บทที่ 68 บทไม่มีชื่อ

หลังจากเดินเลียบไปตามชายหาดตามที่พี่มี่บอกแล้วทั้งสามคนก็มาหยุดลงตรงบ้านพักตากอากาศสีขาวกว้างใหญ่แต่ด้านในกลับมืดสนิทยิ่งกว่าอะไร มีเพียงเสียงคลื่นสาดซัดเข้ามาที่ชายฝั่งนอกนั้นไร้สรรพเสียงดเหมือนว่าจะไม่มีคนอยู่

"บ้านปิดเงียบเลยหว่ะ"ม่อนส่องไฟจากโทรศัพท์เข้าไปด้านใน

"รถก็ไม่เห็นมีเลย"ไผ่ชะเง้อม...