บทที่ 17 17
วันต่อมา
“อรุณสวัสดิ์นะลูกสาว เมื่อคืนฝันดีไหมลูก” พ่อทักทายเป็นประโยคแรกเมื่อจีน่าก้าวขาออกมาจากห้องนอน
ตากลมโตมองคนตัวสูงที่ตอนแรกเหมือนจะคุยอะไรกับพ่ออยู่ สีหน้าดูจริงจังจนคนพบเห็นชักอยากรู้ว่าพวกเขาคุยเรื่องอะไรกันอยู่ก่อนเธอจะเดินออกมา
“แม่ทำกับข้าวอยู่เหรอคะ”
“ใช่ วันนี้มีของโปรดเราด้วยนะ ...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 1
2. บทที่ 2 2
3. บทที่ 3 3
4. บทที่ 4 4
5. บทที่ 5 5
6. บทที่ 6 6
7. บทที่ 7 7
8. บทที่ 8 8
9. บทที่ 9 9
10. บทที่ 10 10
11. บทที่ 11 11
12. บทที่ 12 12
13. บทที่ 13 13
14. บทที่ 14 14
15. บทที่ 15 15
16. บทที่ 16 16
17. บทที่ 17 17
18. บทที่ 18 18
19. บทที่ 19 19
20. บทที่ 20 20
21. บทที่ 21 21
22. บทที่ 22 22
23. บทที่ 23 23
24. บทที่ 24 24
25. บทที่ 25 25
26. บทที่ 26 26
27. บทที่ 27 27
28. บทที่ 28 28
29. บทที่ 29 29
30. บทที่ 30 30
31. บทที่ 31 31
32. บทที่ 32 32
33. บทที่ 33 33
34. บทที่ 34 34
35. บทที่ 35 35
36. บทที่ 36 36
37. บทที่ 37 37
38. บทที่ 38 38
39. บทที่ 39 39
40. บทที่ 40 40
41. บทที่ 41 41
42. บทที่ 42 42
43. บทที่ 43 43
44. บทที่ 44 44
45. บทที่ 45 45
46. บทที่ 46 46
47. บทที่ 47 47
48. บทที่ 48 48
ย่อ
ขยาย
