บทที่ 4: ฉันจะดูแลคุณ
อาเรียน่าไม่เคยคิดเลยว่าจะเมา
อาจเป็นเพราะเธอไม่ได้ปลดปล่อยตัวเองมานานมากแล้ว เธอจึงควบคุมตัวเองไม่อยู่
กว่าจะรู้ตัว เธอก็ดื่มหนักเกินไปแล้ว
ลูคัสช่วยพยุงเธอ คลำหากุญแจจากกระเป๋าเพื่อไขประตูเข้าบ้านของเธอ
ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน อาเรียน่าก็เซเกือบจะล้ม แต่ลูคัสคว้าเธอไว้ได้ทัน แล้วดันเธอพิงกับผนังเบาๆ
เธอมองหน้าเขา รอยยิ้มพรายขึ้นบนริมฝีปาก แล้วยกมือขึ้นประคองใบหน้าของเขา
"ทำไมคุณถึงได้หล่อขนาดนี้นะ？"
แต่แล้วจู่ๆ ลูคัสก็จูบเธออย่างร้อนแรงและลึกซึ้ง!
เขาจูบเธอราวกับคนถูกสิง
ตั้งแต่วันก่อน เขาก็รู้ตัวแล้วว่าเสพติดผู้หญิงคนนี้เข้าให้แล้ว
ตั้งแต่ตอนที่อยู่ด้วยกันเมื่อวานจนถึงตอนนี้ ในหัวของเขามีแต่เธอคนเดียว
ลูคัสช้อนร่างอาเรียน่าขึ้นอุ้มแล้วมุ่งตรงไปยังห้องนอน
...
ค่ำคืนนั้นช่างเร่าร้อนและน่าตื่นเต้น!
เมื่ออาเรียน่าตื่นขึ้นมา เธอก็รู้สึกปวดหัวตุบๆ เล็กน้อย และได้ยินเสียงบางอย่างแว่วๆ มาจากข้างนอก
เธอค่อยๆ ลุกจากเตียง คว้ามีดปอกผลไม้มาถือไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน
เสียงนั้นดังมาจากในครัว เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปดูก็เห็นคุณชายแห่งตระกูลไฟร์สโตนกำลังทำอาหารอยู่ในครัวของเธอ
"ตื่นแล้วเหรอ?" ลูคัสยิ้มให้เธออย่างสดใส ขณะที่มือยังคงง่วนอยู่กับการตีไข่
"คุณมาทำอะไรที่นี่?" อาเรียน่าถามอย่างงุนงงพลางมองหน้าลูคัส "นี่มันบุกรุกชัดๆ นะ ฉันแจ้งตำรวจจับคุณได้เลย!"
ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะตามหลอกหลอนเธอไม่เลิก และมันทำให้อาเรียน่าหงุดหงิดใจไม่น้อย
ทว่าลูคัสกลับมองเธอด้วยแววตาจนใจเล็กน้อย "คุณเมาจนภาพตัดเหรอ? เมื่อวานตอนบ่าย ผมช่วยคุณไว้ต่อหน้าแฟนเก่า คุณบอกว่าจะเลี้ยงข้าวผมเป็นการตอบแทน แล้วเราก็ลงเอยกันบนเตียง จำไม่ได้แล้วเหรอ?"
อาเรียน่ากะพริบตาปริบๆ และเมื่อเขาช่วยเตือนความจำ ภาพความทรงจำต่างๆ ก็เริ่มย้อนกลับมา
ลูคัสวางชามลง ดึงปกเสื้อให้เปิดออกแล้วชี้ไปที่รอยแดงก่ำ "เมื่อคืนคุณยังชมผมไม่หยุดปากเลยนะว่าสุดยอดมาก"
อาเรียน่าอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
เหตุการณ์เมื่อคืนค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในความคิดของเธอทีละนิด
ลูคัสดูไม่ใส่ใจ "ไปล้างมือเถอะ อาหารเช้าใกล้จะเสร็จแล้ว"
อาเรียน่าเดินออกจากครัวแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลียวกลับไปมอง ท่าทางตอนที่เขาทำอาหาร...
