บทที่ 4

อัญชลีสบตากับดวงตาเย็นชาและเฉียบคมของเขา แล้วค่อยๆ พยักหน้า

ที่จริงแล้วตั้งแต่นานมาแล้ว เธอควรจะเข้าใจแล้วว่าสำหรับถิร เธอเป็นเพียงของประดับที่เอาออกมาโชว์ได้ หรือก็อาจจะเป็นเหมือนเครื่องรางนำโชค

การที่ไม่ให้ภนิตาไปทำเรื่องนี้ คงเป็นเพราะกลัวเธอจะโดนด่าสินะ

เช้าวันรุ่งขึ้น อัญชลีตื่นแต่เช้า

ตอนแรกตั้งใจจะขับรถไปสนามบิน แต่แล้วก็ได้รับแจ้งกะทันหันว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนกำหนดการ

อัญชลีรู้สึกหงุดหงิดโดยไม่ทราบสาเหตุ มองดูรอยคล้ำใต้ตาของตัวเองในกระจก แล้วถอนหายใจเบาๆ

เธอจะต้องหลุดพ้นจากชีวิตที่เหมือนหุ่นเชิดแบบนี้เมื่อไหร่กัน

อัญชลีขับรถไปโรงพยาบาล

ญาณินช่วยจองคิวหมอผู้เชี่ยวชาญใหม่ให้

การตรวจเมื่อวานไม่แม่นยำและไม่ครอบคลุม จำเป็นต้องวินิจฉัยใหม่

อัญชลีนั่งตรงข้ามหมอ มองดูสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูหนักใจมากขึ้น หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ

เธอกลั้นไม่อยู่จึงเอ่ยถาม "คุณหมอครับ อาการของฉันเป็นยังไงบ้างคะ"

ไม่ใช่แค่แผลในกระเพาะธรรมดาหรือ

ทำไมสีหน้าของหมอถึงดูแย่ขนาดนี้

หมอวางแว่นที่อยู่ในมือลง จ้องมองเธออย่างจริงจัง

"คุณอัญชลี สภาพกระเพาะของคุณไม่ค่อยดีเลย ตอนนี้มีความเสี่ยงที่จะเกิดการกลายพันธุ์ของเซลล์"

มืออัญชลีกำแน่นเป็นกำปั้น จ้องมองเขาอย่างตั้งใจ

"แล้วถ้าเซลล์กลายพันธุ์แล้วจะเป็นยังไง"

"มะเร็งกระเพาะอาหาร"

หมอเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักหน่วง

ที่จริงโรคมะเร็งแบบนี้ เมื่อค้นพบมักจะอยู่ในระยะกลางถึงปลายแล้ว ท้ายที่สุดก็มีแต่เส้นทางเคมีบำบัดเท่านั้น

หัวใจของอัญชลีถูกปกคลุมด้วยเงาดำทันที

เธอยังไม่ยอมรับจึงถามต่อ

"เมื่อวานตรวจแล้วบอกว่าเป็นแค่แผลในกระเพาะเท่านั้น"

"อาการของคุณรุนแรงกว่าแผลในกระเพาะมาก แม้แต่กระเพาะยังเกิดรูเล็กๆ ขึ้นแล้ว คุณกลับไปใจเย็นๆ จำไว้ให้ดีว่าต้องกินข้าวตรงเวลาทุกวัน หนึ่งเดือนข้างหน้าค่อยกลับมาตรวจซ้ำ"

หมอหยิบรายงานการตรวจมาดูอีกครั้ง

"อาจจะมีความเป็นไปได้ที่วินิจฉัยผิด หนึ่งเดือนข้างหน้าค่อยมาดูใหม่"

"ค่ะ"

อัญชลีไปรับยาที่โรงพยาบาล แล้วเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยก้าวที่หนักหน่วง

เมื่อออกมาตอนเช้าอากาศยังแจ่มใส ไม่รู้เมื่อไหร่ฟ้าเริ่มมืดครึ้ม

อากาศมีความชื้นที่เป็นเอกลักษณ์ก่อนฝนจะตก ฟ้าร้องแลบลิบแสงในเมฆดำ

คงจะมีฝนตกหนัก

อัญชลีมองดูท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ยกมือกุมท้อง รู้สึกว่าปวดอีกแล้ว

