บทที่ 12 ตอนที่ 6.1 สองเปอร์เซ็นสุดท้าย

โอ Part

สุดท้ายก็ไม่มีใครปิดประตูให้กูสักคน เป็นไอ้โอคนนี้แหละต้องตะลีตะลานไปปิดประตูล็อกด้วยตัวเอง

"ชินไอ้ชินอย่าเพิ่งหลับสิวะลุกมาคุยกับกูหน่อย ไอ้ชินกูเห็นพี่ฟ้าตวาดพี่น้ำเต็มสองตาเลยนะมึงงานนี้กูว่าต้องมีเงื่อนงำชัวร์ อยากรู้เว้ยอยากรู้จนตัวสั่นแล้วเนี่ย"

หมับ! "หยุดแหกปากแล้วมานอนให้กูกอดได้แล้วไอ้หมอนข้าง มึงจะเสือกเรื่องชาวบ้านเขาทำไมวะเรื่องตัวเองเอาให้รอดก่อนเถอะควายแล้วควายเลยชัด ๆ " ผมว่าวันนี้ไอ้ชินมันหาเรื่องตีกับผมจริง ๆ แล้วมั้ง ตอนแรกก็ว่าผมไข่ห้อยตอนนี้มาว่าผมชอบเสือกอีกมิหนำซ้ำมันยังด่าผมว่าควายอีกละ

เพียะ! "ด่าได้ด่าดีนะมึงด่าอีกทีกูจะคัดออกจากวงจรเพื่อนสนิทแน่ นี่กูใจดีถือว่ามึงเป็นเพื่อนรักนะถึงได้บอกกล่าวกันไว้ก่อนน่ะ อ้อจะนอนกอดกูแล้วมึงหยอดหมูให้หรือยัง" มีเสียงถอนหายใจดังออกมาเฮือกใหญ่ก่อนที่กระเป๋าสตางค์บนหัวเตียงจะถูกคว้ามาควักแบงก์พัน เพื่อหยอดใส่ออมสินหมูตัวอ้วนสีชมพูแก้มแดงบนหัวเตียงฝั่งที่ผมนอนด้วยท่าทีเอือมระอา

"อะกูหยอดให้แต่วันนี้กูจะไม่กอดนั่นไม่ได้หมายความว่ากูหยอดให้มึงเฉย ๆ นะไอ้โอแต่มึงต้องฟังที่กูจะพูดให้จบ แค่ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายนะโอที่กูจะคุยกับมึงเรื่องนี้ ก่อนอื่นมึงเอานี่ไปดูเองเถอะดูแล้วคิดตามไม่ใช่ดูแล้วทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่

"ใช้ความคิดสักหน่อยนะโอเพราะนี่มันเป็นเรื่องของมึงเองกูเป็นเพื่อนก็ทำได้แค่นี้ที่เหลือเป็นเรื่องของมึงคนเดียวล้วน ๆ ถือว่าเป็นความหวังดีจากเพื่อนสนิทของมึงก็แล้วกัน" เอาล่ะสิรังสีความกดดันจากพวกพี่ ๆ เพิ่งจบลงด้วยการพากันออกจากห้องผมไปไม่ถึงสิบนาที

มาตอนนี้ความกดดันนั้นกลับแผ่ขยายอีกครั้งด้วยฝีมือไอ้ชิน และสายตาขึงขังของมันตอกย้ำให้ผมต้องรับโทรศัพท์ที่มันเปิด ๆ จิ้ม ๆ เมื่อกี้แล้วยื่นให้มาดูว่ามันมีเรื่องอะไรนักหนาถึงทำให้ไอ้ชินจริงจังได้ขนาดนี้วะ

ตุ้บ! จะเรียกว่ามือไม้ผมอ่อนทันควันก็ว่าได้เมื่อปลายนิ้วเขี่ยโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ พร้อมกับในหัวประมวลเรื่องราวตรงหน้าอย่างมีสติที่สุดแต่สุดท้ายก็ฝืนไม่ไหว เมื่อหมดเรี่ยวแรงโทรศัพท์เครื่องบางจึงหล่นจากมือกองอยู่บนที่นอน ทั้งที่หน้าจอยังค้างอยู่ที่รูปผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนจูบปากอยู่กับชายอีกคน หลากหลายอิริยาบถในจอโทรศัพท์เป็นเครื่องบ่งชี้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับผู้ชายคนนั้นไม่ธรรมดาแน่นอน

"ระ รูปพวกนี้ตัดต่อรึเปล่ามึงว่าเป็นไปได้ไหมวะชิน คือมึงก็รู้ว่าใยบัวฮอตไงแต่ไม่มีใครจะชื่นชอบใครได้ทั้งหมดหรอก เป็นไปได้ไหมว่าอาจมีคนแอนตี้ใยบัวแล้วตัดต่อรูปขึ้นมาเพื่อดิสเครดิตน่ะ"