ลูคัส ไฟร์สโตน จัดอาหารเช้าลงบนโต๊ะ มีทั้งข้าวต้มข้าวฟ่างใส่อินทผลัม ไข่ดาวรูปหัวใจ และแพนเค้กสีทองอร่าม ดูน่ากินไม่น้อย
"มีเท่านี้ก็ทานไปก่อนนะ ในตู้เย็นแทบไม่มีอะไรเลย วัตถุดิบก็ไม่ค่อยมี ผมเลยทำได้แค่นี้แหละ"
"ไม่ยักรู้ว่าคุณทำอาหารเป็นด้วย" อาเรียน่าพูดขณะนั่งลงแล้วกัดแพนเค้กไปคำหนึ่ง มันกรอบนอกนุ่มใน อร่อยทีเดียว
"เรื่องจิ๊บๆ"
"ไข่ดาวรูปหัวใจนั่น คุณใช้ปากกัดให้เป็นรูปเหรอคะ?"
ไข่ดาวเป็นรูปหัวใจสมบูรณ์แบบ ดูน่ารักและเชื้อเชิญ
"คุณทำให้ผมได้ไอเดียเลยนะ ไว้คราวหน้าจะลองดู เราจะได้จูบทางอ้อมกันไง"
อาเรียน่าอดหัวเราะออกมาไม่ได้
จู่ๆ ลูคัสก็ชะงัก "คุณมีนิสัยเมาแล้วภาพตัดบ่อยๆ เหรอ?"
อาเรียน่าเกาหัวอย่างเขินๆ "ค่ะ ก็...นิดหน่อย"
"เป็นไปได้ไหมว่าตอนนั้นคุณเมา แล้วก็ช่วยผมไว้ แต่กลับลืมไปหมดสิ้น?"
ลูคัสจำได้แม่นว่าผู้หญิงคนนั้นมีกลิ่นเหล้าหึ่ง เขาถูกซ้อมจนสะบักสะบอมและเห็นเพียงร่างที่ไม่ชัดเจนเท่านั้น
อาเรียน่าระเบิดหัวเราะออกมา "นี่ยังไม่เลิกเล่นมุกนี้อีกเหรอคะ?"
"ผมจริงจังนะ"
นั่นเป็นครั้งแรกที่ลูคัสรู้สึกเหมือนตัวเองเฉียดตาย เขาคิดว่าคงไม่รอดแล้ว
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาเฝ้าตามหาเธอ
อาเรียน่าส่ายหัวขณะกินข้าว “ฉันไม่ได้ช่วยคุณจริงๆ นะ ถึงฉันจะเมาแล้วภาพตัด แต่ถ้ามีคนเตือนความจำ ฉันก็จะพอนึกออกเป็นส่วนๆ ได้”
ลูคัสแสดงท่าทีผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด แต่ในใจของเขา อาเรียน่าคือผู้หญิงที่เขาตามหาอยู่!
“แล้วจี้หยกของคุณมาจากไหน?”
