บทที่ 7 บทที่เจ็ด

เมื่อรักเข้าไปนั่งที่เบาะหน้าข้าง ๆ คนขับ สิงหาจึงปิดประตูแล้วเดินไปขึ้นอีกฝั่ง สิงหาได้หาสถานที่ที่เขาคิดเอาไว้แล้วว่าเดตวันที่หนึ่งเขาจะพาเธอไปไหน

เขาหันไปมองรักแล้วเอี้ยวตัวเพื่อจะรัดเข็มขัดนิรภัยให้กับเธอเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ได้คาด นั่นทำให้รักถึงกลับตกใจอดคิดไม่ได้ว่าเธอคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่ยอมขึ้นรถมากับผู้ชายที่เธอเพิ่งจะรู้จักได้ไม่ถึงสามวัน หวังว่าเธอคงมองคนไม่ผิดหรอกนะ

"คุณ!!เอ่อพี่สิงหาเดี๋ยวรักทำเองค่ะ"

'รักกลัวเราอย่างงั้นเหรอ เรานี่นะ ไม่เห็นมีอะไรให้น่ากลัวเลยต่างหาก' สิงหานึกขึ้นในใจเมื่อได้เห็นใบหน้าของรักรวมไปถึงปฏิกิริยาที่รีบถดตัวหนี

เมื่อรถเคลื่อนตัวรักจึงได้เปิดคำถามที่เธออยากรู้ "ตอบรักได้ไหมคะว่าพี่สิงหารู้จักคอนโดรักได้ยังไง"

ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่ออย่างใสซื่อแต่ทว่าเมื่อถูกมองด้วยสายตาเย็นเยียบเป็นรักที่รีบเบนหน้าหนีมองตรงไปยังท้องถนน

เพราะความหล่อของสิงหากำลังทำให้หัวใจของรักเต้นแรง? ไม่!เธอกำลังรู้สึกกลัวสิงหาเพราะสายตาเวลาที่มองเธอราวกับรังสีอำมหิตรุนแรงน่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เธอสัมผัสได้

"ไม่ยากพี่ก็แค่...แอบตามรักอยู่ห่าง ๆ " สิงหาโกหกคำโต เดตแรกของเขากับรักมันเริ่มจากการที่โกหกกัน

รักรับฟังแต่ก็ไม่ได้พูดตอบอะไร เพราะสายตานั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นไข้ความรู้สึกแปลก ๆ ไหลวนไปทั่วร่างพลางกัดริมฝีปากล่างแน่นด้วยความรู้สึกขัดแย้งในใจ แต่ด้วยความอยากรู้ทำให้เธอใจกล้าขึ้นมาอีกครั้ง

"รักขอถามพี่สิงหาได้ไหมคะ"

"ถามได้ค่ะ ถ้าตอบได้พี่จะตอบ...พี่หมายถึงรอให้เราสองคนรู้จักกันมากกว่านี้พี่จะเล่าทุกอย่างให้รักฟังโดยที่ไม่ต้องรอให้รักถาม" สิงหาพูดพลางมองหน้ารักเป็นระยะเพื่อดูทีท่าว่ารักจะรู้สึกยังไงกับประโยคที่เขาพูดออกไป

"พี่เป็นลูกครึ่งใช่ไหมคะ"

"ทายเก่งจัง เพราะความหล่อของพี่มันกระแทกตารักใช่ไหมล่ะ" คำตอบของสิงหาทำเอารักกลั้นขำแทบไม่ไหว แต่ก็นะ หล่อจริงถ้าลดความดุ ๆ ของสายตานั่นเสียหน่อยก็คงจะดีไม่น้อย

"รักขอถามอีก..." ไม่ทันที่รักจะถามจบ เป็นสิงหาที่พูดสวนขึ้นมาพร้อมกับคำตอบที่เขาเองยินดีที่จะตอบออกไป

"พ่อพี่เป็นคนไทยส่วนแม่พี่เป็นคนสเปนและตอนนี้ท่านทั้งสองอยู่ที่สเปนค่ะ"

'หยุดพูดค่ะได้ไหมเนี่ยพี่สิงหา'

รักคิดพลางหันหน้าไปอีกทางแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อตั้งสติของตนเองได้เธอจึงถามต่อ

"แล้วพี่อายุเท่าไหร่คะ"

"...สามสิบสองค่ะ" อายุของสิงหาทำให้รักเงียบไปเพราะการที่คบกับคนที่อายุมากกว่าหลาย ๆ ปี เธอเชื่อว่าหลาย ๆ อย่างอาจจะเข้ากันไม่ได้และแน่นอนว่าสิงหาดูออกว่ารักกำลังยังไงเพราะตอนนี้สีหน้าของรักได้แสดงออกมาหมดแล้ว

"พี่สิงหาจะพารักไปไหนคะ"

"เดตแรกเริ่มจากไปทานข้าวระหว่างนั้นเราสองคนจะได้แลกเปลี่ยนคำถามกันขอเป็นคำถามพื้นฐานก่อนนะครับ...รัก"

สิงหาปรับระดับของน้ำเสียงให้ทุ้มลงโดยใช้ตัวโน้ตโดและซอลทำให้ฟังแล้วรู้สึกถึงความอ่อนโยนนุ่มนวลขึ้นน้ำเสียงนี้สิงหามีให้กับรักเท่านั้น นี่แหละสิ่งที่เขาเรียนรู้มากับเพื่อนสนิทของตนเอง

"รักอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม" เมื่อนึกได้ว่าควรถามความเห็นของรัก สิงหาก็พร้อมจะปรับแผนใหม่หากว่ารักจะออกความคิดเห็น

"รักขอเป็นร้านข้างทางได้ไหมคะ ถ้าหากพี่สิงหาไม่ว่าอะไร" สิงหานิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะตอบออกไป

"ได้ครับเอาที่รักต้องการพี่ยังไงก็ได้ บอกพี่ก็แล้วกันว่าร้านไหน"

"ค่ะ"

คำตอบสั้น ๆ ของรักทำให้สิงหาหันไปมองแต่สิ่งที่ทำให้สิงหาสนใจเป็นพิเศษในตอนนี้เห็นจะเป็นริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ การมองของสิงหาทำให้รักรู้สึกและรับรู้ได้

"ช่วยมองทางด้วยค่ะ ใกล้จะถึงร้านแล้วค่ะ"

"พี่ก็มองทั้งสอง แต่ชอบมองริมฝีปากของรักมากกว่า"

"แต่เหมือนพี่สิงหาจะมองรักอย่างกับว่า...อยากรับประทานอะไรสักอย่าง หิวมากหรือคะ" ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้แต่เธออยากแกล้ง เลยถามไปอย่างงั้นและคำตอบของสิงหาก็ทำเอารักถึงกลับใจสั่นเสียเองเมื่ออยู่ ๆสิงหาพูดคำว่าค่ะกับเธอ

"ค่ะ พี่หิวมากหิวจนใจจะขาดอยู่แล้ว"

หลังจากคำว่าค่ะ หิวจนใจจะขาด บรรยากาศบนรถก็กลับเงียบเพราะตอนนี้ รักรู้ตัวว่าเธอเองนี่แหละที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับสิงหาจนกระทั่งตอนนี้รถยนต์ถูกจอดอยู่ด้านข้างของร้านอาหารที่มีป้ายไฟสว่างอยู่รอบ ๆ ตัวร้าน

ทันทีที่รักลงจากรถ รักก็เปิดฉากด้วยประโยคที่ทำเอาสิงหาถึงกลับเลิกคิ้วอย่างสงสัยกับสิ่งที่รักพูดออกมาแต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นสิงหาก็เข้าใจในสิ่งที่รักต้องการจะสื่อ

"พี่สิงหารู้จักสตอล์กเกอร์ที่เป็นลูกครึ่งไหม"

"ไม่รู้จัก ทำไมเหรอมันมาตามรักอย่างงั้นเหรอ ดีเลยเล่ามาว่ามันมีรูปร่างหน้ายังไงพี่จะได้จัดการได้ถูกคน"

สิงหาพูดด้วยใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดแต่ภายใต้ใบหน้านั้นกลับมีความขำซ่อนอยู่

"ไม่ยากค่ะ ถ้าพี่สิงหาได้ส่องกระจกแล้วพี่สิงหาจะรู้เองค่ะว่าใครกันที่รักพูดถึง"

รักยกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจเมื่อเธอคิดว่าตอนนี้เธอนำสิงหาไปหนึ่งคะแนนก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปอัปโซเซียลเหมือนอย่างที่เธอชอบทำพร้อมกับแคปชั่น

[[ร้านประจำ]]

รักปิดหน้าจอลงพลางมองเข้าไปในร้านเพื่อกดบัตรคิวโดยมีสิงหาเดินตามอยู่ข้าง ๆ

"แท็กพี่ได้นะ"

ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนของโซเซียลดังขึ้นทำให้รักหันไปมองหน้าสิงหาพลางคิดว่า มองชื่อแอ็กเคานต์เธอทันได้ยังไงกัน เธอกดติดตามกลับแล้วเข้าไปดูในโพรไฟล์ทันที

'แก้วกาแฟของที่ร้านนี่'

ภาพโพรไฟล์ที่รักเห็นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้งเพราะแก้วกาแฟของทางร้านถูกตั้งเป็นโพรไฟล์ของสิงหา รักแสร้งทำเป็นถามเรื่องอื่นเพื่อปกปิดสิ่งที่เธอคิดและประทับใจ

"พี่สิงหาไม่อัปรูปอะไรเลยหรือคะ"

"พี่เพิ่งเปิดน่ะ" สิงหาตอบพร้อมกับยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้รักดู

"และรักคือคนแรกที่พี่ติดตาม" คำพูดของสิงหาทำให้รักรู้สึกดี ริมฝีปากบางอดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย

"รักตามพี่สิงหาแล้วนะคะ" ทั้งสองคนต่างยิ้มให้กันอย่างที่รักไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังรู้สึกสบายใจเมื่อได้คุยกับสิงหาซึ่งต่างจากตอนแรก

"แต่รักยังไม่ขอแท็กนะคะ ยังไม่อยากเปิดตัวค่ะพี่สิงหาเข้าใจใช่ไหมคะ"

"ครับ พี่รอได้และพี่จะรอวันที่รักพร้อมจะเปิดใจกับพี่ต่อให้ต้องเดตกันเลยสามร้อยหกสิบห้าวันก็ตาม" สิงหาสบตารักอย่างสื่อความหมายอย่างที่เขาพูดจริง ๆ

รักฟังคำพูดของสิงหาและจดจำเอาไว้ทุกถ้อยคำ เผื่อว่าสิ่งที่สิงหาพูดในวันนี้อาจจะมีประโยชน์ในวันหน้า

"A 085 ครับ สองท่านนะครับ"

"ค่ะ"

บรรยากาศในร้านทำให้สิงหาได้เปิดโลกกว้าง เขาไม่เคยรู้เลยว่าจะมีร้านอาหารบุฟเฟต์ที่มีคนเข้ามาใช้บริการมากมายขนาดนี้ เมื่อได้ที่นั่งสิงหาถึงได้ถามรักเพื่อให้แน่ใจ

"รักชอบมาทานร้านนี้มากไหม"

.........

1 คอมเมนต์เท่ากับ 1 กำลังใจที่มีให้ไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป