บทที่ 10 ตอนที่ 5.2 ว่าที่แฟน
โอ Part
ปัง ๆ ๆ "แป๊บครับพี่ แกรก ตบประตูแบบนี้ผมว่าพี่ถีบเข้ามาเลยดีกว่าไหมพี่ฟ้า"
"มึงอย่ากระแนะกระแหนกูมาก อะเอาไปเดี๋ยวกูจะปรุงน้ำมิตรภาพสูตรใหม่ให้มึงชิมเอง" ถุงพลาสติกสีบานเย็นเข้มในนั้นบรรจุไปด้วย อื้อฮือ วันนี้เป็นวอดก้าเว้ยถึงจะดูยี่ห้อแล้วมันขวดละร้อยกว่าบาทก็เถอะแต่ยังดีกว่าสี่สิบดีกรีกับน้ำแดงของพี่ไทยมากนัก สูตรนั้นแค่นึกถึงผมก็ขมคอแล้ว
ปี๊บ! แอร์ถูกเปิดใช้งานทันทีจากคนหน้าสวยเชื้อสายรหัสตรงของผมที่นอนแผ่กระดิกเท้าอยู่บนเตียงในห้องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ของตัวเอง ถุงน้ำเมาน้ำหวานรวมถึงถุงกับแกล้มถุงใหญ่ถึงถูกหิ้วไปวางบนโต๊ะข้างตู้เย็นอีกมุมหนึ่งของห้อง แล้วจัดแจงแกะยำสองอย่างใส่จานรอรุ่นพี่หน้าสวยมาปรุงสูตรลับให้ชิม
"เสร็จแล้วพี่ฟ้าจะกินเลยปะ"
"เออสิวะหรือมึงจะรอให้อธิการบดีมาตัดริบบิ้นก่อนล่ะ เอาน้ำแข็งไปทุบแล้วใส่กระติกให้กูหน่อยมีดอยู่ไหนวะเนี่ย เออโอมึงเห็นหลานไอ้โฬมไหมหน้าตาบุคลิกก็ดีกูได้ยินว่าบ้านมีตังค์ด้วยแต่ไม่น่าชะตาขาดไปเป็นหลานไอ้โฬมเลยว่ะ นี่กูคุย ๆ กันว่าคนนี้แหละที่พวกกูจะปลุกปั้นให้มันเป็นตำนานของพี่ว้ากให้ได้" เป็นหลานพี่โฬมน่ะไม่ชะตาขาดหรอก แต่ผมว่าคนที่พี่ฟ้าพุ่งเป้าไปหาก็คือไอ้โปรดมากกว่าเพียงแค่พี่แกไม่เอ่ยถึงเท่านั้น
"เห็นเกือบทุกวันแหละพี่ แต่ผมว่าไม่ชะตาขาดหรอกดู ๆ ไปแล้วไอ้โปรดถูกใจน้องมันพอสมควรมั้งผมเห็นมันให้ถุงยางอนามัยกับลาบเป็ดเป็นของขวัญให้น้องมันด้วยนะ ถ้าจะมีคนชะตาขาดงานนี้คงเป็นน้องกวางเหลนพี่น้ำมากกว่า ไอ้ชินเล่าว่าเธอปลื้มพี่น้ำออกหน้าออกตาจนเจ๊ริต้ารีบมาสกัดอย่างไว"
"หึหึ น่าสงสารเด็กคนนั้นว่ะเห็นกงจักรเป็นดอกบัวไปซะแล้ว บอกไอ้ชินผัวมึงให้เตือน ๆ เด็กหน่อยก็แล้วกันว่าอย่าเล่นกับน้ำทะเลเดี๋ยวจะถูกคลื่นซัดจนไม่เหลือชิ้นดี อะนี่ของดีมึงยกหน่อยหมดเหยือกเลยนะเว้ย ชนเหยือก! " น้ำสีฟ้าอ่อนสีเหมือนน้ำทะเลน่าลิ้มลองถูกผมยกขึ้นจิบทีละนิด ปลายลิ้นสัมผัสถึงความหวานซ่าอมเปรี้ยวและหนักไปทางขมแต่มันกลับอร่อย อีกทั้งสีสวยนั้นมีเสน่ห์เรียกร้องให้ต้องยกน้ำสีฟ้าในเหยือกกระดกลงคอจนหมดในรอบเดียว อร่อยกว่าที่คิดไว้แฮะ
"อร่อยว่ะพี่ ผมว่าพี่ไปเอาดีด้านบาร์เทนเดอร์ก็ไหวอยู่นะ ไปลองทำเล่น ๆ ไหมเดี๋ยวผมถามไอ้โปรดให้มันมีทั้งผับคลับบาร์เล้าจ์ร้านอาหารให้พี่หลับตาเลือกเอาเลยว่าจะลงร้านไหน ว่าแต่อันนี้มันมีชื่อปะพี่ถ้าไม่มีเดี๋ยวผมคิดให้เอาชื่ออะไรดีหว่า"