อาเรียน่าจิบโจ๊กอย่างใจเย็น “ฉันไม่ใช่คนที่คุณตามหาจริงๆ ค่ะ เมื่อวันวาเลนไทน์ปีที่แล้ว ฉันจับได้ว่าแฟนที่คบกันมาแต่เด็กนอกใจ ฉันเสียใจมากเลยออกไปดื่มกับเพื่อนสนิท
แล้วฉันก็ดื่มหนักเกินไป ขับรถตกคูน้ำ เกือบตาย
ฉันเกิดวันที่ 9 กรกฎาคม จี้นั่นเป็นของขวัญวันเกิดจากเพื่อนสนิทของฉันค่ะ”
อาเรียน่าอธิบายอย่างจริงใจ “ฉันให้ข้อมูลติดต่อของเธอได้นะ”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกำลังจะส่งข้อมูลติดต่อให้ แต่แล้วก็ชะงักไป
“เป็นอะไรไป?” ลูคัสถามเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยของเธอ
“ฉันบล็อกเธอไปแล้ว”
อาเรียน่าเผยรอยยิ้มขมขื่น
โรสเคยเป็นเพื่อนสนิทของเธอ เธอเป็นคนจับได้ว่าไซมอนกับแคลร์นอนด้วยกันแล้วรีบมาบอกอาเรียน่า แถมยังอยู่เป็นเพื่อนดื่มกับเธอหลังจากนั้น
แต่คาดไม่ถึงว่าแคลร์จะร้ายกาจขนาดนั้น เธอซื้อใจโรสไปอยู่ข้างเธอได้สำเร็จแล้ว
เพื่อนสนิทของเธอย้ายข้างไปอยู่กับแคลร์ แถมยังช่วยปกปิดเรื่องชู้สาวของไซมอนกับแคลร์อีก
ทั้งพ่อแม่ แฟน และเพื่อนสนิท ทุกอย่างถูกแคลร์แย่งไปหมด
“แต่ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในประเทศ อีกสักพักถึงจะกลับมา ฉันให้ข้อมูลอื่นเพื่อช่วยคุณตามหาเธอได้นะ”
ทว่าลูคัสกลับไม่สนใจเรื่องนั้น
“วิธีที่ดีที่สุดที่จะลืมอดีตอันเจ็บปวดคือการเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ ลองพิจารณาผมดูไหม?”
อาเรียน่ารู้สึกระอาใจกับลูคัสจริงๆ “คุณทั้งหล่อ ทั้งหุ่นดี แถมลีลาก็เด็ด ทำไมต้องมาตามตอแยฉันด้วย?”
“งั้นผมก็จะเกาะติดคุณต่อไป” ลูคัสประกาศ
เขายักคิ้ว ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน
อาเรียน่าเชื่อว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนต้านทานเสน่ห์ของเขาได้
“ไม่ต้องห่วง” ลูคัสพูดพร้อมรอยยิ้มอย่างมั่นใจ “ในฐานะแฟน ผมเป็นดีลที่คุ้มมากนะ ผมจะกินข้าวเป็นเพื่อนคุณ ไปเที่ยวเป็นเพื่อนคุณ ทำให้คุณมีความสุข และที่สำคัญที่สุด เรื่องบนเตียง... คุณก็เห็นแล้วนี่ รับประกันความพึงพอใจเลย ใช่ไหมล่ะ?”
อาเรียน่ารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ผู้ชายคนนี้นี่มันร้ายกาจจริงๆ
เธอไม่คิดเลยว่าโฮสต์หนุ่มเจ้าเสน่ห์จากไดนาสตี้คลับจะรู้จักวิธีจีบสาวได้ดีขนาดนี้!
เธอเกือบจะตกหลุมพรางของเขาอยู่แล้ว
“ฉันขอคิดดูก่อน” เธอตอบ
“ไม่ต้องคิดแล้ว ให้โอกาสผมสิ”
“ก็ได้” อาเรียน่าคิดว่าตัวเองคงจะบ้าไปแล้วที่ตอบตกลงเร็วขนาดนี้
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอโหยหาความตื่นเต้นให้กับชีวิต
ชีวิตมันสั้นนัก ควรใช้ให้คุ้มค่า และผู้ชายคนนี้ แม้จะเป็นโฮสต์ในคลับ แต่เขาก็นำความสุขมาให้เธอมากมาย
ด้วยหน้าตาหล่อเหลาและความสามารถในการทำให้เธอหัวเราะได้ การมีเขาอยู่ข้างๆ คงจะทำให้ชีวิตสดใสขึ้นแน่นอน
“แต่ฉันมีกฎสองสามข้อนะ” เธอเสริม
“ได้เลย ว่ามาสิ”
“ถ้าคุณอยู่กับฉัน ฉันจะดูแลคุณเอง แต่คุณห้ามไปยุ่งกับผู้หญิงรวยคนอื่น”
ลูคัสอยากจะหัวเราะแต่ก็กลั้นไว้ “แน่นอน ผมซื่อสัตย์มาก”
อาเรียน่าไม่ได้เชื่อเรื่องไร้สาระพวกนั้นเลยสักนิด ‘คุณชาย’ จากไดนาสตี้คลับงั้นเหรอ? เชื่อก็บ้าแล้ว
