บทที่ 3 บทที่สาม

"มึง มึง สบตาคุยอะไรกัน บอกกูมาเลยนะไอ้สิงหา" คามิเอลชี้หน้าสิงหากับอีริค ต่อว่าด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังซึ่งเป็นปกติสำหรับทั้งสามคน

สิงหายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วนั่งยิ้มปนขำเมื่อนึกถึงกับการกระทำของรักในขณะที่มือของเขาถือแก้วกาแฟแล้วใช้สายตามองด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าจนเขาอดนึกไม่ได้ว่า เม็ดกาแฟร้านนี้น่าจะนำเข้าและคัดมาเป็นพิเศษเพื่อคนที่พิเศษอย่างเขาอย่างแน่นอน

ใบหน้าคมที่ยิ้มเล็กยิ้มใหญ่ทำให้คนเป็นเพื่อนอดไม่ได้ที่จะเบ้หน้าใส่แล้วพลางเปลี่ยนเรื่องคุยเองจนกระทั่งรถยนต์ขับมาถึงโรงแรมย่านใจกลางเมือง

"สวัสดีค่ะบอส" แคทเลขาคนสวยยืนรอสิงหาที่ประตูลิฟต์ในชั้นของผู้บริหาร กล่าวทักทายคนเป็นเจ้านายและเพื่อนสนิทของเจ้านายทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก

"สวัสดีค่ะคุณคามิเอล"

เธอยิ้มกว้างตอบเหมือนอย่างทุกครั้งไม่ว่ากับใครที่ก้าวขาออกมาจากลิฟต์ เพราะนั่นหมายถึงว่าเป็นแขกคนสำคัญสำหรับเจ้านายของเธอ

"สวัสดีครับคุณแมวเลขาคนสวย"

คามิเอลหยอดคำหวานแล้วไม่ลืมที่จะกวนประสาทเธอด้วยใบหน้าที่กวนสุดโต่ง ในขณะที่เธอได้แต่ยิ้มรับภายใต้คำด่ามากมายที่อยู่ภายในใจ

คามิเอล ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะไม่เอ่ยปากชมเลขาคนสวยของสิงหาได้เลยสักครั้งเดียว หรือจะบอกได้ว่าเขากำลังรุกจีบเธอแบบเปิดเผย แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ถูกเลขาสาวปฏิเสธที่จะไปดินเนอร์กับเขาทุกครั้งที่เอ่ยปากชวน

“...วันนี้มีประชุมแค่ช่วงบ่ายกับแผนกการวางแผนและการตลาดค่ะ ส่วนตอนเย็นมีนัดทานข้าวกับมิสเตอร์เชนค่ะ”

“อืม”

“เช้านี้บอสรับกาแฟเพิ่มไหมคะ” แคทเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเจ้านายของเธอถือแก้วกาแฟขึ้นมาด้วย

"ไม่ล่ะ ผมขอน้ำแร่ก็แล้วกัน มึงเอาไร อยากกินอะไรเพิ่มก็บอกแคทก็แล้วกัน" สิงหาบอกกับเลขาของตนเองก่อนจะพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าคามิเอล

"เออ กูรู้ว่ากูต้องการอะไร" คามิเอลพูดพลางมองไปที่แคทด้วยแววตาที่เป็นประกายและเธอก็ส่งค้อนกลับก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของสิงหาพร้อม ๆ กันกับคามิเอล

แก้วกาแฟพลาสติกที่เหลือน้ำแข็งอยู่ติดแก้วถูกวางลงที่รองแก้วเนื้อดีระดับไฮเอนด์ที่ผลิตจากคริสตัล โลโก้Riyaถูกหันเข้าหาร่างใหญ่ที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้หนังน้ำเข้าพร้อมกับฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี

"อาร์ไอวายเอ...ริยาเหรอ"

สิงหาอ่านตัวอักษรที่แก้วกาแฟในขณะที่นิ้วมือกดแป้นพิมพ์เพื่อเสิร์ชหาข้อมูลเกี่ยวกับร้านกาแฟ ระหว่างที่รออีริคหาข้อมูลของหญิงสาวที่ทำให้อารมณ์ดีอยู่ในตอนนี้

ในขณะที่...