"ไม่เอาอะของกูเป็นของดีทั้งนั้นไม่ใช่ใครมีตังค์ก็กินได้นะเว้ยแต่ลิ้นต้องมีวาสนาด้วยถึงจะได้ชิมฝีมือกู ส่วนชื่อกูไม่กล้าให้มึงตั้งหรอกกูกลัวของดีมีราคาน่าคู่ควรกับตระกูลไฮโซจะโลโซเพราะชื่อที่มึงตั้งนี่แหละ เฮ้อ อย่าทำหน้าผิดหวังแบบนั้นสิวะเห็นแก่สายสัมพันธ์ของเรางั้นกูบอกมึงก็ได้ว่าเจ้าสีฟ้า ๆ สวย ๆ นี่ชื่ออควา มาชนเหยือกเว้ย! " ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้กรอบหน้าหวานดูหม่นหมองลงไปแวบหนึ่ง แต่แค่แวบเดียวเท่านั้นเพราะความงดงามจากพี่รหัสหน้าหวานคนนี้ก็กลับมามีรอยยิ้มติดแก้มอีกครั้ง
"อควาที่แปลว่าน้ำอะไรแบบนี้รึเปล่าพี่ฟ้า"
"อือ อควาแมนไงไอ้โง่กูเพิ่งไปดูกับไอ้โฬมไอ้เขื่อนเมื่อวันอาทิตย์เลยได้ไอเดียนี้มา มึงไม่ต้องชื่นชมกับความอัจฉริยะของกูนักหรอกน้องรัก แดก ๆ ไปราตรีนี้มึงกับกูมีเรื่องให้ต้องคุยกันอีกยาวไกล เอ้าชนอีกเหยือก! " และแล้วน้ำสีฟ้าในกระติกน้ำแข็งถังใหญ่ก็ถูกขันเงินตักใส่เหยือกพลาสติกสีขาวขนาดหนึ่งลิตรอีกครั้ง
คำว่าราตรีนี้ยังยาวไกลของพี่ฟ้าเรียกร้องให้ผมรีบมองหาถังขยะกับถุงพลาสติกตระเตรียมไว้อย่างไว เอาวะพรุ่งนี้มีเรียนบ่ายโมงถ้าไปไม่ไหวคนที่ผมจะลากเข้าไปสารภาพผิดกับอาจารย์ก็คือเจ้าของอควาคนนี้แหละครับ!
"อ้ายโอในฐานะที่มึงเป็นน้องกูเรามาเปิดอกคุยกันเลยดีกว่า เอื๊อก! "
"อือ จะคุยอารายว้าเพ่ฟ้า"
"คุยเรื่องเพื่อนหญิงของมึงนั่นแหละ เออะ! กูจะรีบคุยรีบอ้วก อ้ายโอมึงอย่าไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นดีกว่ากูคนนี้เนี่ยเป็นเพ่มึงกูมีเหตุผลของกู เหตุผลคือกูไม่อยากให้มึงตายก่อนวัยเข้าใจไหมไอ้น้อง เออะ! " เวลาผ่านไปเกือบค่อนคืนน้ำสีฟ้าที่มีชื่ออควาถูกพี่ฟ้าผสมขึ้นมากระติกแล้วกระติกเล่า จนวอดก้าขวดสีขาวที่พี่แกหิ้วมาหมดเป็นขวดที่สาม โซดาหมดเกลือหมดมะนาวหมดสุดท้ายน้ำหวานสีน้ำเงินก็หมด วอดก้าขวดที่สี่ถึงถูกใช้งานเพียว ๆ
ในความมึนเมาปนมึนงงอีกทั้งยังง่วงจนอยากหลับกองอยู่หน้าห้องน้ำมันซะเลย แต่หูยังคงได้ยินถ้อยคำของพี่รหัสที่พาดพิงถึงอีกคนจนต้องจำใจรวบรวมสติตัวเองให้มากที่สุดเพื่อตั้งใจฟังถึงเหตุผลของพี่เขา แต่อาการเวียนหัวราวกับโลกหมุนมันรุนแรงจนต้านไม่ไหว ร่างกายผมถึงค่อย ๆ เอนนอนกับพื้นแต่แขนขวายังอุตส่าห์รั้งตัวพี่รหัสหน้าหวานแต่แต้มการฟันหญิงดันพุ่งทะลุกว่าผู้ชายหน้าแมนรูปร่างบึกบึนอีกหลายคนซะอีก
"เพ่ฟ้าคนสวยมานอนนี่มีอารายก็บอกกับหูพ้มตรงเน้ ถ้าเพ่ฟ้าอยากให้พ้มเลิกคุยกาบสาวเพ่ฟ้าก็มาเป็นเมียพ้มแทนเอาม้าย"
