บทที่ 5 บทที่ห้า

พนักงานในร้านที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากรักก็ได้ยินเต็มทั้งสองหูเช่นเดียวกัน ทำให้เธอต้องเดินเข้าไปใกล้ ๆ รักพลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เท่สุด ๆ พรุ่งนี้ผมจะจีบคุณ คุณเตรียมตั้งรับดี ๆ ก็แล้วกัน ว้าวมากคะ พี่รักคนนี้หล่อค่ะตอบตกลงไปเลยค่ะพี่รัก"

"เขาเป็นใครพี่ยังไม่รู้เลย" รักตอบออกไปทั้ง ๆ ที่สายตายังมองตามสิงหาที่ตอนนี้กำลังขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าร้านเธอ

"ไหนบอกไม่จีบไง"

รักพึมพำ อันที่จริงเธอก็พอดูออกว่าสิงหาต้องการอะไร แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าสิงหาเองก็เป็นผู้ชายหน้าหม้อเหมือนกับที่เธอเคยเจอ แค่มาจีบเล่น ๆ ไม่ได้มีความจริงจังอะไรนานวันเข้าก็หายเข้าไปในกลีบเมฆราวกับที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้น เพราะแบบนี้เธอเลยครองโสดจนมาถึงทุกวันนี้

"เข้าบริษัทหรือไปโรงแรมดีครับนาย" บริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่เพิ่งเปิดใหม่ในใจกลางเมืองกับโรงแรมระดับสี่ดาวที่มีสิงหาเป็นเจ้าของเช่นกัน

"ไปโรงแรมก็แล้วกัน"

"ครับนาย"

สิงหาเปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วกดโทรหาแคทเลขา "คุณแคทส่งร้านเพชรที่คุณเคยบอกว่ามีเพชรน้ำดีให้หน่อย ตอนนี้เลยนะ"

"ได้ค่ะบอส" ไม่นานแคทก็ส่งลิ้งก์ร้านเพชรให้กับเจ้านายของเธอ

สิงหากดเลื่อนดูภาพในหน้าเพจของร้าน ในเมื่อร้านนี้เลขาเขาเคยพูดว่าใช้เพชรน้ำดี ไหนจะเรื่องการออกแบบและการเจียระไนล้วนเป็นฝีมือของช่างที่มีชื่อเสียงทั้งสิ้น เขากดโทรออกหาทางร้านทันทีเพื่อให้ทางร้านเป็นคนจัดส่งให้เขาด่วนเมื่อเขาได้สร้อยเพชรที่น้ำงามที่สุดของในร้าน

"ครับ ผมจะรอที่ห้องทำงาน"

สิงหาวางสายหลังพูดคุยตกลงกับเจ้าของร้านเพชรเสร็จพลางคิดว่าพรุ่งนี้จะต้องเป็นวันที่ดีสำหรับเขาอย่างแน่นอน

คิดดูเถอะ ต่อให้งานของผมเยอะมากมายขนาดไหนผมก็มีเวลามากพอที่จะไปหาเธอในช่วงเช้าก่อนที่ผมจะเข้างานและวันนี้ก็เช่นกัน ผมรอให้รักเปิดร้านและผมก็รู้ว่ารัก รู้ว่าตอนนี้ผมกำลังมองเธอจากในรถเพราะตอนนี้เธอดูประหม่าคอยมองออกมาที่รถผมอยู่บ่อย ๆ

จนตอนนี้ผมอดใจไม่ไหวอยากจะคุย อยากจะเห็นหน้าเธอชัด ๆ จึงถือถุงกระดาษที่มีกล่องกำมะหยี่อยู่ด้านใน ลงจากรถเพื่อเข้าไปหาเธอให้มันรู้แล้วรู้รอดและตอนนี้รักเองก็กำลังมองผมเดินเข้าร้านไปหาเธอ

เพราะคำว่าผมจะจีบคุณ ทำเอารักนอนกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมา รวมไปถึงท้องไส้ที่ปั่นป่วนตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้เป็นใครบ้างจะนอนหลับถ้ามีผู้ชายรูปหล่อหน้าตาราวกับดารานายแบบมาบอกว่าจะจีบเธอ

รักมองสิงหาที่กำลังเดินเข้าร้านแล้วเดินตรงมาหาเธอด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าเธอน่ะคิดเอาไว้แล้วว่าจะตอบโต้ยังไงกับผู้ชายคนนี้

รักกระแอมเสียงเล็กน้อยแล้วเลิกคิ้วอย่างตั้งคำถามเมื่อเห็นว่าสิงหากำลังยื่นถุงกระดาษให้กับเธอในขณะที่เธอเองก็รับถุงมาถือไว้อย่างงง ๆ

“ผมซื้อสร้อยเพชรมาให้ คุณรักอยากเปลี่ยนรถยนต์ด้วยไหม ผมยินดีซื้อให้ แล้วก็บ้าน...”