"ใช่แก หล่อ หล่อมากแต่ก็แปลก" รักพูดพลางคิดถึงใบหน้าและท่าทางของคนที่บอกว่า เขาชื่อสิงหา

"แปลกตรงไหน" พิมเพื่อนสาวคนสนิทถามอย่างอยากรู้

"ก็แปลกตรงที่ เขาเรียกว่าอะไรนะ...อ๋อพวกมาเฟียที่ใส่ชุดสูท แว่นดำแล้วก็เก๊กหน่อย ๆ "

"เหรอ ไม่ใช่มั้ง"

"ถ้าไม่ใช่ก็คงเป็นพวกบอดี้การ์ดมาซื้อกาแฟให้เจ้านาย แต่ขี้เก๊กเป็นบ้า...แค่นี้ก่อนนะแก ลูกค้าเข้าร้านเยอะเลย"

"อ้าวก็ให้เด็ก ๆ ที่ร้านรับออเดอร์ก่อนก็ได้ ฉันคุยกับแกได้นิดเดียวเอง"

"วันนี้น้องเขาลาหยุด อีกคนก็ขอเข้าสาย ๆ หน่อย แค่นี้นะ"

"เออ ๆ "

พิมกดวางสายเพื่อนสนิทแล้วหันไปมองพี่ชายของตนเองที่ตอนนี้นั่งมองหน้าเธออยู่และเธอก็รู้ดีว่าพี่ชายของตนเองคิดอะไรกับเพื่อนสาวคนสนิทของเธอ

"รักโทรมาว่ายังไงบ้าง" พอลถามน้องสาวของตนเองทันทีที่เธอหันมามองเขา

"บอกว่าให้ไปจีบก็ไม่จีบ พี่พอลมัวแต่มองอยู่ห่าง ๆ เมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาเสียที"

พิมบ่นพี่ชายแต่แววตาและสีหน้ากลับดูไม่จริงจังนักเพราะเธอรู้ดีว่าพี่ชายของเธอจีบใครไม่เป็น

"บ่นอีกแล้ว พี่กลับก่อนนะเอาไว้วันหลังจะมาหาใหม่"

พิมได้แต่ส่ายหน้าแล้วมองตามแผ่นหลังของพี่ชายตนเอง เรื่องความรักไม่เข้าใครออกใคร เธอจึงไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายหรือเป็นแม่สื่อแม่ชักให้พี่ชายเพราะสุดท้ายแล้วมันจะกลายเป็นเรื่องของคนสองคน

เครื่องดื่มเตกีล่าถูกกลืนลงคอครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่บนโซฟาหนังหลังจากที่วันนี้ทำงานมาทั้งวัน เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นทั้ง ๆ ที่ประตูเปิดเอาไว้อยู่แล้ว

"นายครับ ประวัติคุณพริยาครับ"

อีริควางแฟ้มเอาไว้ตรงหน้าก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้องเพื่อเป็นการทำความเคารพแล้วจึงเดินออกไปจากห้องนอน

มือใหญ่วางแก้วเครื่องดื่มลงที่โต๊ะแล้วจึงเปิดแฟ้มอ่านประวัติของรัก สายตาคมไล่อ่านไปทีละบรรทัดอย่างละเอียดและตั้งใจในขณะที่สิงหายังคงคิดถึงใบหน้าสวยหวาน ที่ชวนน่าหลงใหล นัยน์ตาสีเข้มที่มีรูปทรงดวงตากลมโต ริมฝีปากที่แดงระเรื่อไม่ต้องแต่งแต้มเครื่องสำอางแต่อย่างใด

"พริยา รัก...ชื่อเพราะดีแถมยังเข้ากับชื่อของเราอีก" เมื่อพูดมาถึงตรงนี้แก้มกลม ๆ ของสิงหาก็ยกขึ้นก่อนจะขบขันกับความคิดของตนเอง

สิงหาผ่านผู้หญิงมาแล้วมากมายแต่ก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนยิ่งตอนที่เธอเล่นมุกกับเขา ทำเอาเขาแทบจะกลั้นหัวเราะเอาไม่อยู่ อีกทั้งผิวเนื้อที่ขาวสะอาด ร่างกายที่บอบบางกับการแต่งตัวที่ดูดี มองออกได้ทันทีว่าเธอคนนี้ถูกเลี้ยงดูมาแบบลูกคุณหนูแน่ ๆ