"เมื่อกี้กูบอกว่าไงบอกให้มึงใช้ความคิดไปด้วยไม่ใช่เหรอ ถึงกูจะบอกว่าที่มึงเห็นเป็นเรื่องจริงถึงกูจะพามึงไปให้เห็นตำตา แต่ถ้าใจมึงบอกว่ามันเป็นเรื่องโกหกเป็นแค่เรื่องที่ใส่ร้ายป้ายสีผู้หญิงของมึงต่อให้เขานอนเอากันตรงหน้ามึงก็หาเรื่องแก้ต่างให้เขาได้อยู่ดี ที่กูกับไอ้โปรดคอยบอกประจำว่าอย่าสานสัมพันธ์กับเธอเลยเหตุผลไม่ใช่เป็นเพราะพบกันในร้านเหล้าอย่างที่กูสองคนอ้างมึงก็น่าจะรู้ดีแก่ใจนะ

"กูว่ามึงคงข้องใจอยู่บ้างว่าทำไมกูกับไอ้โปรดถึงไม่โอเคกับเธอเพียงแต่มึงกลัวจะรู้ถึงเหตุผลจริง ๆ ของกู กลัวว่าตัวเองจะรับความจริงไม่ไหว กลัวว่ามันจะไม่มีอะไรเป็นอย่างที่ใจหวังมากกว่ามึงถึงพยายามทำเป็นไม่เข้าใจในความคิดของกูกับไอ้โปรด" ภาพรอยยิ้มอ่อนหวาน เสียงทักถามพูดคุย บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเขินอายยามเข้าใกล้กัน แต่ก็อยากกระชับความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดกว่านี้ระหว่างผมกับใยบัว เรื่องราวในระยะเวลาตลอดกว่าครึ่งปีค่อย ๆ รางเลือนลงไปพร้อมกับน้ำอุ่นจากตาก็ค่อย ๆ ไหลออกมาเช่นกัน

ผมไม่ใช่คนที่ฟังความข้างเดียวผมไม่ใช่คนที่โอนเอนไปกับลมปากใคร แต่เพราะคนที่หยิบยื่นสิ่งที่ผมกลัวมาให้คือเพื่อนรักผมถึงเชื่อใจเชื่ออย่างไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ด้วยซ้ำ เพราะผมรู้ดีว่าไอ้ชินกับไอ้โปรดไม่เคยคิดร้ายกับผม ถึงเป็นระยะเวลาแค่ปีเดียวที่เราเป็นเพื่อนกันแต่ผมมั่นใจว่าเพื่อนสนิทของผมจะไม่ทำร้ายผมหรอก

"ร้องไห้ทำไมวะแค่ผู้หญิงคนเดียวไม่ทำให้มึงตายหรอกโอสิ่งเดียวที่จะทำให้มึงตายก็คือใจของมึงเอง กูมั่นใจว่าเพื่อนกูฉลาดพอจะมองทุกอย่างตรงหน้าออกมึงไม่ได้เป็นควายอย่างที่กูด่าบ่อย ๆ หรอก กูรู้ว่าลึก ๆ แล้วมึงน่าจะได้ยินหรือระแคะระคายอะไรบ้าง ขนาดเด็กเสิร์ฟเด็กรับรถร้านไอ้โปรดยังรู้กันหมดเลยเพื่อนกูคงไม่ดักดานตามคนอื่นไม่ทันหรอก แต่ที่ฝืนแกล้งโง่อยู่เป็นเพราะมึงไม่อยากเสียเธอไปแค่นั้น"

"ฮึก กะ กูเคยได้ยินพี่ ๆ ที่คลับไอ้โปรดพูดกันบ้างว่าใยบัวเป็นเด็กป๋ากูรู้หมดตั้งแต่แรกแล้วว่าอะไรเป็นอะไรแต่กู ฮึก ชอบเขานี่หว่า ฮึกก เรื่องความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้ไม่ใช่เหรอวะ" ผมไม่พยายามเก็บกักน้ำที่ไหลออกจากตาตอนนี้พร้อมกันนั้นยังคงรีดน้ำตาตัวเองออกมาเรื่อย ๆ ปากก็เอ่ยบอกกับเพื่อนสนิทที่ดึงผมไปนอนกอดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมเลือกจะซุกหน้าลงกับอกมันปล่อยให้น้ำตาทำหน้าที่แทน

ทำหน้าที่อะไรน่ะเหรอ? ก็ทำหน้าที่เรียกร้องขอความสงสารจากมัน ภาวนาไปด้วยว่าขอให้มันเชื่อในสิ่งที่ผมพูดออกไป เชื่อในน้ำตาของผม เชื่อว่าผมรับรู้ทุกเรื่องแต่เลือกที่จะหลับหูหลับตามองผ่านเพื่อรักษาความสัมพันธ์กับใยบัวเอาไว้ ดีกว่าให้มันรู้ว่าผมโง่งมหน้ามืดตามัวไม่รู้เรื่องอะไรจริง ๆ

เหี้ยมาก! สาบานเถอะว่าที่ผ่านมาผมไม่รู้ห่าเหวอะไรเลย ใครจะคิดว่าคนสวยหวานเย็นเป็นน้ำแข็งไสแบบนั้นเบื้องหลังจะเป็นเด็กป๋ากันล่ะวะ!