“ฉันไม่ได้มีรถเสียหน่อยแล้วก็ไม่อยากได้ด้วยค่ะ ถ้าคุณจะจีบฉันแบบนี้ ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ” น้ำเสียงของรักฟังดูแน่วแน่ไม่หวั่นไหวกับสิ่งที่สิงหาจะประเคนให้

“แล้วคุณรัก...แล้วคุณรักต้องการให้ผมทำยังไง” เมื่อสิงหารู้ตัวว่าเผลอใช้น้ำเสียงดุดันจึงได้ปรับเปลี่ยนน้ำเสียงให้ฟังดูนุ่มขึ้น

รักผลุบใบหน้าลงทันที แต่เมื่อสิงหาปรับน้ำเสียงใหม่เธอจึงแยกเขี้ยวใส่จังหวะที่สิงหาเผลอแต่เมื่อสิงหามองหน้าเธอ เธอจึงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

รักใช้ความคิดพลางหันหลังกลับแล้วระบายยิ้มออกมา 'บ้าจริงแพ้ผู้ชายหล่อแต่แปลกแถมยังสายเปย์อีก' เมื่อคิดได้ว่าจะต้องตอบยังไงกับผู้ชายสายเปย์แถมยังหล่อแบบนี้ต้องเจ้าชู้แน่ ๆ ต้องใช้ลูกไม้ของพี่สาวเธอเสียแล้ว 'ลองดูสักตั้งก็แล้วกัน'

“เราสองคนต้องเริ่มจากการเดตกันอย่างน้อย 365 วัน”

“ทำไมตั้ง 365 วัน? หนึ่งปีเลยเหรอ!” สิงหาถึงกับทำหน้าเหว่อ เพราะเขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน คบกันนานขนาดนั้นแล้วเมื่อไหร่จะได้ตัวเธอกัน

“ใช่ เพื่อให้เราสองคนค่อย ๆ ทำความรู้จักกันยังไงล่ะคะ” รักยังคงยืนยันกับคำพูดของตนเองในขณะที่สิงหาได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่อย่างนั้นพลางคิดในใจไปต่าง ๆ นานา

‘ฝันไปเถอะ คนอย่างเขานี่นะจะรอให้ถึง 365 วัน’ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สิงหาก็สบตากับรักอีกครั้งเพื่อดูให้แน่ใจว่าสิ่งที่รักพูดนั้นไม่ใช่ประโยคที่พูดขึ้นมาเล่น ๆ

“ถ้าไม่ก็...” ไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบ ชายหนุ่มตรงหน้าก็พูดสวนขึ้นทันทีอย่างไม่สนใจว่าเธอจะพูดอะไรต่อ

“ตกลง เริ่มจากวันนี้เป็นต้นไปโอเคไหมครับ”

ใบหน้าของสิงหาในตอนนี้ดูเคร่งขรึมและจริงจังกับสิ่งที่เขาพูด ในเมื่อเขาเองตั้งใจแล้วว่าจีบผู้หญิงคนนี้ก็ต้องทำในเมื่อมันเป็นสิ่งที่เธอต้องการ

"แต่อันดับแรกเลยนะคุณรัก ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้คุณรักแทนตัวเองด้วยชื่อเพื่ออย่างน้อยให้เราสองคนได้สนิทใจกันมากขึ้น คุณรักเห็นด้วยไหมครับ"

"ได้สิค่ะไม่มีปัญหา แต่คุณสิงหาเองก็ต้องเรียกรักว่ารัก ไม่เอาคำว่าคุณค่ะ"

"ดีล ตกลงตามนี้" สิงหาตอบพลางยื่นมือออกไปเพื่อหวังว่าจะได้จับมือกับรักแต่ทว่ารักกลับยื่นถุงกระดาษที่มีสร้อยเพชรคืนให้กับสิงหา เป็นสิงหาต้องรับคืนกลับมาอย่างไม่เต็มใจ

"เราต้องมีกฏ แต่ตอนนี้คุณสิงหา" ยังไม่จบประโยคดีสิงหาก็พูดดักขึ้นมาเสียก่อน

"ไม่เอาคุณ เรียกผมว่าพี่สิงหาก็แล้วกัน" น้ำเสียงที่ฟังดุดันตอนนี้กลับฟังดูขี้เล่นและอ่อนโยน

"ค่ะ ตอนนี้พี่สิงหาต้องกลับไปก่อนนะคะเพราะว่าตอนนี้รักค่อนข้างยุ่งค่ะ ต้องเตรียมของไปส่งลูกค้าค่ะ"

"ได้ครับ กฏของรักมีอะไรบ้างก็พิมพ์ส่งผมมาได้เลย สแกนสิครับรัก" สิงหาพูดแล้วยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีคิวอาร์โค้ดให้รักสแกนเพิ่มเพื่อน

"พี่ทักไปแล้วนะครับรัก" น้ำเสียงทุ้มละมุนหูดังขึ้นอีกครั้ง เล่นเอารักรู้สึกหวั่นไหวเธอแพ้อะไรแบบนี้แต่ไม่ได้ เธอต้องใจแข็งเอาไว้ก่อนไม่รู้ว่าจะมาจีบเธอเล่น ๆ เหมือนกับผู้ชายคนอื่นหรือเปล่าก็ไม่รู้

"ค่ะ" รักตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปหลังร้านด้วยใบหน้าที่มีสีแดงระเรื่อ น่าเสียดายที่สิงหาไม่ทันจะได้เห็น

สิงหาขยับยิ้มกับคำตอบสั้น ๆ ของรัก พลางคิดว่าสงสารตัวเองเหลือเกินนี่เขากำลังเจอผู้หญิงที่เล่นตัวที่สุดในโลกหรือยังไงกัน มือใหญ่ผลักประตูเดินออกจากร้านด้วยท่าทางที่ลังเล แต่ก็นั่นล่ะ มันคือข้อแรกที่เขาต้องทำคือการให้เกียรติกับคำพูดของรักเมื่อเธอสั่งเขาต้องทำ

เมื่อสิงหานั่งอยู่ในรถก็บอกให้อีริคขับเข้าบริษัทอสังหาริมทรัพย์ทันที พลางเปิดแชทเพื่อคุยกับเพื่อนสนิทของตนเองด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม

สิงหา [มึง คนเราจำเป็นต้องเดตกันถึง365วันเลยหรือว่ะถึงจะได้อึ๊บ]

.........

1 คอมเมนต์เท่ากับ 1 กำลังใจที่มีให้ไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป