บทที่ 7 บทไม่มีชื่อ
ให้ตายสิทำไมอยู่ผมก็ขนคอลุกขึ้นมานะผมหันซ้ายหันขวาเหมือนกับจะมีชัตเตอร์เกาะติดยังไงก็ไม่รู้แฮะ ผมสะบัดหน้าไปเหมือนกับหลอนๆตัวเองพิกลพอค่อยยังชั่วก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัววันนี้มีเรียนนะครับเหมือนกับจะปรับพื้นฐานเพราะต่างคนต่างมาจากหลากหลายสถาบันแต่งตัวเสร็จผมจัดแจงโทรหาเพื่อนอีกสองตัวคอลกลุ่มไลน์
3หนุ่มสินกำหล่อสาด'
ม่อนมั๊ยม่อน :พร้อมยังวะพวกมึง
ปลาบู่อยู่คอนโด: เออเจอกันหน้าตึก
ไผ่ไงนี่ไผ่เอง : พร้อมรบเว้ย
ไอ้บู่โหวกเหวกมาตามสายไอ้ไผ่ก็ถามว่าจะเอายังไงให้มารับหรือว่าจะไปเองผมเลยบอกว่าไปเจอกันที่โน่นเลยแล้วกัน
"ตื่นแล้วเหรอลูกวันนี้ไม่ต้องปลุกเลยนะดีจัง"คุณแม่แสนสวยผมทักผมก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆของแม่ทีนึงให้ชื่นใจ
"โตแล้วค้าบไม่ต้องเป็นภาระให้แม่ปลุกแล้ว"ผมยักคิ้ว
"ไม่ใช่เห่อเหรอลูก"
"แหมเกลียดคนรู้ทันจริงจิ๊ง"ผมหน้าบู้
"คิกๆมากินอะไรรองท้องก่อนไปเรียนสิลูกแม่ทำแซนวิซทูน่าไว้ให้ด้วยเอาไปเผื่อสองหนุ่มนั่นด้วยนะแล้วก็นี่นมของลูกแม่เห็นกินเข้าไปก็สูงเท่าเดิมเลิกกินกีกว่ามั้ง"แม่ผมแซวยิ้มๆ
"โหแม่เนี่ยเดี๋ยวก็สูงอีกเชื่อผมดิแล้วนี่พี่มี่ไปไหนอะครับ"ผมเหลียวหาพี่ซามี่เป็นพี่สาวคนเดียวของผม อ่อเขาไม่ใช่พี่จริงๆของผมหรอกครับเป็นลูกของป้าที่มาอยู่ด้วยกันที่บ้านของผมเพราะป้าเค้าตามสามีไปอยู่ที่ต่างประเทศส่วนพี่มี่เค้าอยากเรียนที่มหาลัยเมืองไทยป้าก็เลยฝากไว้ที่บ้านผม
"ผั๊วะ ..อะ..โอ๊ย"ผมร้องลั่นก็มือที่มีแรงเหมือนช้างตบหัวผมซะหัวเกือบทิ่ม
"ไงคิดถึงพี่เหรอน้อง"พี่มี่ครับตัวเล็กนิดเดียวสูงพอๆกับผม( = ="เล็กเหรอเจ้าม่อนไรท์ว่าแกอะเตี้ยมากกว่ามั้ง)ผมเบ้ปาก พี่มี่เป็นสาววายครับเห็นอะไรก็จิ้นไปหมดสาเหตุหลักๆที่พี่แกไม่ไปอยู่กับลุงกับป้าเพราะให้เหตุผลว่าจิ้นคู่ไหนไม่เท่าจิ้นหนุ่มวายไทย
"ผมถามเฉยๆเถอะพี่มี่แล้วนี่พี่จะไปไหนอะ"ผมมองผู้หญิงตัวบางหน้าใสใส่เชิ๊ตขาวกางเกงยีนส์ขาดๆสีซีดสะพายกล้องที่มีเลนส์ซูมตัวยาวเท่าไม้บรรทัดค่อยๆบรรจงวางไว้ข้างตัวก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้างๆผม
"ชั้นจะไปถ่ายรูปที่คณะ"พี่แกสวาปามแซนวิซอันใหญ่เข้าปากในคำเดียว
"มี่กินดีๆสิลูกเป็นผู้หญิงนะเดี๋ยวก็หาแฟนไม่ได้หรอก"
"โธ่น้ามินคะมี่ไม่อยากมีแฟนหรอกค่ะมี่ให้ผู้ชายเค้ารักกันยังมีความสุขซะกว่า"พี่มี่บอกหน้าเฉยแม่ผมถึงกับส่ายหน้า
"มีอย่างที่ไหนชอบเห็นผู้ชายเค้ารักกันน้าไม่เข้าใจหนูจริงๆ"
"สมัยนี้เค้าไม่แบ่งแยกแล้วค่ะรักๆกันไปเถอะอีกหน่อยโลกแตกแล้วจะมาเสียใจทีหลังว่ารักกันแล้วทำเฉยตายไปจะมานั่งเสียใจทีหลัง"
"โหพี่มี่นี่เป็นคิวปิดเหรอแหมอยากเห็นผัวพี่มี่จังเลย โอ๊ยยยเจ็บนะ"ผมแหกปากลั่นเพราะพี่แกเขกหัวผมดังป๊อก
"ชั้นไม่มีผัวแกเหอะมีผัวเมื่อไหร่ชั้นจะปิดซอยเลี้ยง"
"ระดับผมมีเมียเหอะครับ"ผมหน้าบูด
"หึหึแกไม่รู้อะไรออร่าความเคะแกอะเด่นชัดมากกกชั้นคอนเฟิร์มแกมีผัวแน่ๆ"แม่ผมมองเราสองคนเถียงกันแล้วส่ายหัวไปมาแม่ผมทันสมัยนะครับเห็นแบบนี้แล้ว
"เถียงกันอยู่ได้เดี๋ยวก็สายหรอก"ผมตาโตคว้าเอาแซนวิซคาบไว้ในปากคว้าเอานมตราวัวสีแดงมากล่องพลาสติกที่แม่เตรียมไว้ให้ผมก็ยัดๆเอาใส่ในเป้
"ไปแล้วคร้าบคนสวย"ผมวิ่งไปหอมแก้มสุดสวยแล้วกำลังจะก้าวออกจากห้องอาหารเสียงโทรศัพท์ก็แผดดังขึ้น
"ใครโทรมาวะ"ผมรีบรับสายโดยที่ไม่ทันมองว่าใคร
"ใครจะพูดกับม่อนคร้าบ"
"........."
