บทที่ 25 บทที่ยี่สิบห้า

บทที่ยี่สิบห้า

"ขวัญรู้นะว่าพี่แกล้งว่าที่ลูกเขย" ขวัญจิรายืนกอดอกตวัดสายตามองคนเป็นสามีอย่างรู้ทัน ก่อนจะหันเดินกลับไปยังโต๊ะอาหารที่คาดว่าคงจะมีแค่เธอกับสามีเท่านั้นที่นั่งร่วมโต๊ะกัน

ฟอด!

"อ๊ะ! พี่ปวีร์"

สองแขนแกร่งตวัดเอวบางให้แนบกับร่างที่ยังคงอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามแล้วก้มลงหอมแก้มฟอดใหญ่ ๆ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