"ครอบครัวทำธุรกิจส่งออก ส่วนร้านกาแฟเป็นของพี่สาวกับคนรักที่ทำร่วมกัน แล้วนี่..." สายตาคมสะดุดกับบรรทัดพิมพ์สาขาที่รักเรียนจบ

"หืม...สื่อสารมวลชน อยากเป็นนักข่าวภาคสนามอย่างงั้นเหรอ"

เมื่ออ่านถึงตรงนี้ สิงหาถึงกับขมวดหัวคิ้วเป็นปม เพราะงานที่เธออยากทำ มันค่อนข้างอันตรายและแน่นอนถ้าเขาได้เป็นแฟน เขาจะไม่ให้ทำอะไรก็ตามที่สุ่มเสี่ยงและเป็นอันตราย

คนนี้แหละที่เขาอยากจะสานสัมพันธ์ ไม่เชื่อว่ารักแรกพบจะมีอยู่ เขาไม่เคยเชื่อจนกระทั่งได้มาเจอกับตัวและเขาก็ได้คำตอบที่ชัดเจนกับตนเองเช่นกัน

"เจอกันพรุ่งนี้ คุณรัก" ในห้องชั้นบนสุดของโรงแรม สิงหายืนมองออกไปด้านนอกกระจกที่เต็มไปด้วยตึกสูงและเมื่อมองลงไปก็เต็มไปด้วยถนนทางด่วน แสงไฟจากหน้ารถของแต่ละคันดูเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้าไม่มีผิด ในขณะที่ความคิดของเขายังคงเต็มไปด้วยเรื่องราวประวัติของรัก

ร่างโปร่งระหงยืนมองตัวเองในกระจก วันนี้เธอใส่เสื้อทำงานของร้านกาแฟที่ได้มาใส่เข้ากับกางเกงยีนส์ที่ดูทะมัดทะแมง เมื่อหันซ้ายหันขวาตรวจความเรียบร้อยเธอจึงได้เดินออกจากห้อนนอนพร้อมกับสะพายกระเป๋าออกไปจากห้องพักในคอนโด

มือเล็กล้วงโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาพี่สาวของตนเองเมื่อเห็นว่าพี่สาวของเธอได้ส่งข้อความมา

"ว่า"

"ที่พิมพ์ส่งไปไง"

"ก็อยากโทรหา พูดมาค่ะน้องรอฟัง"

"พอดีเมื่อคืนมีบริษัทอสังหาโทรมาขอให้ร้านกาแฟเราส่งกาแฟกับขนมเบรกให้กับบริษัท แล้วตอนนี้พี่กำลังจะเข้าไปเซ็นสัญญา"

"จริงดิ! ดีใจจัง"

"ใช่ ๆ แต่แปลกมากทั้ง ๆ ที่บริษัทใหญ่ ๆ แบบนั้นทำไมถึงอยากให้ร้านกาแฟเราเป็นคนส่งขนมปังกับกาแฟเป็นของเบรก แปลก"

"เขาอาจจะค้นพบว่านอกจากกาแฟอร่อยและหอมแล้ว พวกขนมปังกับเค้กก็อร่อยมาก ๆ เช่นกัน แล้วพี่จะให้สาขาไหนรับคะ"

"ทางนั้นระบุมาว่าต้องการสาขาที่รักเป็นคนดูแลเขาบอกว่าบริษัทของเขาอยู่แถวร้านพอดี แค่นี้นะตอนนี้พี่เข้ามาในบริษัทแล้ว"

"ค่ะ มีอะไรก็พิมพ์ทิ้งในแชทเลยนะคะ รักกำลังจะเดินไปร้านแล้วค่ะ"

"จ๊ะ" รักวางสายจากพี่สาวแล้วเดินตรงไปยังร้านกาแฟที่อยู่ห่างจากคอนโดไม่ถึงห้าสิบเมตร

.........

1 คอมเมนต์เท่ากับ 1 กำลังใจที่มีให้ไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป