บทที่ 8 บทที่แปด
"ค่ะ รักมาทานที่นี่เพราะเป็นสาขาใกล้บ้าน ร้านนี้ยังมีอีกหลายสาขาค่ะ"
"ให้พี่ซื้อสาขานี้ให้เอาไหม เวลารักมาทานจะได้ไม่ต้องต่อคิว" นั่นนิสัยรวยมาอีกแล้ว
"พี่สิงหาคะ รักบอกพี่แล้วนี่คะ"
"อ่า ขอโทษค่ะ"
คำพูดของสิงหาทำเอารักถึงกลับกลอกตากับการใช้เงินที่ดูฟุ่มเฟือย เอะอะซื้อแล้วก็ซื้อไม่รู้ว่ารวยอะไรมาจากไหนไม่มีไตร่ตรองหรือคิดก่อนที่พูด นี่คือสิ่งแรกที่เธอจะต้องเปลี่ยนนิสัยของเขา...แต่เดี๋ยวนะ ยังไม่ทันไรเราก็คิดจะเปลี่ยนนิสัยพี่เขาแล้วเหรอ หยุดเดี๋ยวนี้นะยัยรักนี่แค่เดตวันแรก
สิงหาที่รู้ทันก็ได้อมยิ้มกับสีหน้าของรักที่ไม่เคยปิดเขาได้เลย 'เด็กน้อยผู้ใสซื่อ' สายตาคมคอยมองทุกการกระทำของรักด้วยความใส่ใจและใคร่อยากเรียนรู้ว่าเธอชอบทานอะไรและไม่ชอบอะไรแต่ทว่าทุกอย่างที่เธอสั่งล้วนเป็นเมนูที่ทางร้านมี
เท่ากับว่าเธอชอบทานทุกอย่าง แบบนี้สิ เขายิ่งชอบรักมากขึ้นไปอีกดูไม่เรื่องมาก ง่าย ๆ สบาย ๆ กับเรื่องอาหารการกิน แถมยังดูไม่ถือตัวทั้ง ๆที่ฐานะครอบครัวของรักเองก็ร่ำรวยพ่อกับแม่ของรักเป็นเจ้าของไร่อยู่ที่ภาคเหนือหลายพันไร่
บรรยากาศการสนทนาระหว่างทั้งสองคนเริ่มเป็นกันเองมากขึ้น เมื่อสิงหาปรับสีหน้าและน้ำเสียงในการสนทนาให้เป็นกันเองและอ่อนโยนมากขึ้น
"พี่อยากบอกอะไรแบบตรงไปตรงมาได้ไหม ซึ่งบางคำมันอาจจะ คือ จะบอกยังไงดี"
"พี่สิงหาพูดได้เลยค่ะ รักสบาย ๆ ถ้าไม่โอเครักจะเป็นคนบอกพี่สิงหาเองค่ะ"
"รักโคตรเจ๋งเลย เป็นอะไรที่ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น พี่ชอบนะ..."
