บทที่ 4 บทที่สี่
เป็นครั้งแรกในรอบหลาย ๆ ปีที่ ออกัส ภิญโญหรือสิงหา รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่ารอคอยให้เช้าเร็ว ๆ ด้วยหัวใจที่จดจ่อ ก็ไม่ได้รู้สึกพิเศษขนาดนั้นแต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลาที่ได้พูดคุยกับเธอถึงได้รู้สึกขบขันและอยากจะอยู่พูดคุยกับเธอตลอด
ภายในรถยนต์คันหรู สิงหานั่งรอเวลาให้ร้านกาแฟเปิดในขณะที่ตนเองกำลังนั่งอ่านอีเมล์ที่ทางเลขาส่งมาให้เกี่ยวกับเรื่องอาหารเบรกของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่มีสิงหาเป็นเจ้าของ
"นายครับคุณพริยามาแล้วครับ" อีริคบอดี้การ์ดคนสนิทรายงาน
สิงหาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าวันนี้รักใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ซึ่งต่างจากวันนั้นที่ใส่ชุดกระโปรงบานถึงเข่า ก็น่ารักไปอีกแบบ สิงหาปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วเปิดประตูรถเดินตรงไปที่ร้านกาแฟทันที โดยมีอีริคและบอดี้การ์ดอีกสามคนเดินตามไปห่าง ๆ
ไม่ถึงนาที สิงหาก็เปิดประตูร้านกาแฟเข้าไปทั้ง ๆ ที่หน้าประตูยังมีป้ายติดอยู่ว่า Close เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้รักหันไปมองตามเสียงทันที แต่ไม่รู้สึกแปลกใจหรือตกใจอะไรเพราะเธอคิดว่าเป็นพนักงานของที่ร้าน แต่ทว่าเมื่อได้เห็นคนที่เปิดประตูเข้ามาทำเอารักถึงกลับถอนหายใจออกมาก้อนใหญ่ ๆ
"คุณคะ ร้านยังไม่เปิดค่ะ...ป้ายก็ติดอยู่แทบจะทิ่มลูกตาอยู่แล้ว"
ประโยคแรกรักพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ดังพอ แต่ประโยคหลังเธอหันหน้ากลับหลังแล้วบ่นเบา ๆ ถึงแม้จะรู้สึกกลัวแต่ใช่ว่าเธอจะยอมอ่อนข้อให้กับคนที่พูดจาไม่รู้เรื่องเช่นกัน
"เหรอ...ทำไงดีตอนนี้ร่างกายของผมต้องการกาแฟ คุณรักพอจะช่วยผมได้ไหมครับ" สิงหาตีหน้าเศร้าแต่แววตาของเขากลับเป็นประกาย วิบวับหากว่ารักไม่ทันได้สังเกตุเห็น
"คุณกำลังจะลงแดงเหรอคะ"
คำถามของรัก ทำเอาสิงหาถึงกับหลุดหัวเราะออกมาจนเสียงดังอย่างห้ามไม่อยู่ เล่นเอาหัวเราะตัวงอแม้กระทั่งอีริคที่ยืนคอยสังเกตการณ์ข้างนอกก็พลอยยิ้มไปกับภาพตรงหน้าที่เขาได้เห็น
"ครับผมกำลังจะลงแดง แต่อย่างแรกเลยคุณรักลืมอะไรไปหรือเปล่าครับ"
สิงหายังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่ติดขันโดยที่ไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเลย เป็นเธอที่ขยับเท้าถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างเมื่อเห็นว่าสิงหากำลังเดินตรงมาหาเธอ
"ไม่ค่ะ ไม่ลืมแม้กระทั่งป้ายหน้าร้านดิฉันก็ไม่ลืมที่ติดป้ายเอาไว้ว่าClose นั่นแสดงว่าร้านยังไม่พร้อมให้บริการค่ะ" เธอกำลังสงสัยในใจว่าเขามีเจตนาอะไรกันแน่
