บทที่ 73 ง้อ

“กูดีใจนะที่มึงคิดได้สักที คุณเวธิกาเขาด่ามึงขนาดไหนวะ ถึงกับตาสว่างแบบนี้ กูพูดจนปากจะฉีกถึงหูไม่เห็นมึงฟัง"

น้ำเสียงตื่นเต้นของสิงหราชเอ่ยขึ้น ตามด้วยร่างสูงใหญ่พอกันที่ขยับเข้ามากอดแล้วตบหลังแรง ๆ ตามประสา ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็นใบหน้าของน้องชายมาโผล่ที่หน้าประตู

เขาเป็นคนบอกให้มันบินตามมามาถึ...