บทที่ 5 ตอนที่ 4 น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า
ตอนที่ 4 น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า
มินนีราทำอาหารเผื่อทุกคนในบ้าน เพราะมื้อเช้าวันนี้เธอเข้าครัว ค่อนข้างวุ่นวายพอสมควร ถ้าทำกินแค่ของตัวเองคงดูเห็นแก่ตัวมากไป เลยทำเผื่อทุกคน วันต่อ ๆ ไป เธอจะปรับเวลามาทำกินเองให้ไวขึ้นเพื่อที่จะได้ไม่รบกวนเวลาพักกินข้าวเช้าของทุกคน
ร่างเล็กนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ตักข้าวต้มพิเศษผักของตัวเองกินพร้อมกับดูงานในไอแพดเป็นระยะ ช่วงนี้เธอยังว่างไม่ต้องเข้าบริษัท แต่อีกหน่อยคงได้เข้าไปบริหารงานจริงจังหลังจากที่ทุกอย่างลงตัว
"ตื่นแล้วไม่เห็นปลุก"
"..." ใบหน้าสวยแหงนขึ้นมองเจ้าของเสียงที่ตรงมาทางเธอ แล้วก็สะดุดเข้ากับร่างของใครอีกคนที่วิ่งตามหลังมา ทำเธอขมวดคิ้วสงสัย
หรือสองคนนี้จะมีอะไรที่มากกว่าเจ้านายลูกน้อง ? ดูท่าทางดีใจของน้ำมนต์ที่วิ่งมาไม่ต่างจากผู้หญิงที่เห็นแฟนตัวเองเลยสักนิด
"คุณรันอยากทานอะไรคะเช้านี้" เสียงหวานของน้ำมนต์เอ่ยถามผู้เป็นนายที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองอีกคนที่กำลังนั่งทานข้าว
"อย่ารบกวน" การันต์หันไปสบตาสาวใช้นิ่ง จ้องเขม็งที่ภรรยาในนามของตัวเองตามเดิม
"ที่ฉันไม่ปลุกเพราะไม่รู้ว่าเมื่อคืนคุณนอนกี่โมงค่ะ แต่ชุดฉันเตรียมให้แล้วนะ" ไม่ใช่แค่ชุด แปรงสีฟันก็บีบยาสีฟันให้ แม้กระทั่งอันเดอร์แวร์ก็เลือกให้
"ผมไม่ได้เข้าบริษัท คงอีกพักใหญ่"
"ค่ะ อาหารเช้าหน่อยไหมคะ"
"ของแม่บ้าน ?"
"เปล่าค่ะ ฉันทำเมื่อเช้านี้"
"อืม สักนิดไม่ต้องเยอะเผื่อกินไม่ได้" การันต์พูดแล้วดึงเก้าอี้นั่งรออาหารเช้า มีชะเง้อคอมองข้าวต้มในชามของเธอ ก่อนจะต้องคว่ำปาก
เป็นสัตว์กินพืชหรือไงในชามเขียวขจีเชียว เห็นแล้วขมคอ
ตาคมจ้องมองภรรยาในนามของตัวเองที่เดินถือถาดถ้วยข้าวมาวางตรงหน้า มองในชามเขาและเธอที่ต่างกันราวกับฟ้าและเหวด้วยความสงสัย
"แม่บ้านบอกคุณไม่ค่อยชอบทานผัก ฉันเลยตักหมูกับไข่มาให้แทน ผักก็..นิดหน่อยค่ะ"
"..." การันต์พยักหน้ารับ ตักข้าวต้มในชามขึ้นมาชิม
เป็นอาหารเช้ามื้อแรกในรอบปีก็ว่าได้ ปกตินอนเช้าตื่นเที่ยง ตื่นบ่าย ตื่นไม่เคยทันพระอาทิตย์ขึ้นสักที หรือบางครั้งก็..ตื่นมาพระอาทิตย์ตกดิน
"อาหารเช้าสำคัญนะคะ"
"รู้"
"ต่อไป ตื่นมาทานอาหารเช้าหน่อยไหมคะ"
"อย่าบังคับ ผมไม่ชอบ"
"ฉันลองเสนอดูค่ะ เผื่อว่าคุณจะสนใจ ฉันจะได้ทำเผื่อ"
"ไว้ช่วงใกล้เข้าบริษัทค่อยตื่นมากิน"
"ค่ะ ^ ^" มินนีรายิ้มตอบและหันกลับมาจ้องไอแพดต่อ โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าหรือสายตาอีกคนที่กำลังมองมา
"ทำไมไม่กินข้าวให้เสร็จค่อยดูงาน กินก่อนก็ได้คงไม่เสียเวลาหรอก"
"ความเคยชินค่ะ ปกตินั่งคนเดียวก็เลยดูงานไปด้วย"
"ผมก็นั่งอยู่ ไม่ได้นั่งคนเดียว" การันต์ตอบเสียงเรียบ มองคนด้านข้างไม่ละสายตา
กลิ่นหอมเมื่อคืนยังติดอยู่ที่ปลายจมูก
มินนีรากดปิดหน้าจอและหันมาสนใจอาหารมื้อเช้าและคนด้านข้างแทน เพิ่งสังเกตคุณการันต์ไม่ได้แต่งเติมอะไรบนหน้าเลย แต่มันกลับเนียนนุ่มเหมือนว่าไม่มีรูขุมขนเลยด้วยซ้ำ
"มองอะไร"
"มองหน้าคุณค่ะ"
"หน้าผมมีอะไร"
"แปลกใจว่าทำไมไม่มีรูขุมขน"
"สังเกตอะไรขนาดนั้น กินข้าวต่อไหมไม่ต้องจ้อง"
มินนีราไม่ได้ตอบกลับ หันมาสนใจอาหารมื้อเช้าในชามแทน จนเริ่มรู้สึกอิ่มจึงได้ขยับตัวลุกขึ้นเดินถือถ้วยชามเข้าไปในห้องครัว
ในตอนที่เดินออกมาเหมือนว่าสามีของเธอกำลังมีปากเสียงกับสาวใช้ที่อายุน้อยที่สุดของบ้าน..ทำคิ้วเรียงสวยขมวดเข้าหากัน จนต้องเก็บความสงสัยไว้ในใจ เดินไปคว้าไอแพดตรงไปยังห้องนั่งเล่นแทน
แล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของโทรศัพท์มือถือที่ยื่นมาตรงหน้า..
"ขอเบอร์โทรติดต่อ ไลน์"
"..เราอยู่บ้านเดียวกันไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ค่ะ"
"เผื่อผมออกไปด้านนอกแล้วมีธุระอยากคุยกับคุณ"
"เราสามารถกลับมาคุยกันที่บ้านได้ค่ะ"
"สำคัญ"
"..ค่ะ" เธอรับโทรศัพท์มือถือมากดหมายเลขโทรศัพท์และไอดีไลน์ของตัวเองก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนให้เจ้าของ
"บันทึกเบอร์ผมไว้ด้วย เผื่อมีปัญหาอะไรจะได้ติดต่อกันง่าย ๆ หน่อย"
"ไม่น่าจะมีค่ะ ช่วงนี้ฉันคงดูงานอยู่บ้านไปก่อน"
"อนาคต เผื่อในอนาคต น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า"
"จะพยายามมีปัญหาให้น้อยที่สุด ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ" เธอพูดอย่างมั่นใจ เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าจะปัญหาอะไรก็สามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง ไม่จำเป็นต้องพึ่งใคร ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนย่อมดีกว่า