ติ๊ง ใยบัว : อย่าลืมนัดวันที่ 20 นี้นะโอ เราจะหาร้านเอาไว้ให้โอเลือกนะเผื่อโอจะชอบน่ะ เราคิดถึง

"วันที่20มีอะไรวะ เฮ้อ เอาเป็นว่ามึงควรตัดสินใจได้แล้วนะเพื่อน กูคิดว่ามันอาจจะยากสักหน่อยแต่ถึงยังไงมึงก็ต้องจบกับเธอให้ได้ถ้าไม่อยากเดือดร้อนน่ะ รู้ไหมว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครเขาเป็นลูกเสธอ๊อดเคยได้ยินชื่อนี้ไหม ถ้าเคยมึงคงจะรู้ว่าเขาคงไม่ยอมให้ใครมาเหยียบหน้ากันง่าย ๆ หรอก

"ไอ้โอฟังกูนะ ต่อให้บ้านกูจะพอมีฐานะแต่แม่กูไม่ได้มีอิทธิพลถึงพ่อไอ้โปรดจะมีอิทธิพล แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะเอาเรื่องของเด็กอย่างเราไปทำให้ผู้ใหญ่ต้องมาเกี่ยวข้องไปด้วย อะไรไม่สำคัญเท่ากับว่ามึงมาทีหลังและทุกวันนี้เธอก็ยังเป็นเมียผู้ชายคนนั้นอยู่ ถึงจะเป็นเมียเก็บเมียลับก็เถอะแต่มึงต้องยอมรับว่าเขาคือผัวเมียกัน ส่วนมึงเป็นมือที่สามมันไม่เวิร์คหรอกเพื่อน" พอไลน์จากใยบัวถูกส่งมาน้ำตาผมดันหยุดไหลเป็นปลิดทิ้งซะงั้นจะเค้นยังไงก็เค้นไม่ออกสักที แม่งเอ๊ย!

สุดท้ายเลยเลือกจะพลิกตัวนอนหันหลังให้ไอ้ชิน ปลายเล็บถูกยกขึ้นมากัดอย่างเคยชินเมื่อต้องใช้ความคิดกับการหาทางออกในเรื่องนี้ เอาไงดีวะถึงจะถูกอกถูกใจและถูกชะตากับใยบัวมากแค่ไหน แต่เรื่องอะไรผมจะเอาชีวิตตัวเองอาจรวมถึงชีวิตของพี่ชายมาเสี่ยงด้วยล่ะ

วัสสะคือฤดูฝน : วันที่ 20 เจอกันครับ แต่ช่วงอาทิตย์นี้ผมไม่ว่างเลยนะ

สุดท้ายทางเลือกของผมก็คือส่งข้อความตอบรับกลับไป ที่ตัดสินใจแบบนี้สำหรับผมแล้วถือว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุดเพราะอย่างน้อยระหว่างผมกับเธอยังคงมีความทรงจำที่ดีอยู่มากมาย การที่ความสัมพันธ์ของเราถูกปรับเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไม่ได้หมายความว่าเราสองคนจะต้องจบลงด้วยความเลวร้ายและหายไปจากกันเฉย ๆ ซะงั้น ก็ใยบัวยังไม่เคยทำให้ผมเสียใจนี่นาถึงแม้จะหลอกให้ผมเกือบเป็นชู้กับเมียชาวบ้านก็ตาม

"ก่อนจะไปจบปัญหามึงต้องจัดการกับปัญหาทางใจให้หมดก่อนนะโออย่าลากความถูกใจพกติดตัวไปด้วย สิ่งที่มึงควรมีติดตัวในวันจบกับเธอมากที่สุดก็คือความถูกต้องไม่ใช่ความถูกใจ นี่คือความหวังดีจากเพื่อนรักของมึงจำเอาไว้ด้วยล่ะ" ไม่มีแขนขาจากคนที่นอนข้าง ๆ กอดก่ายเหมือนเช่นทุกครั้ง จะมีก็เพียงแค่ไออุ่นบางเบาเท่านั้นที่เป็นเครื่องการันตีว่ายังไงเพื่อนรักคนนี้ก็ยังคงทำหน้าที่เพื่อนที่ดีเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา