หนีไม่พ้น...คำสัญญาของยักษ์

บทที่ 1 เผชิญหน้ากับการลักพาตัว

คืนก่อนวันแต่งงาน เธอและน้องสาวต่างมารดาถูกลักพาตัวไปพร้อมกัน แต่คู่หมั้นของเธอกลับช่วยแค่น้องสาวไป...

โจรลักพาตัวยิ้มเยาะเย้ยแล้วกระโจนเข้ามา "แควก" ฉีกเสื้อผ้าของเธอ

เวินหนิงยังไม่อยากจะเชื่อ ยืนรออย่างไร้เดียงสา "อย่า! ขอร้องล่ะ รออีกหน่อย สวี่อี้บอกว่าจะให้ค่าไถ่....."

โจรลักพาตัวหัวเราะอย่างประหลาดแล้วตะโกนใส่โทรศัพท์ว่า "เวินซือโหรว พี่สาวของเธอนี่มันโง่จริงๆ!"

สมองของเวินหนิงพลันแข็งทื่อ

เสียงเยาะเย้ยของน้องสาวต่างมารดาดังแว่วมาข้างหู "เธอยังจะเชื่อเรื่องไร้สาระที่ว่าพี่เขยจะช่วยเธออีกเหรอ? บอกความจริงให้ก็ได้ ฉันท้องลูกของพี่เขย!"

ใบหน้าของเวินหนิงซีดเผือด "พวกเธอ ไปได้กันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"คนที่พี่เขยรักมาตลอดคือฉัน ที่คบกับเธอ ก็แค่ใช้เธอช่วยเขาเปิดบริษัทเท่านั้นแหละ! ตอนนี้เขาเป็นประธานบริษัทแล้ว เธอทายสิว่าทำไมเธอถึงถูกลักพาตัว?"

มือเท้าของเวินหนิงเย็นเฉียบ ส่ายหน้าไม่หยุด "ฉันไม่เชื่อ เรียกสวี่อี้มาคุยกับฉัน!"

"เขาก็อยู่บนเตียงกับฉันนี่ไง ฉันท้องอยู่ เขายังอดใจไม่ไหวเลย"

เสียงไร้เยื่อใยของผู้ชายดังมาจากในโทรศัพท์ "เวินหนิง เธอหมดประโยชน์แล้ว ไปสู่สุคติเถอะ!"

ตูม! ใบหน้าของเวินหนิงซีดขาวเป็นกระดาษ

ความรักที่คบกันมาแปดปี ที่แท้ก็เป็นแค่การหลอกใช้? เพื่อที่จะฮุบบริษัท เขาถึงกับจะฆ่าเธอ!

น้ำตาของเวินหนิงไหลพราก

เวินซือโหรวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "เขายังคิดจะเก็บศพเธอไว้ให้สมบูรณ์ แต่ฉันจะทำให้เธอตายอย่างน่าอนาถ พวกแกเล่นกับนางให้พอใจก่อน แล้วค่อยโยนไปให้หมาป่ากิน!"

"เวินซือโหรว ฉันดูแลเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้ พ่อกับแม่ไม่ปล่อยเธอไว้แน่!"

"เธอคิดว่าพ่อแม่รักเธอจริงๆ เหรอ?" เวินซือโหรวเยาะเย้ยอย่างเย็นชา

เวินหนิงชะงักไป คำพูดของเธอหมายความว่ายังไง? ยังไม่ทันได้คิดให้ละเอียด เธอก็ถูกโจรลักพาตัวลากเข้าไปในป่าลึก!

พวกมันยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วกดทับลงมา เวินหนิงตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เธอไม่ยอม!

หรือจะต้องถูกสวี่อี้กับเวินซือโหรววางแผนทำร้าย ถูกคนพวกนี้ขยี้จนตายอย่างนั้นหรือ?

ไม่ ไม่ยอม...!

ทันใดนั้น เธอก็เห็นรถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนนมืดมิดเชิงเขา ประตูรถเปิดอ้าอยู่อย่างประหลาด?

ที่เบาะหลังมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ เห็นเพียงเงาด้านข้างสูงใหญ่รางๆ แต่บรรยากาศกลับไม่ธรรมดา เห็นได้ชัดว่าเขากำลังสะกดกลั้นอะไรบางอย่างอยู่

เธอไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงมาจากไหน ผลักพวกโจรลักพาตัวออกไปสุดชีวิต กลิ้งลงจากเขาแล้วพุ่งไปยังรถคันนั้น ร้องขออย่างร้อนรน "คุณคะ ให้ฉันขึ้นไปหลบบนรถได้ไหมคะ?"

"ไสหัวไป"

ดวงตาคมกริบดุจดาวที่เย็นเยียบในความมืดหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มหายใจหนักหน่วงและเอ่ยเตือน

พวกโจรลักพาตัวไล่ตามมาข้างหลังแล้ว!

