บทที่ 8 ทำไมคุณเสือมีสองคน!!
สุดที่รักได้แต่มองใบหน้าหล่อ ๆ ที่ดูดุน้อยกว่าแต่น่ากลัวกว่าเมื่อคืนอย่างหวาดหวั่นผ่านม่านน้ำตา
แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ถือสา อีกทั้งยังถลกเสื้อแล้วซุกไซร้หน้าอกต่อ เธอจึงได้เบาใจว่าคงไม่ได้ทำเขาหงุดหงิดขึ้นมาจริง ๆ
“อื้อ เฮียเสือขา” เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ถือโทษที่เธอไปทุบอกเมื่อครู่ สุดที่รักจึงคิดเอาใจลูกค้าคนแรกในชีวิต เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาสั่นกระเส่า
แต่แทนที่เขาจะคำรามอย่างพอใจเหมือนเมื่อครู่ ทุกอย่างกลับหยุดลง ปากที่กำลังดูดยอดอกสีช้ำอย่างกระหาย ชายที่กำลังนัวเนียกับเธอพลันชะงัก
เขาผละใบหน้าออกจากหน้าอกของเธอทันที ท่ามกลาง ความสับสนของหญิงสาวที่ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไรผิด ก็เมื่อคืนยังให้เรียกเฮียเสือ ๆ อยู่เลย
หรือจะเปลี่ยนไปไม่ชอบแล้ว?
“เสียงเพราะจังเลยครับ” แต่อกสั่นขวัญหายกับความผีเข้าผีออกของเขาได้ไม่เท่าไหร่ รอยยิ้มแปลก ๆ ที่แปลความหมายไม่ได้ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าคม
เขาดึงชายเสื้อที่ถลกขึ้นมากองที่เหนือหน้าอกลงไปปิดไว้เหมือนเดิม ก่อนจะกดจูบอย่างนุ่มนวลลงบนแก้มขาว
“เอ่อ…”
“ไปอาบน้ำอาบท่าเถอะ เสร็จแล้วลงไปข้างล่างนะ ห้องกินข้าวอยู่ทางขวา เดี๋ยวผมให้คนเตรียมโจ๊กกับยาเอาไว้ให้ กินก่อนค่อยกลับ ส่วนเสื้อผ้าแขวนอยู่ในห้องน้ำนะ”
“ค...ค่ะ”
หญิงสาวตอบรับพลางมองเขาที่หันหลังเดินออกไปทันทีอย่างมึนงง มือขาวยกขึ้นมาเกาหัวแกรก ๆ ทุกอย่างในตอนนี้ทำสับสนไปหมด
สุดที่รักไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโดนโกรธหรือเปล่า หรือว่าวันนี้เขาเป็นอะไรทำไมถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ หรือว่าเธอจะเมาค้างกันอะไร ๆ มันถึงได้ดูแปลกไปหมด
“แปลก ๆ”
แว่วเสียงหวานดังขึ้นท่ามกลางเสียงของน้ำที่ร่วงหล่นจากฝักบัวยี่ห้อนำเข้าอย่างดี สุดที่รักยืนอยู่ท่ามกลางมวลน้ำทว่าไม่มีเวลาจะได้ชื่นชมความสบายที่ได้จากมันเสียเท่าไหร่
เพราะตอนนี้เธอกำลังวุ่นวายใจ
ในหัวเอาแต่นึกถึงเรื่องผู้ชายคนนั้นไม่หยุด
คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว เป็นคำถามถึงท่าทีของเขาที่เห็นเช้านี้ เทียบกับเมื่อคืนที่ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ถึงไม่มากแต่ก็ชัดเจนว่าเปลี่ยน
ไหนจะตอนที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันแล้วก็หยุดกึกตอนเธอเรียกชื่อที่เขาบอกให้เรียกอีก จะว่าโกรธก็ไม่ใช่ แต่ถ้าจะบอกว่าไม่โกรธแล้วทำไมไม่ทำต่อ มันแปลกไปหมด
“เมื่อกี้คอเขาโล่ง ๆ ไหมนะ แต่เมื่อคืนจำได้ว่ามีรอยสักนี่”
บนใบหน้าสวยมีแต่ร่องรอยของความสงสัย เธอขมวดคิ้วจนปวดหน้าผากแต่ก็ยังหาคำตอบให้คำถามไม่ได้ สุดท้ายจึงทำได้เพียงรีบอาบน้ำให้เสร็จ แต่งตัวแล้วรีบเก็บข้าวของออกจากห้องเขา
ช่วงขาเรียวของหญิงสาวก้าวลงบันไดไปอย่างเงียบเชียบ สุดที่รักมองชายชุดดำที่ยืนอยู่ที่ตีนบันไดอย่างหวาด ๆ แต่ก็ยังเดินลงไปอย่างมั่นคง เพราะมันเป็นทางเดียวที่เธอจะลงไปได้
ที่สำคัญ ผู้ชายชุดดำคนนั้นก็หันมาเห็นเธอแล้วด้วย
“เอ่อ คุณเสืออยู่ไหนเหรอคะ เขาบอกให้หนูไปกินข้าวเช้าก่อนกลับ” เมื่อหลบไม่ได้ สุดท้ายเธอจึงเดินเข้าไปถามอีกฝ่ายเสียเอง เพราะบ้านหลังนี้มันใหญ่เกินกว่าจะเดินไปเดินมาตามลำพัง
“ห้องอาหารไปทางนั้นครับ นายบอกว่าให้คุณผู้หญิงเดินไปได้เลยครับ” เขาว่าพลางผายมือไปฝั่งขวา ท่าทางสุภาพจนทำให้เด็กสาวเริ่มหายใจหายคอคล่อง
คิดกังวลอยู่เชียวว่าผู้ชายในบ้านเยอะขนาดนี้ เธอเองก็มาในฐานะกะหรี่อาจจะโดนคุกตคาม แต่ที่จริงแล้วไม่เลย เขาเป็นมืออาชีพมาก ไม่มีแม้แต่สายตาไม่ดี
“อ้อ...โอเคค่ะ” เห็นอย่างนั้นสุดที่รักก็ค้อมศีรษะกลับไปอย่างนอบน้อม ทำให้แววความแปลกใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาเล็กน้อย แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น
“ต้องการให้ผมเดินไปส่งไหมครับ”
“ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ”
“ครับ คุณผู้หญิงเดินไปทางขวาแล้วเข้าห้องที่เป็นประตูกระจกได้เลยนะครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
ความสุภาพนั้นทำให้คนที่โดนคุกคามจากผู้ชายแทบทุกที่มาตลอดชีวิตอย่างสุดที่รักประทับใจอยู่พอสมควร เธอค้อมศีษะให้เขาอีกครั้งก่อนจะเดินไปตามทางที่เขาบอก
และผลักประตูกระจกเดินเข้าไปด้านในห้อง ที่อีกฝ่ายบอกว่าพยัคฆ์อยู่ในนั้น ทว่าเดินเข้าไปได้เพียงก้าวเดียวก็พลันต้องชะงักฝีเท้าเพราะได้ยินเสียงพูดคุยของคนสองคน
เธอไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่อะไรบางอย่างบอกให้หยุดก่อนเพราะเสียงสองเสียงนั้นมันคล้ายกันมาก มากจนแปลก และสำคัญที่สุดคือเสียงหนึ่งติดแหบคล้ายกับผู้ชายคนเมื่อคืน
ส่วนอีกเสียงนุ่มกังวานกว่าคล้ายผู้ชายที่จูบเธอเมื่อเช้า
“มึงกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไหนบอกว่ากลับพรุ่งนี้ไง”
“ทำไมวะ พอกูไม่อยู่มึงเลยกล้าพาผู้หญิงน่ารักเข้าบ้านหรือไง สงสัยกลัวว่ากูจะเห็น”
“กูไม่ได้กลัวมึงเห็น”
“เหรอวะ แต่คนนี้พิเศษหรือเปล่า ร้อยวันพันปีกูไม่เคยเห็นมึงพาใครมาเหยียบที่นี่ จะกินก็ออกไปข้างนอกตลอด”
“มึงอย่ามาเซ้าซี้กับกูได้ไหม มาถึงก็ถามอยู่นั่นแหละ”
“ไม่เซ้าซี้ยังไงไหววะ ก็กูได้ยินเด็กมันเรียกมึงว่าเฮียเสือ”
ฟังมาถึงตรงนี้สุดที่รักก็ชาไปทั้งตัว ในหัวปะติดปะต่อได้อย่างว่องไวแม้จะยังสับสนอยู่มาก เพราะจากที่ฟังพวกเขาคุยกันคนที่จะรู้ว่าเธอเรียกคุณเสือว่าเฮียก็มีอยู่คนเดียว
คือคนที่อยู่กับเธอเมื่อเช้า
“ทุกคนก็เรียกกูแบบนั้น”
“ตอแหล คนอื่นเขาเรียกมึงคุณเสือ ๆ ทั้งนั้นอ่ะ เฮียน่ะมึงเอาไว้ให้เมียเรียก จะหลอกใครก็หลอก แต่มึงหลอกกูไม่ได้ว่ะ”
“...ก็น้องเขายังซิง กูก็แค่ไม่อยากให้เขากลัว เป็นมึงก็คงทำเหมือนกันไหมไอ้สิงห์”
สิงห์...ผู้ชายคนเมื่อเช้าชื่อสิงห์เหรอ
สุดที่รักกลืนน้ำลายอึกเมื่อได้ยินอีกชื่อโผล่มา เธอกลั้นใจชะโงกจากมุมอับเพื่อมองหน้าเจ้าของชื่อให้ชัด ๆ แล้วสิ่งที่เดาได้อยู่แล้วก็ได้รับการยืนยันแบบแจ่มแจ้งที่สุด
“เชี่ย...ว่าแล้วเชียวว่ามันแปลก ๆ” เธอเอ่ยเสียงเบาหวิว
ดวงตาสวยเบิกกว้างยามที่มองไปยังใบหน้าที่เหมือนกับคุณเสือทุกกระเบียดนิ้วทว่าที่คอไม่มีรอยสัก นั่นคือผู้ชายที่เข้ามาจูบกับเธอจนเกือบเลยเถิดเมื่อเช้าอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ดวงตาที่เบิกกว้างอยู่แล้วนั้นกลับยิ่งต้องถลึงจนเกือบถลนออกจากเบ้าเมื่อหันมามองอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล เธอจำรอยสักรูปมังกรบนลำคอของเขาได้
เขาคือคุณเสือที่เปิดบริสุทธิ์เธอไปเมื่อคืนไม่ผิดแน่
สรุปว่าเธอเพิ่งจะเกือบมีอะไรกับแฝดของคุณเสือ โดยที่ไม่แม้แต่จะรู้ตัวเลยงั้นเหรอ
“ฉิบหายแล้วไง โผล่มาจากไหนอีกคนละเนี่ย”
