บทที่ 4 บทไม่มีชื่อ

"มึงจะเรื่องมากอะไรอีกวะกูอุตส่าห์ลากมาจากว๊ากคณะอยากโดนมากหรือไง"มันอารมณ์เสียใส่ผมไปอีกคราวนี้ผมเลยเงียบกริบจนถึงห้างดังใกล้มอแหละครับมันก็ลากข้อมือผมหลุนๆไปที่ชาบูพี่วินกับพี่ธันส่ายหัวน้อยๆแล้วเดินตามผมกับพี่มันเข้าไปแล้วก็มีปัญหาเรื่องที่นั่งอีกผมจะนั่งกับเพื่อนๆแต่มันผลักผมเข้าไปนั่งข้างในสุดแล้วตามด้วยมันจากนั้นก็เป็นพี่วินอีกฝั่งเป็นเพื่อนผมสองคนกับพี่ธัน

"มึงนี่นะ"พี่วินหัวเราะน้อยๆ

"เรื่องกู"พี่เพลิงมันทำเสียงแข็งแล้วก็ปล่อยให้พี่ธันเป็นคนสั่งพอถามว่าจะกินอะไรพี่เพลิงมันก็บอกว่าเอามาเหอะแดกได้หมดพออิ่มหนำกันแล้วผมก็ทวงอีก

"พี่ครับคืนได้ยัง"ผมแบมือออกพี่เพลิงมันเลยทำอะไรยุกยิกๆกับโทรศัพท์ผมแล้วคืนให้

"มึงต้องฟังคำสั่งกูไม่งั้นกูจะหาเรื่องจนมึงอยู่ไม่สุขแน่"แน่ะมีขู่ผมรู้อยู่แล้วล่ะครับก้ดันไปรู้ความลับของพี่มันนี่เน๊อะผมถอนหายใจน้อยๆ

"คร้าบๆรู้แล้ว"ผมรับคำจะหนีไปไหนได้ล่ะครับโดนล๊อกตัวเอาไว้ซะขนาดนี้แล้วไปถึงแล้วลงรถได้ผมหันไปมอง มันรู้จักบ้านผมได้ยังไงกันวะผมกับไอ้สองคนนั่นมองหน้ากันไปมา

"เอ่อพี่ครับรู้จักบ้านผมได้ไงอะ"ผมสงสัย

"กูไม่ได้โง่แบบมึงนี่"หู๊ยยยแร๊งส์

"แค่นี้ก็ด่าด้วยผมกินปลาเยอะไม่ได้โง่ซักหน่อย"ผมบ่นอุบอิบอยู่ในลำคอ

"พูดอะไรวะ"แล้วไอ้พี่เพลิงนี่มันก็แปลกนะครับพยาย๊ามพยายามจะมาอยากรู้เรื่องผมจริงเป็นอะไรมากป้ะเนี่ย

"มึงก็อย่าไปกวนตีนน้องมันเยอะดิวะไอ้เพลิง"พี่ธันพูดขำๆ

"ก็มึงดูหน้ามันดิเหี้ยเหมือนไอ้นองนอยชิบหาย"พี่เพลิงจ้องหน้าผมแล้วใช้สองนิ้วจิ้มตรงหน้าผากผมผลักแรงๆจนหน้าหงาย

"ฮ่าๆๆๆ เออจริงว่าไปก็เหมือน"พี่วินหัวเราะก๊ากเลยครับปล่อยให้ผมกับเพื่อนงงกันไปใครวะชื่อพิลึกนองนอย หรือหูผมเพี้ยนที่จริงคือน้องน้อยหรือเปล่านั่นช่างมันเถอะครับผมรอให้พวกพี่มันคุยให้เสร็จพ่อกับแม่สอนว่าอย่าพูดแทรกเวลาผู้ใหญ่เค้าคุยกัน

"อ้าวใครล่ะเนี่ย"เสียงหวานๆของแม่ผมเองครับเดินมาหยุดที่รถที่ติดฟีล์มมืดตื๋อยกมืองที่ป้องตาส่องเข้ามาในรถพี่เพลิงมันเลยเปิดกระจกลงมา

"ผมเอาคนมาส่งครับ"แหมทีงี๊พูดจาสุภาพเชียวนะ

"ต๊ายหล่อ..เอ้อหน้าตาดีจริงๆมาส่งลูกแม่เหรอคะ"แม่ผมเป็นสาววายครับคุณๆคงรู้จักสาววายกันดีแล้วใช่มั๊ยแม่ผมเป็นนักเขียนครับเขียนแต่แนวyaoi กับ yuri นี่แหละครับแม่ผม

"ครับ.."พี่เพลิงมันตอบสั้นๆดูท่าทางจะกลัวๆแม่ผมยังไงไม่รู้แฮะ

"เข้าบ้านก่อนสิลูก"

"ไม่เป็นไรครับพอดีพาไปเลี้ยงแล้วมาส่งไว้วันหล้งนะครับ"พวกพี่เพลิงยกมือไหว้อีกรอบแล้วขอตัวกลับ

"กูโทรหาก็รับด้วยล่ะ"แม่ผมยืนยิ้มอยู่ข้างๆรถพี่เพลิงมันก็หันมาบอกผมเสียงเบาแต่ในรถได้ยินกันทุกคนแหละครับพี่มันปล่อยพวกผมลงแล้วจากไปทิ้งให้พวกผมงงๆกันเองพวกเราสบตากันแล้วตกลงกันว่าคืนนี้พวกเราต้องถกปัญหาระดับชาติเรื่องนี้ไม่อย่างนั้นคงเรียนในมหาวิทยาลัยอย่างไม่สงบสุขแน่ๆ

"เอ๊ามายืนเอ๋ออะไรล่ะครับลูกเข้าบ้านสิ"ดู๊ดูแม่ผมสิหาว่าลูกเอ๋อได้ยังไงกันผมเลยวิ่งไปเกาะเอวแม่เอาไว้แล้วเดินเข้าบ้านปล่อยให้เพื่อนมันเดินตามหลังกันมา

เพลิง

​"ไอ้เพลิง"

"อะไร"ผมนั่งหมุนโทรศัพท์ไปมาสายตามองออกไปนอกรถ

"มึงกำลังจะทำอะไรวะ"ธันถาม

"นั่นสิมึงไปตอแยเด็กนั่นทำไมวะ"วินเองก็อยากรู้

"เด็กมันน่าแกล้งหว่ะกูคิดถึงไอ้นองนอย"

"เชี่ย"สองเสียงของเพื่อนผมประสานกัน

"แล้วมึงจะทำยังไงกับน้องวะ"

"ก็เอามาเป็นของเล่น"

"หีะ!!"ไอ้วินทำหน้ายุ่ง

"มึงอย่าบอกนะว่า..."

"k คิดอะไรของพวกมึงกูยังชอบผู้หญิงเหมือนเดิมโว๊ย"ผมตวัดเสียง

"อ้าวก็เห็นมึงบอกจะเอาเป็นของเล่นนี่หว่า"ไอ้ธันเถียง

"กูหมายถึงว่าจะเอามันมาแกล้งแก้เบื่อโว๊ยห่านี่คิดอะไรกันอยู่วะ"ผมบ่น

"ว่าไปน้องมันก็หน้าตาน่ารักนะ ขนตายาวชิบหายตัวก็บางนิดเดียว"ไอ้วินบอก

"เออแถมขาวด้วยนั่งใกล้ๆกูเห็นผิวแม้งอย่างเนียนอะ"ไอ้ธันเสริม

"อย่ายุ่งของๆกู"ผมขู่พวกมันเอาจริงนะครับผมจะไม่ตอแยน้องมันก็ได้เพราะผมดูในโทรศัพท์แล้วไม่มีอะไรเห็นแค่ขายาวๆของผมวางอยู่บนตัวไอ้อาทเท่านั้นหน้ากับเสียงพูดก็ไม่เห็น ถึงเห็นผมก็ไม่กลัวหรอกครับผมเป็นลูกของเจ้าของมหาลัยนี้เพื่อนผมก็เป็นลูกหลานแวดวงเดียวกันพ่อพวกเรามีธุรกิจร่วมกันหลายอย่างครับ ผมไม่ได้บ้าอำนาจถือว่าตัวเองเป็นลูกใครหลานใคร พวกผมเกาะกลุ่มกันเองสนิทกันแค่สามคน กินเที่ยวปี้หญิงก็ไปกันเอง พวกผมมันพูดน้อยต่อยหนักคนก็เลยกลัวกันไม่ได้หาเรื่องใครก่อนแต่ถ้าใครกวนบาทาก็จบไม่สวยหรอกครับ พวกเราสามคนร่วมหุ้นมีกิจการที่ได้เงินค่าขนมก็เอามาลงทุนร่วมกันคือสนามแข่งรถครับใครอยากพนันอยากประลองฝีมือก็มาที่สนามผมเรื่องยาเสพติดสิ่งผิดกฏหมายอื่นพวกผมไม่เอาด้วยแล้วก็ไม่มีใครกล้าเอาเข้ามาด้วย ใครๆก็บอกว่าผมดุจริงๆแล้วผมเป็นคนใจดีนะครับและผมก็รักหมา นี่ไงครับผมถึงได้ติดใจหน้าเอ๋อเหล๋อของไอ้เด็กแซลม่อนนั่น อือ นองนอยเอ้ย ผมอดยิ้มน้อยๆไมไ่ด้

"อารมณ์ดีเชียงนะมึง"

"เออดิกูคิดภาพเวลาไอ้นองนอยมันวิ่งมาหากูแม้งเหมือนไอ้เด็กแซลม่อนชิบหาย"ผมหัวเราะน้อยๆไอ้วินกับไอ้ธันถึงกับส่ายหน้า

"แล้ววันนี้จะเอายังไงกลับบ้านกันก่อนมะแล้วค่อยไปสนาม"ไอ้วินถาม

"เออ"ผมกับไอ้ธันพยักหน้ารถคันนี้เป็นรถส่วนกลางครับพวกผมหุ้นกันซื้อเพื่อเอามาใช้จิปาถะแต่พวกเราสามคนก็มีรถส่วนตัวของตัวเองทั้งมอเตอร์ไซด์และรถสปอร์ตคาร์ไอ้วินมาส่งผมที่คอนโดก่อนแล้วค่อยไปส่งไอ้ธันเพราะบ้านมันกับไอ้ธันไปทางเดียวกัน

"เจอกันสี่ทุ่มโว๊ย"ผมลงจากรถแล้วก็ปล่อยให้พวกมันกลับผมสแกนบัตรเข้าห้องกูทิ้งตัวลงนั่งตรงโซฟาตัวใหญ่หลับตานิ่ง ผมเป็นลูกโทนครับไม่มีพี่ไม่มีน้องพ่อผมก้เอาแต่ทำงานๆนานถึงจะเจอกันทีแม่ของผมชิงไปสวรรค์ก่อนเพราะเป็นโรคร้ายต่อให้มีเงินทองมามายแค่ไหนก็ไม่สามารถยื้อชีวิตเอาไว้ได้หรอกครับ ถามว่าเหงามั๊ยเหงาแต่ผมก็มีเพื่อนสองคนและไอ้นองนอย แต่มันก็ไม่อยู่กับผมอีกแล้วมันดื้อวิ่งตามผมออกมาจากบ้านผมก็ไม่ทันมองเอาแต่บิดบิ๊กไบร์ทออกมายามจับตัวมันเอาไว้ไม่ทันเลยโดนรถที่ตามหลังมาเหยียบจนมันตายคนงานที่บ้านโทรมาบอกตอนที่ผมลงแข่งรถในสนามแล้วไอ้วินเป็นคนรับโทรศัพท์พอผมรู้ก็อดที่จะร้องไห้ไม่ได้มันเป็นหมาตัวเดียวที่ผมดันทุรังจะเลี้ยงเพราะพ่อไม่ชอบผมมีมันเป็นเพื่อนตัวเดียวบ้านใหญ่โตที่มีแค่ผมมันวังเวงขนาดไหนพวกคุณคงนึกออก แล้วพอผมเห็นหน้าไอ้เด็กเด๋อนี่ทำให้ผมอดคิดถึงไอ้นองนอยไม่ได้แถมคราวนี้ไอ้นองนอย2ยังพูดได้อีกด้วยมันน่าสนุกน้อยที่ไหนล่ะครับจริงมะ ผมหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูมาโทรหาชื่อที่เมมเอาไว้คือนองนอย เท่าไหร่มันก็ไม่รับจนผมหงุดหงิด

"พรุ่งนี้มึงตายแน่ไอ้นองนอย"ผมเข่นเขี้ยวโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอนแล้วเข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวไปแข่งรถเลยไม่ได้ยินเสียงที่อีกฝ่ายโทรกลับพอออกมาจากห้องน้ำผมก็ทิ้งมันไว้บนเตียงอย่างนั้นเพื่อไปสนามแข่งคืนนี้ก็คงยาวอีกเหมือนเดิมแข่งรถ ไปผับจับสาวก็หมดวันแล้วครับ