"มีคนตามฆ่าฉันค่ะ คุณ ได้โปรดเถอะค่ะ!" เวินหนิงกอดขาใหญ่ของเขาแล้วปีนขึ้นไป ปิดประตูรถ!

ร่างกายที่สั่นเทาของเธอเสียดสีกับกางเกงสแลคของชายหนุ่มไม่หยุด โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลย

ในความมืด ดวงตาสีนิลที่กระหายเลือดคู่นั้นพลันเบิกกว้าง ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "เธอจะไม่ลงไป?"

"ฉันลงไปไม่ได้!" เธอรีบส่ายหน้า แววตาเต็มไปด้วยการอ้อนวอน

"หึ ไม่ว่าใครจะส่งเธอมา ในเมื่อเสนอตัวขึ้นมาเอง" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะเสียงแหบพร่า "ก็อย่าเสียใจทีหลังแล้วกัน!"

สิ้นเสียงนั้น ร่างกายกำยำแข็งแรงก็โอบล้อมลงมา...

เวินหนิงงุนงงไปหมด เธอไม่ทันได้ดิ้นรนก็ถูกความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่

เธอเบิกตากว้างร้องไห้ออกมา ไม่ว่าจะผลักไสอย่างไรก็ไม่อาจต้านทานพลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นได้

จากนั้น...ความมืดมิดก็ค่อยๆ กลืนกินสติของเธอ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เวินหนิงค่อยๆ ฟื้นคืนสติ...

ชายหนุ่มยังคงหลับสนิท ท้องฟ้ายังไม่สว่าง

เวินหนิงหยิบเสื้อผ้าขึ้นมา สวมใส่อย่างลวกๆ แล้วหนีลงจากรถไป

คืนนี้ เธอหนีจากพวกโจรลักพาตัวได้ แต่กลับต้องสูญเสียสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดไป!

เวินหนิงเช็ดน้ำตาที่หางตาอย่างขมขื่น ไม่กล้าหยุดพัก ยิ่งไม่กล้ามองย้อนกลับไปดูชายในรถ

—

สิบวันต่อมา

เวินหนิงอยู่ในสภาพร่อแร่ ในที่สุดก็เดินกลับมาถึงเมืองหรงเฉิง บ้านตระกูลเวิน

ตอนที่หนีออกมา เธอไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท ตลอดทางเธอต้องทนหิวทนหนาว เหลือเพียงครึ่งชีวิต

เวินหนิงกำหมัดแน่น ตลอดสิบวันนี้ เธอไม่เห็นข่าวพ่อตามหาเธอเลยสักข่าว

เวินซือโหรวบอกว่าพ่อไม่เคยรักเธอ เมื่อนึกถึงความไม่ยุติธรรมที่ได้รับมาตั้งแต่เด็ก... เวินหนิงกัดริมฝีปากแน่น

เธอไม่เชื่อ เธอเอาชีวิตรอดกลับมาเพื่อจะถามให้รู้เรื่อง

ประตูหลังบ้านตระกูลเวิน เวินหนิงเดินเข้าไปด้วยแววตาเย็นชา ยังไม่ทันจะก้าวเท้า ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากห้องนั่งเล่น

"คนตายแล้วยังหาศพไม่เจอ จะวางใจได้ยังไง!" แม่เลี้ยงหยุนผิงพูดด้วยความกังวล

น้ำเสียงของเวินซือโหรวเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย "พ่อคะ ถ้าพ่อกังวลว่านางตายตาไม่หลับแล้วจะกลับมาอาฆาต ก็จัดงานแต่งงานผีให้นางสิคะ! ถึงตอนนั้นก็ได้ทั้งเงินแล้วก็ยังกักขังวิญญาณของนางไว้ได้ด้วย! นางจะกล้ามาเอาชีวิตใครได้อีก"

"มันจะโหดร้ายเกินไปหรือเปล่า" นี่คือเสียงเย็นชาของพ่อ

เวินหนิงตัวสั่นจนทรุดลงกับพื้น ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเธอราวกับถูกลมหนาวบาดลึกถึงกระดูก เธอเคยจินตนาการว่าพ่อจะกังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอและรู้สึกผิด เคยจินตนาการว่าแม่เลี้ยงกับเวินซือโหรวจะอยู่อย่างหวาดผวาทุกวัน

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า พวกเขาคิดแต่จะรีดเค้นประโยชน์จากเธอแม้กระทั่งหลังความตาย ถึงกับจะใช้วิธีแต่งงานผีเพื่อกักขังวิญญาณของเธอ!

"โหดร้ายอะไรกันคะ ท่านพี่ เวินหนิงน่ะ ท่านเลี้ยงไว้เพื่อเป็นตัวรับเคราะห์แทนซือโหรวอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ!"

"อีกอย่าง ตอนนั้นพวกเราทำอะไรกับแม่ของนางไว้ ถ้าหากเวินหนิงยังไม่ตาย แล้วนางไปรู้ความลับของคุณเข้า..."

