บทที่ 123 ตอนที่ 37/2 ความทรงจำที่หายไป

ฉันนอนร้องไห้กระซิกอยู่ค่อนคืนและตื่นเช้าพร้อมไก่โห่ด้วยดวงตาที่บวมตูบ สภาพก็คือซอมบี้ดีๆ นี่เอง

เรามาถึงโรงพยาบาลและสลับเวรเฝ้ากับพี่แฝดทั้งสองคน ให้พวกเขาได้กลับไปพักผ่อนอย่างเต็มที่ ไม่นานหลังจากนั้นญาติของคุณพายัพที่รู้ข่าวก็เข้ามาเยี่ยม ดูเหมือนพี่คิเรย์จะรู้จักและสนิทสนมกับเขาเป็นอย่างดี

“นั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