บทที่ 7 ตอนที่ 6 เขากับ..คนใช้ Nc++
ตอนที่ 6 เขากับ..คนใช้ Nc++
การันต์ลากผู้หญิงที่นั่งดื่มด้วยกันมากำราบบนรถ โดยการกดหัวย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ จนน้ำคาวพุ่งกระฉูดอัดแน่นในเครื่องป้องกัน ก่อนจะไล่ตะเพิดลงจากรถไม่ไยดีเมื่อเธอคนนั้นหวังให้เขาทำแบบเดียวกัน..
"การันต์ไม่เคยก้มหัวให้ใคร!" ฝันกลางคืนไปก่อน เต็มที่ก็แค่กินนม ปากไม่จูบ ขยะแขยง..
เขาว่าแล้วก็รีบลงไปทิ้งเปลือกถุงยางทำลายหลักฐาน เพราะไม่อยากให้คนที่บ้านรับรู้ถึงพฤติกรรมเหลวแหลก ที่กระทำลงไปในวันนี้
เมื่อกลับถึงบ้านไฟห้องนอนปิดสนิททำให้หายกังวลใจ ไม่ต้องกลัวว่าเมียปลอม ๆ จะมาจับพิรุธหรือสังเกตอะไร ป่านนี้คงนอนหลับเฝ้าพระอินทร์ไปแล้ว
ชายหนุ่มร่างสูงเดินไปหยุดหน้าตู้เย็นหยิบเบียร์กระป๋องขึ้นมากระดกดื่มรวดเดียวหมดและหยิบอีกกระป๋องเดินไปยังห้องขนาดเล็กที่เขามักจะเข้าไปบ่อยครั้ง
ประตูเปิดออกพร้อมกับสาวใช้คนโปรดที่ใส่ชุดแม่บ้านรอ..
"กะจะไม่ให้ฉันขึ้นห้องเลยหรือไง ?"
"ถ้าหนูทำให้คุณรันนอนกับหนูได้คงดีค่ะ"
"ปกติก็ไม่นอน.."
"หนูไม่อยากให้คุณรันกอดผู้หญิงคนอื่น"
"เธอหรือเปล่าที่เป็นคนอื่น ?" เขาเหยียดยิ้มถามกลับไป มินนีราแต่งเข้ามาเป็นภรรยาของเขาต่างจากเธอที่ไม่มีสถานะ ไม่มีอะไรยืนยัน
"ก็คงใช่ค่ะ ทั้งที่มาก่อน.."
"ฉันแค่เอาเธอก่อน ไม่ได้หมายความว่าเธอเป็นเมียฉันเหมือนมินนี่นะ"
"หนูก็ไม่ใช่เหรอคะ..น้อยใจจัง" น้ำมนต์พูดเสียงติดนอยด์ หันหลังปลดเสื้อสายเดี่ยวลงไปกองบนพื้น นั่งคุกเข่าที่ข้างเตียง เท้าศอกไปกับเตียงนอนแอ่นบั้นท้ายขาวโชว์คนด้านหลัง
ดึงสายแพนตี้ที่อยู่ในร่องก้นออกโชว์ความสวยงาม..
"ฉันเอาเธอเพราะเธอน่าเอา ไม่ได้เอาเพราะอยากได้เป็นเมีย เปลี่ยนความคิดซะใหม่.." ว่าแล้วฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายขาวเสียงดัง เพียะ! จนขึ้นรอยมือ
"วันหนึ่งคุณเบื่อก็คงทิ้ง"
"วันหนึ่งฉันให้เงินก้อนใหญ่ เธอก็ไสหัวไปเหมือนกันแหละ"
"หนูไม่ไปหรอกนะ"
"ถ้ามันไม่มากพอใช่ไหม.." การันต์เหยียดยิ้มถาม
คิดว่าไม่รู้เหรอที่ชอบอ้อน ๆ ยอมอ่อนข้อ ยอมให้ตลอดแบบนี้ ผู้หญิงแบบน้ำมนต์จะได้แค่ไหนเชียว นอกจากอยากได้เงิน อยากไต่เต้าอยากมีเงินอยากสุขสบาย
ที่ให้ทุกวันนี้มันก็มากกว่าปกติที่ควรจะให้ตอนซื้อกินด้วยซ้ำ ควรภูมิใจนะ..