"เอ้าเชี่ยแล้วไม่พูดวะ"ผมด่าไปใส่รองเท้าไป
"กูเอง"เห้ยผมรีบดึงโทรศัพท์ออกมาดูหน้าจอชิบหายแล้วไอ้พี่เชี่ยนั่น
"อะ..เอ่อ"ผมอึกอัก
"ไอ้ปั๊กมึงรีบออกมาดิ๊"
"ห๊ะ อะไรนะครับ"
"กูบอกให้มึงรีบออกมาหูหนวกหรือไง"ผมรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูตัวเองเสียงแม้งกี่สิบเดซิเบลวะดังชิบหาย
"ออกไปไหนครับ"ผมถามงงๆ
"............"เอ๋าแล้วไม่พูดอะผมได้แต่เกาหัว
"พี่ครับ"
"มึงจะกวนตีนอีกนานมั๊ยกูบอกให้รีบออกมาจากบ้านกูรอสัด"พี่มันด่ามาเป็นบทสวดเลยครับผมตกใจก็ไอ้เสียงที่ดังลอดเข้ามานั่นด้วย
"มึงจะฆ่าน้องหรือไงไอ้เพลิง"
"ทำไมไม่พูดกับน้องมันดีๆวะไอ้เชี่ยเพลิง"บลาๆ
"นั่งทำจมูกบานอะไรตรงนี้ม่อนไม่รีบไปหรือไง"พี่มี่ครับบางทีผมก็อยากจะบีบคอพี่สาวตัวเองเหมือนกันนะ
"ใครจมูกบานออกจะหล่อ"ผมยักคิ้วแผล่บแล้วรีบเผ่นออกบ้านพอวิ่งไปเปิดประตูรั้วผมก็ต้องหลับตาแทบไม่ทัน โหมันสว่างจ้าเลยครับความหล่อของพี่ทั้งสามนั้นทิ่มแทงจนผมฝืนลืมตาไม่ไหว
"มึงจะยืนอึนอีกนานมั๊ยวะ"ไอ้พี่เพลิงเอาสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงยืนส่วนพี่วินก็เอาสองแขนเกาะประตูรถที่เปิดอ้าเอาไว้นั่งหย่อนขาลงมา พี่ธันก็เอาศอกสองข้างเท้าหน้ารถตะแคงหน้าหันมามองผมหูยหล่อไม่บันยะบันยังกันเลยครับพวกมันจะไปมหาลัยหรือไปเดินแบบวะเนี่ย
"ยืนเอ๋ออีก"พี่เพลิงมันพาดแขนที่ใหญ่เท่าซุกมาวางบนไหล่ผม
"อ้าวพวกแก"เสียงพี่มี่ครับ
"อ้าวมี่"พี่ธันครับพี่เขาอยู่ปีเดียวกันคงจะรู้จักกันมั้งครับ
"มาทำอะไรบ้านชั้นวะ"
"นี่บ้านแกเหรอ"พี่วินเลิกคิ้ว
"ไม่ใช่ก็เหมือนใช่แล้วพวกแกรู้จักไอ้ม่อนได้ไง"
"น้องแก?"พี่ธันถาม
"ป่าวสัตว์เลี้ยงน่ะ"พี่มี่ส่ายหน้า
"ฮ่าๆๆๆๆ เออเหมือน"พี่วินแหกปากหัวเราะเหมือนคนไม่เคยหัวเราะมาแต่ชาติปางไหนผมหน้าบูด
"ไอ้ปั๊กไปขึ้นรถ"พี่เพลิงมันไม่คุยกับใครเลยครับจิกผมลากๆขึ้นรถ
"เดี๋ยวๆพวกแกอย่าพึ่งไป"พี่มี่เบรคทุกคนเอาไว้
"อะไร?"คราวนี้ไอ้พี่เพลิงถามเสียงหงุดหงิด
