บทที่ 6 บทที่หก

เมื่อสิงหานั่งอยู่ในรถก็บอกให้อีริคขับเข้าบริษัทอสังหาริมทรัพย์ทันที พลางเปิดแชทเพื่อคุยกับเพื่อนสนิทของตนเองด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม

สิงหา    [มึง คนเราจำเป็นต้องเดตกันถึง365วันเลยหรือว่ะถึงจะได้อึ๊บ]

คามิเอล [ของขาด?]

สิงหา   [มึงหุบนิ้วยาว ๆ นั่นก่อน แล้วตั้งใจอ่านในสิ่งที่กูจะพิมพ์ส่งให้มึง]

คามิเอล  [อันนี้ซีเรียส?]

สิงหา      [ใช่!มึงอ่าน]

คามิเอล  [แล้วทำไมมึงไม่โทร]

เมื่อได้อ่านข้อความล่าสุดของเพื่อนรักที่ส่งมาสิงหาคิดตามแล้วมองไปยังด้านหน้าที่มีอีริคเป็นคนขับรถอยู่สายตาคมสบกันกับอีริคทำให้สิงหาถอนหายใจออกมาแล้วตอบกลับคามิเอล

สิงหา     [มึงมีปัญหาอะไร ถ้าไม่มีก็อ่าน]

คามิเอล  [แสดงว่าเรื่องนี้อีริคห้ามรู้ ถ้างั้นมึงเล่ามาได้เลยเพื่อนรักอะไรที่มึงบอกว่าต้องรอ365วันถึงจะได้อึ๊บใช่ไหม ฮั่นแน่กูรู้แล้วผู้หญิง ที่อยู่ร้านกาแฟใช่ไหม]

สิงหา    [ใช่ เธอให้ข้อเสนอกูมา ต้องเดตกันก่อน365วันแล้วกูต้องเฉาตายก่อนไหม]

คามิเอล [จากประสบการณ์ที่กูเป็นเพื่อนรักมึง เธอเป็นคนที่สองที่มึงจีบถ้ามึงเลือกแล้วมึงก็ต้องอดทนถึงแม้คนแรกของมึงจะใช้เวลาแค่สองวัน]

สิงหา    [เธอจะไม่หักหลังกูเหมือนเมเปิ้ลใช่ไหมวะ]

คามิเอล [รู้หน้าไม่รู้ใจ แต่ก็จะเหมารวมก็ไม่ได้หรือเปล่าว่ะเพราะงั้นมึงต้องทน ในเมื่อมึงตัดสินใจจะจีบเธอ]

สิงหาอ่านในข้อความล่าสุดที่คามิเอลส่งมาก่อนจะปิดหน้าแชท เขาพยายามคิดทบทวนว่าสิ่งที่เขาจะเริ่มใหม่อีกครั้งมันจะดีใช่ไหม เธอจะไม่เหมือนแฟนคนเก่าของเขาใช่ไหม เพราะการที่เขาไว้ใจและใจดีเกินไป มันก็ไม่ใช่ว่าเขาจะได้รับสิ่งดี ๆ ตอบกลับ เมื่อนึกถึงตรงนี้ สิงหาก็คิดตอนที่เขาถามเรื่องรถกับบ้าน รักปฏิเสธทันที ถ้าเธอเห็นแก่เงินก็คงตอบตกลงไปแล้ว

"เธอจะไม่หลอกฉันทีหลังใช่ไหม" สิงหาพึมพำออกมาเพราะเขาเข็ดขยาดกับผู้หญิงที่เห็นแก่เงิน

ทันทีที่รถยนต์คันหรูจอดสนิทที่หน้าทางเข้าตัวตึกของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ร่างสูงใหญ่ก็เดินตรงไปที่ห้องทำงานเพื่อเคลียร์เอกสารที่ตนเองต้องเซ็นอนุมัติ

"สวัสดีค่ะบอส"