เพียะ! ผลัวะ! ตุ้บ! "อ้ายน้องเหี้ยมึงกล้ารุกกูเหรอว้า เออะ! เดี๋ยวพ่องจับลูกชายกูยัดตูดซะเลย! " เพียะผลัวะสองทีแรกเล่นเอาอกของตัวเองทั้งแสบทั้งสะเทือนทีเดียว แต่ผู้ชายหน้าหวานรูปร่างผอมโปร่งผมหยิกยาวถูกรวบเป็นจุกอยู่บนหัวก็ล้มตัวนอนทับแขนผมเสียตุ้บใหญ่
ปากพร่ำรำพันจะยัดเยียดความเป็นผัวให้ผมบ้างล่ะบ่นเรื่องฟ้าเรื่องฝนยันเรื่องการเมืองบ้างล่ะ ถึงผมจะเมาแต่ก็รู้ความหรอกว่าหนึ่งในคำบ่นนั้นมีเรื่องอะไรหลุดออกมาทำเอาแทบสร่างกันทีเดียว
"พี่ฟ้าพี่ฟ้าเฮ้ยพี่อย่าเพิ่งหลับไปเฉย ๆ แบบนี้สิวะ ตื่นมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนไอ้พี่ฟ้ากูคาใจนะเว้ย" เมื่อความเสือกมีมากกว่าความเมาร่างกายผมก็ตอบสนองด้วยการผลุนผลันลุกนั่งข้างรุ่นพี่หน้าสวยทันควัน แต่ถึงจะเรียกก็แล้วเขย่าตัวก็แล้วคนหน้าสวยยังคงนอนแผ่หลา เสื้อยืดกางเกงยีนถูกสะบัดทิ้งตั้งแต่วอดก้าขวดแรกหมดจนเหลือแค่บ็อกเซอร์ตัวเดียวไม่ต่างอะไรกับผม
เสียงพึมพำเบา ๆ ช่างน่ายั่วยวนชวนให้โน้มตัวเอาหูแนบริมฝีปากรุ่นพี่ตัวเองจนชิดใกล้ แต่เสียงลมหายใจเข้าออกมันดันเป็นเหมือนมนต์สะกดชักชวนความง่วงเข้ามาทักทายจนฝืนไว้ไม่ไหว สุดท้ายสิ่งที่ผมเห็นก่อนเปลือกตาตัวเองจะปิดสนิทลงก็คือริมฝีปากบางเปิดยิ้มหวานขยับเป็นคำพูดอะไรสักอย่างออกมาแค่นั้นเอง
"โอ โอ ไอ้สัสโอตื่น! "
"อือ ครายว้า เรียกหาพ่องมึงงาย"
"ไอ้เหี้ยโอกูไม่ได้เรียกหาพ่อแต่กูนี่แหละพ่อมึง ผลัวะ! มึงจะตื่นหรือไม่ตื่นหา! " เสียงโหวกเหวกโวยวายข้างหูดังน่ารำคาญจะทำเป็นไม่สนใจก็ไม่ได้แม่งตะโกนจนหูผมจะแตกอยู่แล้ว แต่พอปรือตาขึ้นมาดูเท่านั้นแหละความงุนงงประเดประดังเข้ามาพร้อมกันทีเดียวเพราะหลายชีวิตที่ยืนอออยู่รอบตัวผมนี่มันเรื่องอะไรกันวะ!
"ซี้ด ปวดหัวฉิบหาย แล้วมาทำอะไรกันอะ"
"แดกขนาดนี้ถ้าไม่ปวดหัวกูไม่รู้จะว่าไงละ ตื่นแล้วก็ลุกสักทีก่อนที่คลื่นยักษ์จะถล่มมึง" ปากผมก็อยากอ้าถามพี่เขื่อนอยู่หรอกว่าคลื่นเหี้ยที่ไหนจะพัดบนบกได้วะนี่มันใจกลางเมืองใหญ่นะเว้ย!
หมับ! "อื้อ ดิ้นยุกยิกทำไมครับหรืออยากเอาอีก งั้นขอพี่ฟ้างีบสักสิบนาทีตื่นมาพี่ฟ้าค่อยจัดให้นะครับ" แต่แล้วมือเย็นของใครสักคนก็ล้วงเข้ามาในบ็อกเซอร์ปลายนิ้วเย็นนั้นลูบไล้เขี่ยก้นจนผมรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ยิ่งก้มหน้ามองคนที่ตัวเองนอนทับอยู่ความรู้สึกมวนท้องมันยิ่งตีขึ้นมาจนอยากจะอ้วก และ..