"พอแล้ว! ถ้ามันยังไม่ตาย วันนี้ฉันก็จะทำให้มันตายอยู่ที่นี่" เสียงของเวินไห่ฟังดูไม่มีความเมตตาของคนเป็นพ่ออยู่เลย

"จากนั้นก็สาดโคลนใส่ชื่อเสียงของนาง ให้ซือโหรวกับสวี่อี้ใช้โอกาสนี้ยึดบริษัทของนาง ของที่คุณตาของนางทิ้งไว้ ก็จะตกเป็นของเรา ส่วนลุงของนาง ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องกำจัดทิ้ง..."

นรกว่างเปล่า ปีศาจร้ายอยู่ในโลกมนุษย์

เวินหนิงกัดริมฝีปากจนเลือดออก ข่มใจไม่ให้พุ่งเข้าไปสู้ตาย

ความหวาดกลัวและความโกรธแค้นที่ท่วมท้นทำให้เธอปวดท้องอย่างรุนแรง เธอฟังเข้าใจแล้ว การตายของแม่มีเงื่อนงำ ยิ่งไปกว่านั้น ชาติกำเนิดของเธอก็ยิ่งน่าสงสัย?

เธอจะตายที่นี่ไม่ได้!

หัวใจของเวินหนิงเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด กุมท้องวิ่งออกไป เรียกแท็กซี่ "ไปโรงพยาบาล..."

"สถานีของเราขอรายงานข่าว คุณหนูใหญ่ตระกูลเวิน เวินหนิง ต้องสงสัยว่านอกใจคบชู้หลายคนและมีพฤติกรรมสำส่อนทางเพศ ถูกชู้รักฆาตกรรมในป่าลึก ครอบครัวของเธอเสียใจอย่างสุดซึ้ง และกำลังเร่งค้นหาร่างของเธอ..." เสียงวิทยุในรถดังขึ้น

เวินหนิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เหลือเพียงรอยยิ้มเย็นชา ข่าวที่เธอรอคอยให้ครอบครัวตามหา ในที่สุดก็ออกมาแล้ว

แต่กลับเป็นการสาดโคลนใส่ 'ความตาย' ของเธอจนหมดสิ้น พวกเขากลับดำเป็นขาว! เพื่อให้สวี่อี้กับนังแพศยาเวินซือโหรวคู่นั้นยึดทุกอย่างของเธอไปอย่างชอบธรรม!

แค้น แค้นเหลือเกิน เธอต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เธอจะแก้แค้น!

"คุณผู้หญิง?" คนขับรถเห็นเธอเป็นลมล้มพับไปก็ร้องเสียงดัง

"เด็กคนนี้ทำไมบาดเจ็บหนักขนาดนี้?"

เวินหนิงได้ยินเสียงหมอวิ่งเข้ามาอย่างเลือนราง...

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เวินหนิงพบว่าที่หลังมือของเธอมีเข็มปักอยู่ หมอถือใบตรวจเดินเข้ามาหาเธอ พูดด้วยความประหลาดใจว่า "คุณครับ ผลตรวจเลือดพบว่าค่า HCG ของคุณสูงมาก นี่พิสูจน์ว่านอกจากคุณจะบาดเจ็บแล้ว คุณยังตั้งครรภ์ด้วยครับ!"

เวินหนิงหน้าซีดเผือด ราวกับถูกฟ้าผ่า "หมอ...คุณว่าอะไรนะคะ?"

"ตั้งครรภ์อ่อนๆ ยังไม่ถึงสองสัปดาห์เลยครับ แฟนคุณไม่ได้มาด้วยเหรอครับ?"

ริมฝีปากอิ่มของเวินหนิงซีดขาว ผู้ชายคนนั้นในคืนมืดมิดเมื่อสิบวันก่อน!

ทำไมเธอถึงโชคร้ายขนาดนี้ ถึงได้ท้องขึ้นมาได้?

หมอเห็นปฏิกิริยาของเธอก็เข้าใจ "จะทำแท้งเหรอครับ? งั้นผมช่วยนัดผ่าตัดให้..."

"ห้ามใครแตะต้องท้องของเธอเด็ดขาด!" ทันใดนั้น ก็มีกลุ่มคนบุกเข้ามาในห้องฉุกเฉิน

ผู้นำกลุ่มเป็นชายในชุดสูทภูมิฐาน เขาไล่หมอออกไปทันที

เขาหันมา พยักหน้าให้เวินหนิงอย่างสุภาพ "คุณเวิน คุณตั้งครรภ์ใช่ไหมครับ? กรุณาไปกับพวกเราสักครู่ครับ"

เวินหนิงรู้สึกกระวนกระวายใจ "พวกคุณเป็นใคร?"

"พ่อของเด็กในท้องคุณ เชิญคุณไปพบครับ!"