"คุณรักลืมต่างหากว่าต้องเรียกผมว่าสิงหา ไม่ใช่คุณ"
สิงหาพูดพลางเดินไปหยุดตรงหน้าเธอ จ้องมองใบหน้าสวยของอีกฝ่ายจนกระทั่งเธอพูดขึ้นมาอย่างที่สิงหาต้องการ
"ค่ะคุณสิงหา ถ้าอย่างนั้นคุณสิงหาช่วยไปนั่งรอสักครู่ได้ไหมคะ"
"ครับ จะให้ผมรอกี่ชั่วโมงก็ได้ครับผมยินดี ผมขออเมริกาโน่เย็นเหมือนเดิมครับหวังว่าคุณรักจะจำได้" สิงหาเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอย่างว่าง่ายแต่น้ำเสียงที่สั่งกาแฟนั้นกลับทำให้รักรู้สึกกลัวแต่ก็ยังใจดีสู้เสือ
รักไม่ได้ตอบอะไร เธอเดินเข้าไปด้านในเคาน์เตอร์จัดแจงเครื่องดื่มที่ได้รับออเดอร์อย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเธอไม่อยากเห็นหน้าเขาที่กำลังมองเธอด้วยสีหน้าแบบนั้น
'เห็นแล้วขนลุกเป็นบ้าให้ตายเถอะ'
ขนที่แขนลุกอย่างที่เธอนึกในใจ ถึงแม้เธอจะเห็นสิงหาหัวเราะก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกลัวน้อยลง ผ่านไปไม่กี่นาทีพนักงานในร้านก็เปิดประตูเข้ามา ทำให้รักรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอีกนิดแต่ถ้าจะดีเห็นทีต้องรีบทำกาแฟแก้วนี้ให้เสร็จเร็ว ๆ
"สวัสดีค่ะพี่รัก ลูกค้าเหรอคะ" พนักงานถามขึ้นเบา ๆ พลางหันหน้าไปมองสิงหาที่ตอนนี้กำลังมองมาที่คนทั้งสองอยู่ด้วยสายตาที่ดูดุดัน เปล่าหรอกเขาแค่กำลังวางมาดเฉย ๆ ให้สมกับฉายาราชสีห์ที่เขาได้รับมาตลอด
"ใช่ ๆ เราเข้าไปเตรียมด้านในก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่จัดการทางนี้เอง"
"ค่ะพี่รัก"
เพราะต้องจัดเตรียมอีกหลายอย่างทำให้รักรีบชงกาแฟแล้วเดินไปเสิร์ฟถึงที่โต๊ะ ทำเอาสิงหาถึงกลับเลิกคิ้วมองก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งอย่างวางมาด
"ทำไมไม่เรียกผมไปเอาเองล่ะ"
"นั่นสินะ"
รักก็งงตัวเองเหมือนกันไม่ต่างจากสิงหา แต่เมื่อได้มายืนมองใกล้ ๆ อย่างละเอียดอีกครั้ง ทำให้รักนิ่งไปเพราะวันนี้สิงหาดูหล่อกว่าเมื่อวาน แถมกลิ่นน้ำหอมที่ลอยมาแตะปลายจมูกยังทำเอาเธอรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ทำไมผู้ชายคนนี้ทั้งหล่อและดูมีเสน่ห์ถึงแม้ใบหน้าหล่อนั้นจะเรียบนิ่งดูขรึมก็ตาม
'บ้าจริงยัยรักนี่เรากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย'
"รัก คุณรัก" สิงหาเรียกชื่อรักเมื่อเห็นว่าเธอตอนนี้นิ่งไปอีกแล้ว แปลกคนจริง ๆ
"คะ คุณสิงหาเรียกรักหรือคะ"
"ใช่ก็คุณนิ่งไปอีกอย่าง คุณรักเล่นมองหน้าผมซะขนาดนี้ อย่าบอกนะว่ากำลังหลงเสน่ห์ผม"