ประโยคแรกทำให้รักมีรอยยิ้มบนใบหน้าแต่เมื่อสิงหาพูดประโยคออกมาทำให้สีหน้าของรักดูเจื่อนลง จนสิงหาสังเกตได้และเขาก็ยังคงพูดต่อด้วยสีหน้าที่จริงจัง
"และยิ่งชอบรักมากขึ้นไปอีกเมื่อพี่รู้จักรักเพิ่มขึ้นมาอีกในวันนี้ ชนแก้วกันหน่อยไหมเพื่อฉลองวันแรกที่เราเดตกัน" สิงหายกแก้วน้ำขึ้นแล้วยื่นไปตรงหน้าของรัก แววตาของเขาเต็มประกายแห่งความสุขเมื่อคนตรงหน้าไม่ได้มีทีท่าที่รังเกียจเขาเหมือนอย่างในตอนแรก
รักเม้มปากแน่น อดไม่ได้ที่จะตวัดสายตามองคนตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ รักมองแก้วของสิงหาที่มีน้ำอัดลมอยู่ครึ่งแก้วก่อนจะระบายยิ้มออกมาอย่างรับรู้กับสิ่งที่สิงหาสื่อ
"ชนก็ชนค่ะ"
ทั้งสองคนต่างชนแก้วเบาๆแล้วยกแก้วดื่มโดยที่ไม่ได้ละสายตาจากกัน แต่สำหรับรักเธอมองสิงหาได้เพียงเสี้ยววินาทีก็ต้องหลบสายตาคมที่กำลังจะหลอมละลายหัวใจของเธอ
'อันตรายจริง ๆ ผู้ชายคนนี้'
มือใหญ่วางแก้วลงแล้วพลางบอกรักอย่างรู้ทัน "อยากถามก็ถามมาได้เลย หรือจะให้พี่เป็นคนบอกเอง"
"พี่สิงหารู้เหรอคะว่ารักอยากถามอะไร" คิ้วเรียวกระตุกเล็กน้อยถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ปนไปด้วยความสงสัย สิงหาไม่อ้อมค้อมเขาพูดในสิ่งที่รักอยากรู้ทันที
"พี่เคยมีแฟนและก็เลิกกันไปได้เกือบสามปีแล้ว...เธอไปกับผู้ชายคนใหม่ที่ร่ำรวยกว่าพี่ เขามีเงินให้เธอใช้สอยราวกับพิมพ์กระดาษเปล่าออกมา"
สิงหาพูดความจริง เพราะตอนนั้นสิงหาเขายังไม่ค่อยเข้าใจว่าการมีแฟนเขาต้องซื้อทุกอย่างที่เธอต้องการขนาดนั้นเชียวเหรอทั้ง ๆ ที่คบกันได้ไม่กี่เดือน เพราะเธอคนนั้นคือแฟนคนแรกสำหรับเขาอะไรอะไรมันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเสียเท่าไร
แต่ประเด็นหลักไม่ได้อยู่ที่เรื่องเงิน เขากับเธอคนนั้นเลิกกันเพราะเรื่องที่เธอมีผู้ชายคนใหม่เสียมากกว่า คนที่เธอคิดว่ารวยกว่าเขาและนี่เป็นสาเหตุที่เขายังไม่อยากเปิดเผยตัวตนเสียเท่าไหร่
"พี่ก็เลยจีบรักโดยการเริ่มจากซื้อของแพง ๆ ให้รักอย่างงั้นเหรอคะ"
'นี่อาจจะเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้พี่สิงหาจีบผู้หญิงด้วยเงินสินะ'
"ค่ะ พี่ยอมรับพี่จีบผู้หญิงไม่ค่อยเป็น เวลาก็ไม่ค่อยมีให้เพราะพี่ทำแต่งานและก็งาน พี่ได้แต่หวังว่าสักวัน...คนที่จะมาเป็นแฟนพี่จะเข้าใจ" สิงหามองลึกเข้าไปนัยน์ตากลมโตอย่างสื่อความหมายและสิงหาก็รู้ว่าคนตรงหน้าก็เข้าใจในสิ่งที่เขาสื่อออกไป
"ทำไมถึงได้ทำแต่งานล่ะคะ การที่พี่มีแฟนแล้วไม่มีเวลาให้ก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบหรอกค่ะและรักเองก็คิดแบบนั้นเช่นกัน คนเรารักกันก็ต้องมีเวลาให้ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี รักว่ามันเป็นเรื่องง่าย ๆ ที่ผู้ชายต้องรู้" สิงหาพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"ขอแค่รักให้โอกาสพี่ พี่จะปรับปรุงตัวใหม่ นะคะ เราลองเดตกันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ก่อนก็ได้แล้วพี่จะพิสูจน์ให้รักได้เห็นว่าพี่ทำได้และจะทำตลอดไปไม่ใช่แค่ช่วงโพรโมชัน"
"ทำไมต้องเป็นรักคะ"
"เพราะพี่หลงเสน่ห์รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แล้วก็หวังลึก ๆ อยู่ภายในใจขออย่าให้เธอคนนี้มีใครกำลังรอเธออยู่ที่บ้าน"
คำพูดที่ตรงไปตรงมาทำให้รักหัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน พวงแก้มเริ่มผ่าวร้อนจนเผลอยกมือขึ้นมาจับที่อกข้างซ้ายกว่าจะรู้ตัวว่ากำลังทำต่อหน้าสิงหา รักจึงรีบทำสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติถึงแม้จะรู้ดีว่ามันไม่ทันแล้ว
สิงหายิ้มให้กับภาพตรงหน้าอย่างพอใจอย่างน้อยนี่ก็เป็นสัญญาณที่ดีสำหรับเขากับเธอ
"แล้วพี่รู้ได้ยังไงคะว่ารักยังไม่มีแฟน แล้วทำไมพี่ต้องมีคนคอยติดตาม หรือว่าที่แท้จริงแล้วพี่ทำงานเกี่ยวกับพวกบอดี้การ์ด"
รักรัวคำถามจนทำให้สิงหาเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วจ้องมองใบหน้าของรักอย่างต้องการรู้ว่าเขาควรตอบยังไงต้องตอบตรงไหนก่อนดีสิงหาเลือกประเด็นที่มีคนติดตามขึ้นมาเป็นอันดับแรก
"พวกนั้นกวนใจรักหรือเปล่า ถ้ากวนใจพี่จะ..."
"พี่สิงหา" รักเน้นน้ำหนักเสียงอย่างให้สิงหาต้องหยุดคำพูดเอาไว้แค่ตรงนั้น
"คะ?" สิงหาทำหน้าใสซื่อราวกับไม่รู้ว่ารักต้องการอะไร
"พี่ก็รู้ว่ารักถามว่าพี่ทำงานอะไร รักอุตส่าห์ถามแบบอ้อม ๆ แล้วนะคะ"
รักถึงกลับมองบนพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาอย่างเอาแต่ใจ แต่เธอจะรู้หรือไม่ว่าสิงหาชอบที่เธอเป็นแบบนี้ มันดูน่ารักมาก ๆ สำหรับเขา ยิ่งแก้มป่อง ๆ นั่นอีกอยากจะเอื้อมมือไปบีบแรง ๆ สักหนึ่งที
"พี่ทำหลายอย่างเอาไว้พี่จะเล่าให้ฟังอย่างละเอียด"
รักเงียบไปหลังจากได้คำตอบที่เธอไม่ค่อยพอใจเสียเท่าไรแต่จะทำยังไงได้ อย่างที่สิงหาบอกค่อย ๆ เรียบรู้กันไป หวังว่าคราวหน้าจะเล่าให้เธอฟัง อย่างน้อยเธอก็ควรรู้ว่าสิงหาทำมาหากินอะไร ผิดกฎหมายหรือเปล่าก็ไม่รู้อย่างน้อยจะได้ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ยุติความสัมพันธ์เอาไว้เพียงเท่านี้
"ก็ได้ค่ะ กลับกันเถอะพี่สิงหารักอิ่มแล้ว" รักยื่นมือไปหยิบกระดาษที่วางบนแผ่นรองเพื่อจะได้เอาไปจ่ายเงินที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์เป็น สิงหาที่แบมือขอคืน
"เอาอันนี้ไปจ่ายด้านหน้าใช่ไหมคะ เดี๋ยวพี่ถือไปเอง"
"ขอบคุณค่ะ" สิงหาเดินไปชำระเงินแล้วเดินกลับมาหารักที่กำลังยืนรอเขาอยู่ด้านหน้าร้าน
"อยากทานอะไรอีกไหมคะ" สิงหาหันไปถามระหว่างที่เดินไปที่รถของตัวเอง
"ไม่แล้วค่ะแค่นี้ก็อิ่มจะแย่" ไม่พูดเปล่าเธอยังเอามือเล็กขึ้นลูบท้องไปมา เป็นอีกครั้งที่สิงหายิ้มกับท่าทางที่น่ารักของรักก่อนจะพูดออกไปตามตรง
"ทานเยอะ ๆ ดีแล้วค่ะพี่ชอบหุ่นแบบรัก”
