บทที่ 18 บทไม่มีชื่อ

"กว่าจะตื่นนะมึงไปลุก"ไอ้ธันบอกน้องแล้วดึงให้ลุกขึ้นสงสัยลืมคิดว่าขาสองข้างถูกมัดน้องมันถลาหน้าเกือบจูบพื้นดีที่แขนไอ้ธันรับไว้ได้

"รีบก็ไม่บอก"มันหัวเราะแล้วแก้มัดขาให้น้องพวกเราแบกน้องเดินลงลิฟท์ไปมีแค่ไอ้น้องบู่ที่เดินตามไอ้ธันต้อยๆมือสองข้างสลับกันเช็ดน้ำตาสองแก้มไม่หยุด

"ร้องมากๆกูจับปาดคอแม่...