"ดิฉันน่ะเหรอ หลงเสน่ห์คุณ" รักหัวเราะเบา ๆ อย่างทำอะไรไม่ถูกหรือว่าที่สิงหาพูดมันจะเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่แน่นอน
"เดี๋ยวผมเดินไปจ่ายเงินที่หน้าเคาน์เตอร์เองก็แล้วกัน อ่อถ้าขนมปังอบเสร็จแล้วบอกผมด้วยนะ" สิงหาตัดบท
"คุณสิงหาจะรับกี่อย่างดีค่ะวันนี้"
"มีอะไรก็เอามา"
"ค่ะถ้างั้น คุณสิงหาค่อยจ่ายทีเดียวก็แล้วกันค่ะ แล้วก็นี่ผ้าเช็ดหน้าค่ะขอบคุณนะคะ" รักรีบเอ่ยขอบคุณเรื่องผ้าเช็ดหน้าแล้วหันหลังเดินกลับไปที่หน้าเคาน์เตอร์อย่างไม่ต้องการรอว่าสิงหาจะพูดอะไรต่อ
สิงหารับผ้าเช็ดหน้าจากมือรักแล้วยกขึ้นมาหอมและเขาก็รู้สึกว่ากลิ่นนี้เหมือนกับกลิ่นที่ออกมาเสื้อผ้าของเธอ ผ้าเช็ดหน้าถูกเก็บเอาไว้ในเสื้อสูท ก่อนจะยกโทรศัพท์ให้อีริคและคนอื่น ๆ เข้ามาเมื่อเห็นว่าตอนนี้ได้เวลาเปิดร้านแล้ว
ถึงแม้ตอนนี้ทุกอย่างที่สิงหาสั่งจะถูกใส่ถุงวางอยู่บนโต๊ะนานเกือบชั่วโมง สิงหาก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกไปจากร้าน ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังเอาแต่จ้องมองไปที่รัก ไม่ว่ารักจะทำอะไรหรือยืนนิ่งอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ จนตอนนี้กลายเป็นเธอที่ต้องหลบสายตาคมนั่นเสียเอง
บอดี้การ์ดที่เคยยืนอารักขาเจ้านายอยู่หน้าร้าน ตอนนี้ต่างพากันเข้ามานั่งอยู่ในร้านกาแฟ ทำให้ลูกค้าคนอื่น ๆ ไม่กล้าที่นั่งที่ร้านเหมือนอย่างที่เคยได้แต่สั่งแล้วเดินออกจากร้านไปด้วยท่าทางกล้า ๆกลัว ๆ สิงหาตัดสินใจลุกขึ้นไปที่หน้าเคาน์เตอร์เมื่อวางเวลาที่นาฬิกาบนข้อมือ
"นี่คุณรัก"
"คะ!!" เธอขานด้วยความตกใจเพราะสิงหาใช้น้ำเสียงที่ฟังดูดุ ๆ
"ผมจะกลับแล้วแต่ผมขอถามอะไรคุณหน่อย"
"ถาม ถามอะไรเหรอคะ"
"คุณมีแฟนหรือยัง" ในที่สุดสิงหาก็ถามออกไป เขาแน่ใจแล้วว่าเขาจะจีบผู้หญิงคนนี้อย่างจริงจัง
"ไม่มีค่ะ"
"คนคุยล่ะมีไหม"
"ไม่มีค่ะ" 'ก็บอกแล้วไงว่าขอโฟกัสเรื่องงานยังจะถามอีก' รักคิดขึ้นในใจ
"ดี ถ้ามีผมจะได้..." สิงหาเว้นเอาไว้แค่นั้น เขาถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้งเพราะเขาไม่ชอบที่จะไปเป็นมือที่สามของใครต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะถูกใจเขามากแค่ไหนก็ตาม
"ตั้งแต่พรุ่งนี้ ผมจะจีบคุณรักเตรียมตั้งรับดี ๆ ก็แล้วกัน" สิงหาทิ้งประโยคเอาไว้ให้รัก ก่อนจะเดินออกจากร้านไปไม่ทันให้เธอได้ตั้งหลักอะไร
"นี่! ไหนบอกว่าไม่ได้ชอบฉันไง" รักได้แต่มองตามชายชุดดำทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ในร้านพากันเดินตามสิงหาออกไป
"ตกลงคุณเป็นใครกันแน่
.........
1 คอมเมนต์เท่ากับ 1 กำลังใจที่มีให้ไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
