิเอลเห็นว่าสิงหากำลังเดินตรงมา เขาจึงลงจากรถมายืนรอพร้อมกับตั้งคำถามเล่น ๆ เพื่อกวนประสาทสิงหา ความจริงเขาแอบมองเพื่อนสนิทอยู่นาน
เมื่อรู้ว่าสิ่งที่เพื่อนรักทำอยู่มันคืออะไร เขาก็ได้แต่ยิ้มแล้วเดินกลับไปรอในรถเหมือนเดิม
"เรื่องของกู ส่วนมึงมาช้า"
สิงหาเลิกคิ้วเล็กน้อยเพื่อรอดูว่าไอ้เพื่อนตัวดีจะพูดอะไรต่อพลางขึ้นรถของตนเองแล้วยกแก้วกาแฟดื่มในหัวของตอนนี้มีภาพของหญิงสาวที่กำลังส่งยิ้มหวานให้อยู่
สิงหาอดไม่ได้ที่ยิ้มออกมาเล็ก ๆ ที่มุมปาก แผ่นหลังเอนพิงที่เบาะรถแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบนิ่งเมื่อเพื่อนตัวดีกำลังมองเขาอยู่
"แต่กูเห็นนะ มึงมองสาวคนนั้นจนแทบจะกลืนเธอลงท้อง" คามิเอลยืนจับประตูรถขวางไว้ไม่ให้ปิดแล้วพูดอย่างที่คิด
"ไป ๆ ขึ้นรถ พูดมากจริง"
คำตอบของสิงหาทำเอาคามิเอลถึงกลับยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ ถ้าเพื่อนเขาไม่สนใจจริงคงไม่เสียเวลาอยู่ในร้านเป็นนานสองนาน
เมื่อทั้งสองคนขึ้นรถ เป็นอีริคที่รายงานเกี่ยวกับเรื่องการประมูลที่ดินให้คนทั้งสองฟังเมื่อสังเกตว่าตอนนี้เจ้านายของเขากำลังเข้าสู่โหมดทำงาน
ในขณะที่สิงหาเอาแต่มองแก้วกาแฟในมือที่ตอนนี้เหลือแต่เพียงน้ำแข็ง แล้วอ่านสติ๊กเกอร์ที่เป็นโลโก้ภายในใจ 'Riya'[ริยา] ก่อนจะสบตาอีริคทางกระจก ซึ่งอีริคก็คอยมองนายของเขาตลอดเวลาอยู่แล้ว ทั้งสองคนสบตากันอย่างรู้ใจอีกคน
"มึง มึง สบตาคุยอะไรกัน บอกกูมาเลยนะไอ้สิงหา" คามิเอลชี้หน้าสิงหากับอีริค ต่อว่าด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังซึ่งเป็นปกติสำหรับทั้งสามคน
.........
1 คอมเมนต์เท่ากับ 1 กำลังใจที่มีให้ไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
