บทที่ 37 เราสองสามคน

เสียงตะคอกที่ดังลั่นไปทั้งห้องอาหารทำเอาเด็กสาวถึงกับสะดุ้งตัวตรงแด่ว ช้อนในมือถึงกับหล่นลงกระทบจานจนเสียงดังไม่แพ้เสียงของเขาเมื่อครู่

ความเสียใจที่เพิ่มพูนจากเมื่อตอนเย็นมาจนเต็มหลอดพาให้สุดที่รักก้มหน้านิ่งไม่ได้เถียงอะไรเขาอีก เธอไม่ได้กินต่อ ไม่ทำแม้กระทั่งจะเงยหน้าขึ้นไปมองคุณเสือที่นั่งอยู่ข้...