เธอไม่ได้ขับรถมา เรียกแท็กซี่มาโรงพยาบาล

อัญชลีเปิดแอปเรียกรถ แต่รอนานแล้วก็ไม่มีรถ

ตอนนี้เป็นช่วงชั่วโมงเร่งด่วน ข้างถนนไม่มีรถเลย

ขณะที่เธอลังเลว่าจะกลับบ้านยังไง รถโรลส์รอยซ์สีดำคันหนึ่งกลับหยุดข้างๆ เธอ คนขับกดแตร

อัญชลีหันไปดู

กลับเป็นถิร

ถิรวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย มองดูใบหน้าที่ดูผอมลงของอัญชลี เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมให้โต้แย้ง

"ขึ้นรถ"

อัญชลียืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ

ช่วงเวลานี้ ถิรควรจะอยู่ที่บริษัท ไม่ใช่มาปรากฏตัวใกล้โรงพยาบาล

เธอไม่ได้หลงตัวเองอีกแล้วว่า ถิรไม่วางใจเธอ เลยตามมาเป็นพิเศษ

คนที่ทำให้เขาเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตเดิมได้ น่าจะมีแค่ภนิตาเท่านั้น

ดวงตาสีดำของชายหนุ่มแวบด้วยความหงุดหงิด

"ขึ้นรถ"

ถิรไม่มีนิสัยพูดสามครั้ง แม้แต่สองครั้งก็ไม่มี

อัญชลีกัดฟันมองดูคำสั่งซื้อที่ยังคิวอยู่ในโทรศัพท์ เปิดประตูรถขึ้นนั่งที่เบาะผู้โดยสาร

บนเบาะผู้โดยสารมียาอยู่บ้าง

อัญชลีหยิบขึ้นมาดูแล้วพบว่าเป็นยาแก้ปวดประจำเดือนของผู้หญิง

ดวงตาเธอแวบด้วยความเยาะเย้ย ก็จริงอย่างที่คิด

"ไม่คิดเลยว่าประธานจะใจดีขนาดนี้ มาซื้อยาแก้ปวดประจำเดือนให้คุณภนิตาที่โรงพยาบาล"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเสียดสี แล้วโยนยาไปที่เบาะหลัง

ต้องยอมรับว่า ถิรเอาภนิตาไว้ในอุ้งมือจริงๆ

ดวงตาถิรแวบด้วยความเย็นชา

เขาหุบมุมปาก ซ่อนความไม่พอใจ

"อาการของเธอเป็นยังไงบ้าง"

อัญชลีไม่แสดงอารมณ์ใดๆ คาดเข็มขัดนิรภัย "ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่"

เมื่อวานถิรเห็นรายงานการตรวจสุขภาพของเธอแล้ว และรู้เรื่องที่เธอต้องมาตรวจซ้ำ แต่ก็ยังไม่ลังเลที่จะสั่งงานเธอ

ตัวเขาเองกลับมีเวลามาโรงพยาบาลซื้อยาแก้ปวดประจำเดือนให้ภนิตา

อัญชลีไม่กล้าคิดจริงๆ

ถิรอธิบายอาการปวดประจำเดือนกับหมอยังไง

เขาตั้งใจดูแลภนิตาถึงขนาดไหน

เธอเหลือบมองคิ้วตาเย็นชาของถิร

ที่จริงเขาไม่ใช่ไม่เข้าใจความรัก เพียงแต่ไม่รักเธอเท่านั้น

ข่าวนี้ทำให้เธอเจ็บปวดมากกว่าปวดกระเพาะอีก

ถิรสตาร์ทรถ เสียงเย็นชา "เธอกำลังงอนฉันอยู่หรือ"

อัญชลียังคงใช้น้ำเสียงเสียดสีเหมือนเดิม

"ฉันไม่มีความกล้าหาญขนาดนั้นที่จะไปทำให้ประธานไม่พอใจ"

ตอนนี้เธอไม่พอใจ แค่อยากระบายความโมโหออกมา

หมอบอกเธอว่า ตอนนี้จิตใจและอารมณ์ของเธอสำคัญมาก ไม่สามารถโกรธเคืองอะไรได้อีก

ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นถิรหรือภนิตา เธอไม่อดทนแล้ว