"วันนี้ฉันไม่อยากออกแรง.." การันต์พูดพร้อมกับนั่งลงที่ปลายเตียง ปลดกระดุมกางเกงลงควักความใหญ่โตที่ยังมันวาวออกมากำและชักรูด
"..คุณ..ไป.." น้ำมนต์เม้มปากติดกันแน่น น้อยครั้งมากที่คุณการันต์ออกนอกบ้านแล้วจะกลับมาแบบสะอาด เพราะมักจะมีคราบมัน ๆ ของถุงยางอนามัยติดมาตลอด
"อุตส่าห์ไม่เอา กลับมาให้เธอขย่มแทนไม่พอใจหรือไง" ว่าแล้วลูบศีรษะน้ำมนต์ รั้งท้ายทอยกดลงมาที่ความใหญ่ยาว
"ถ้าไม่อยากให้ฉันมีแรงไปเอาคนอื่น เธอก็ทำให้ฉันหมดแรงสิ ทำได้ไหม ?" การันต์ยิ้มมุมปากถามน้ำมนต์ที่นั่งแกะเครื่องป้องกันเพื่อสวมให้ ก่อนจะใช้ปากทำรักและขึ้นมานั่งร่อน..
"คุณรันอยากได้กี่ครั้งคะ.."
"เธอคิดว่าต้องกี่ครั้ง ฉันถึงจะไม่มีแรงขึ้นบันได"
"หลายครั้ง เกินห้าแน่ ๆ"
"ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องปากเก่งหรอก เราเอากันเล่น ๆ น่า สนุก ๆ ขำ ๆ" ร่างสูงที่ล้มตัวลงนอนมองสาวใช้คนโปรดขย่มร่อนบนตัวยิ้ม ๆ
อีกด้านของคนนอนหลับ..
ด้วยความเป็นห่วงสามีในนามกลัวว่าจะเมาจนเกิดอุบัติเหตุ เธอสะดุ้งตื่นกลางดึกหันมองซ้ายขวาไม่เห็นวี่แววของคนที่เคยนอนด้วยกัน จนรู้สึกตงิดใจ ลุกจากเตียงนอนไปเปิดผ้าม่านมองรถที่ชายหนุ่มขับออกไป
ความสงสัยเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อรถกลับมา..แล้วตัวคนอยู่ไหน ?
มินนีราหันไปคว้าชุดคลุมมาสวมทับชุดนอนที่สวมอยู่ ดึงสายชุดคลุมมาผูกกันแน่น หยิบโทรศัพท์มือถือเปิดไฟฉายเดินย่องเบาออกจากห้องเชื่องช้า
พยายามกวาดสายตาหันมองซ้ายขวาเผื่อว่าคุณการันต์จะนอนเมาตรงไหนสักทีจนไม่สามารถกลับขึ้นห้องได้ จนเมื่อหยุดยืนอยู่ละแวกห้องครัวกับทางห้องพักเหล่าแม่บ้าน คนใช้..
เสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นภายในห้องหนึ่งที่ยังเปิดไฟสว่างค้างไว้ด้านใน..ความสงสัยทำให้เธอไปยืนแนบหูฟัง
"ซี๊ดด! อ่าา ขย่มให้มันแรงกว่านี้หน่อยดิวะ!"
"เร็ว ๆ"
ตับ ตับ ตับ!
"ค..คุณรัน น..หนู.."
"เธอทำแรงหน่อยสิวะ! แค่นี้จะพอเหรอ ซี๊ดด.."
เสียงด้านในทำมินนีราตาโตยกสองมือปิดปากกลั้นเสียงอุทานที่กำลังจะดัง..
เธอรีบกดเปิดไฟฉายอีกครั้ง กึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดกลับเข้าไปนั่งในห้อง กุมก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่เต้นระรัวพอกันกับเสียงเหนื่อยหอบ
"เขากับ..คนใช้"
ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าสามีแอบมีอะไรกับคนใช้ในบ้าน..ให้เดา คงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากน้ำมนต์ จากที่สังเกตสีหน้าแววตา ไม่ผิดแน่ยังไงก็ต้องเด็กน้ำมนต์
แต่ทำไมเขาถึงกล้า ? กล้าทำขนาดนี้ทั้งที่รู้ว่าเธออยู่ในบ้าน อยู่ด้านบน ในห้องนอนของเขา ? ทุกครั้งที่หายไปคงไม่แคล้วมามีอะไรกันแล้วก็กลับขึ้นไป..กอดเธอ 'ขยะแขยงสิ้นดี!'
"ทำไมยังไม่นอน ?"
