บทที่ 14 อาลัยอาวรณ์

“ไปเร็วน้องรัก ให้เขารอนานเดี๋ยวจะเป็นเรื่องเอา” พูดจบมาม่าซังสาวใหญ่ก็คว้าแขนของสุดที่รักที่ให้ตามออกมานอกห้อง ส่วนมีนาที่ยังยืนอยู่ที่เดิมนั้นถึงกับอ้าปากค้าง

ดวงตาคมสวยมองตามหลังเพื่อนที่เดินตามเจ๊นภาไปนิ่งอยู่นาน ไม่สนใจแม้ว่าตอนนี้สายตาทุกคู่ในห้องจะพุ่งตรงมาทางตน เพราะในหัวของเธอมันมีแค่ความคิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