ดวงตาเรียวของถิรค่อยๆ หรี่ลง เผยให้เห็นความอันตราย

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก โทรศัพท์ของอัญชลีก็ดังขึ้นอย่างเร่งด่วน

เขาเหลือบดู เป็นสายจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

หมายเลขมาจากเชียงใหม่

อัญชลีไม่แสดงอารมณ์ วางสายทันที

ถิรจ้องมองเธอ ถามด้วยเสียงเย็นชา "ทำไมไม่รับ"

"สายรบกวนจากคนแปลกหน้า"

อัญชลีหาเหตุผลแบบไม่ใส่ใจ หลับตา ทำท่าไม่อยากคุยกับถิรอีก

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เธอจะไม่มีทีท่าแบบนี้กับถิรเด็ดขาด

ดวงตาถิรแวบด้วยความเฉียบคม

ที่จริงไม่ต้องให้อัญชลีบอก เขาก็รู้ว่าคนโทรมาคือใคร

คือชายหนุ่มที่ชื่อแคมป์คนนั้น

อัญชลีแต่งงานมาสามปีแล้ว ยังทำให้เขาคิดถึงได้

ถิรขมวดคิ้ว กะทันหันเหยียบคันเร่งจนสุด ความเร็วที่เพิ่มขึ้นทันทีทำให้อัญชลีต้องลืมตา

เธอกัดฟันมองถิร "นี่เขตเมือง อย่าบ้าไปเลย ถ้าเกิดอุบัติเหตุจะทำยังไง"

รถคันอื่นๆ ถูกพวกเขาแซงด้วยความเร็วสูง

ความเร็วแบบนี้ถ้าเกิดอุบัติเหตุ พวกเขาทั้งคู่ต้องเสียชีวิตคาที่

ถิรกำพวงมาลัยหัวเราะเย็นชา "ตอนนี้ไม่แกล้งตายแล้วหรือ"

อัญชลีพูดไม่ออก มองดูความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บนหน้าปัด เธอจึงใช้เสียงอ่อนโยนเอ่ย

"ฉันปวดกระเพาะ ไม่อยากพูด"

ความเร็วรถของถิรในที่สุดก็ช้าลง

อัญชลีเหลือบมองสีหน้าที่ยังเฉียบคมของเขา ถอนหายใจในใจ

ชาติก่อนเธอคงทำบาปมา ชาตินี้ถึงได้เจอถิร

อัญชลีกลับถึงบ้านแล้วสิ่งแรกที่ทำคือต้มข้าวต้มหม้อหนึ่ง

เธอปวดกระเพาะจริงๆ

เธอรินน้ำอุ่นแก้วหนึ่ง หยิบยาสองเม็ดกลืนลงไป

ถิรเดินมาข้างๆ เธอ ดูคำแนะนำบนกล่องยา ดวงตาแวบด้วยความโกรธ

"เธอไม่ใช่แค่แผลในกระเพาะธรรมดาหรือ ทำไมต้องใช้ยาแบบนี้"

ยาเม็ดไฮดรอกโซโคโดน

เป็นยาแก้ปวดชนิดหนึ่ง

โดยทั่วไปมักใช้คู่กับโรคที่ปวดรุนแรง

เช่น มะเร็ง

ถิรขมวดคิ้วแน่น

"วันนี้อาการของเธอหมอบอกยังไงกันแน่"

อัญชลีสบตากับดวงตาลึกลับของเขา ไม่ได้ตอบกลับถาม "นี่เธอกำลังเป็นห่วงฉันหรือ"

"คิดมากไป"

ถิรผลักกล่องยาคืนไป มองเธออย่างสงบ

"เธอใช้ชื่อนายหญิงอยู่ ถ้าเธอมีปัญหาสุขภาพ เช่น โรคที่รักษาไม่หาย ฉันต้องวางแผนล่วงหน้า"

อัญชลีถามด้วยความสงสัย "วางแผนอะไร"

ถิรให้คำตอบโดยไม่ลังเล "หย่า"

อัญชลีหัวเราะเย็นชา "ถ้าเธออยาก ฉันไปขอหนังสือหย่ากับเธอตอนนี้เลยก็ได้ ถ้าเป็นมะเร็งกระเพาะจริงๆ ฉันจะไม่ไปรบกวนเธอเด็ดขาด"

ดวงตาถิรแวบด้วยความลึกลับ "มะเร็งกระเพาะ?"