พรพรรณเลขาหน้าห้องของสิงหาเอ่ยทักทายทันทีที่สิงหาเดินออกจากลิฟต์ พรพรรณเป็นเลขาที่อยู่ประจำที่บริษัทภิญโญอสังหาริมทรัพย์

"เรื่องอาหารเบรกถึงไหนแล้ว ทางนั้นตอบตกลงไหม"

"คุณปริยามีเสนอข้อตกลงใหม่ค่ะ คือคุณปริยาอยากให้ทางเรารับอาหารเบรกจากสาขาอื่นค่ะ"

"ทำไม"

"คุณปริยาบอกว่าสาขาที่อยู่ใกล้เราเป็นสาขาเล็ก พนักงานมีแค่สามคนและค่อนข้างยุ่งประกอบกับพนักงานที่นั่นเป็นพนักงานใหม่ทั้งหมดค่ะ"

"ก็ถือว่าไม่กักดี เธอคงไม่อยากให้มีเรื่องผิดพลาดสินะ ถ้างั้นตกลงตามนั้นก็แล้วกัน"

"ค่ะบอส เดี๋ยวดิฉันจะให้คุณปริยามาเซ็นสัญญาพรุ่งนี้นะคะ" สิงหาตอบรับในลำคอก่อนจะเอ่ยขอคาเฟอีน

"ขอกาแฟ"

"ค่ะบอส"

สิงหานั่งลงที่เก้าอี้บุนวมหนาแล้วหมุนกลับหลังมองวิวภาพกระจกใส ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อแชทหารัก

สิงหา [ทำอะไรอยู่ครับ]

ผ่านไปหลายนาทีเมื่อเห็นว่ารักไม่อ่านแชท เขาจึงพิมพ์ส่งไปอีกข้อความ

สิงหา [พรุ่งนี้ผมจะไปรับตอนเย็น เดตแรกของเราครับ]

ร้านกาแฟยุ่งทั้งวันจนทำให้รักไม่มีเวลาตอบอ่านแชท รักได้แต่ยืนจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยหัวใจที่เต้นแรงเธออ่านแจ้งเตือนที่โนติพลางคิดว่าจะไปหรือจะไม่ไปดี

'พรุ่งนี้อย่างงั้นเหรอ'

และเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้งระหว่างที่เธอเดินตรงไปยังห้องนอนแล้วล้มตัวลงที่นอนกว้าง ทำให้เธอเผลอกดเข้าไปอ่านอย่างจนใจ

สิงหา [หวังว่าคุณรักจะไม่ปฏิเสธ เพราะผมทำตามที่คุณรักต้องการและคุณรักต้องทำตามอย่างที่เสนอผมมา]

"เอาจริงหรือเนี่ย" รักถึงกลับพูดอะไรไม่ออกทำยังไงได้ในเมื่อเธอเสนอเองแต่ก็...ไม่คิดว่าสิงหาจะทำตาม

รักยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก ดวงตากลมมองไปที่เพดานห้องนอนราวกับมีเรื่องให้คิดไม่ตกอย่างหาทางออกไม่ได้ รักหันไปมองเสื้อผ้าที่กองอยู่ข้าง ๆ ร่างที่สวมใส่แค่เสื้อชั้นในกับกางเกงชั้นในเท่านั้น

"หรือเราควรแวะซื้อชุดใหม่ดีนะ"

เพราะเสื้อผ้าที่รักมีอยู่ในตู้มีแต่ชุดกระโปรงบานยาวและสั้น ส่วนกางเกงยีนส์ก็มีใส่เอาทำงานแค่สองตัวก็เธอน่ะชอบใส่ชุดเซ็ตกระโปรงมากที่สุด

เมื่อคิดวนไปวนมา รักจึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้เธอจะแวะไปซื้อเสื้อผ้าที่เป็นชุดกางเกงน่าจะเหมาะสำหรับการออกเดตที่ปลอดภัย อย่างน้อยถ้ามีอะไรที่ไม่น่าไว้ใจเธอจะได้วิ่งหนีได้ถนัด ก่อนจะนอนรักจึงส่งข้อความไปหาน้องที่ทำงานว่าพรุ่งนี้เธอจะเข้าสายหน่อย

ช่วงเช้ารักไปซื้อเสื้อผ้าร้านประจำที่เธอกับครอบครัวมักจะไปสั่งตัดบ่อย ๆ เธอให้ทางร้านจัดชุดเสื้อผ้าที่เข้าชุดกันมาสี่ชุด ทุกชุดล้วนเป็นชุดกางเกงที่เข้าชุดกันก่อนจะกลับเข้าคอนโดเพื่อซัก อบแห้งชุดที่เพิ่งซื้อแล้วแขวนเตรียมเอาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้า

วันนี้รักหันไปมองที่หน้าร้านอยู่บ่อยครั้ง เพียงเจอกันแค่สองวันสิงหาก็ทำเอารักเป๋ไป เมื่อเช้านี้ไม่มีรถสิงหามาจอดที่ร้านทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าตอนเย็นเธอมีนัดเดตกับเขา จนกระทั่งเวลาล่วงมาถึงตอนเย็นรักจึงได้เข้าไปอาบน้ำที่คอนโดเพื่อแต่งตัวรอเวลาที่สิงหาได้นัดเอาไว้

สิงหา  [ผมจอดรอที่หน้าคอนโด ลงมารถมาจะอยู่ขวามือครับ]

เสียงแจ้งเตือนแชทดังขึ้นทำให้รักรีบเปิดอ่านทันทีเมื่อเห็นว่าใครที่แชทมาหาเธอ เมื่อได้อ่านข้อความทำให้รักแปลกใจปนสงสัยว่าสิงหารู้ได้ยังไงว่าเธอพักอยู่ที่ไหนจึงได้ตอบกลับไปทันที

รัก     [รู้ได้ยังไงคะว่ารักอยู่ที่ไหน]

สิงหา [รีบลงมาหาผมสิ อยากรู้อะไรผมจะเล่าให้ฟัง]

สิงหานั่งอยู่ฝั่งคนขับวันนี้เขาจะเป็นคนขับรถให้รักได้นั่ง ส่วนบอดี้การ์ดคนอื่น ๆ รวมไปถึงอีริคให้ตามอยู่ห่าง ๆ เขาสั่งเอาไว้ว่าตามยังไงก็ได้ไม่ให้รักรู้สึกว่าถูกตามเพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิดเผยว่าเขาและครอบครัวทำธุรกิจอะไรบ้าง

เป็นธรรมดาที่เขาและครอบครัวมักจะถูกกลั่นแกล้ง รวมไปถึงหากวันหนึ่งเขาเกิดพลาด วันนั้นอาจจะเป็นวันสุดท้ายที่เขาจะมีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้

สิงหาลงจากรถแล้วพิงตัวรถเพื่อให้รักได้เห็น รอไม่กี่นาทีรักก็เดินออกมาจากตึกคอนโดแล้วเดินตรงมาที่เขายืนอยู่ แค่เห็นไกล ๆ ก็ทำให้สิงหารับรู้ถึงความน่ารักที่รักมีแม้กระทั่งการแต่งตัวที่ดูธรรมดาแต่มันกลับทำให้สิงหารับรู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ง่ายซึ่งเขาเองก็ถูกใจมาก ๆ เช่นกัน

"ไง คู่เดตของผม" เสียงทักที่ฟังดูเป็นกันเองแต่ทว่าคำว่าคู่เดตของผม มันกำลังมีอิทธิพลกับหัวใจดวงน้อย ๆ ของรัก

"พี่สิงหารู้จักที่อยู่รักได้ยังไงคะ"

สิงหายิ้มรับแล้วโคลงศีรษะไปมาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินหันหลังไปเปิดประตูรถยนต์ให้ เป็นการตอบคำถามแทน

"ขึ้นรถสิแล้วพี่จะตอบ"

บทก่อนหน้า
บทถัดไป