บทที่ 14 ตอนที่ 6.3 สองเปอร์เซ็นสุดท้าย
โอ Part
ตึง ๆ ๆ "ไอ้โอเป็นยังไงบ้างวะตายหรือยังเนี่ย มึงอย่าเพิ่งตายนะโอถ้ามึงตายตอนนี้ตำรวจต้องชี้เป้ามาที่กูเพราะกูดันเป็นคนแรกที่เจอศพมึงแน่ ๆ เพียะ ๆ ! ไอ้โอเว้ย" ไม่รู้ว่าผมนอนตาลอยอย่างนี้นานเท่าไหร่แล้ว แต่ผมยาวหยิกกวัดแกว่งอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเสียงเพียะอาการแสบ ๆ คัน ๆ ที่เกิดขึ้นเพราะมีเสียงเพียะเป็นสาเหตุมันช่วยให้ผมกลับมาสู่ปัจจุบันได้ดีทีเดียว
"ถ้ากูจะตายคงตายเพราะพี่ฟ้าตีเอานี่แหละ หาเสื้อผ้าให้กูใส่หน่อยสิพี่หรือมัวแต่ยืนมองเจี๊ยวหวานกูเพลินตาอะ"
เพียะ! "ไอ้สัสปากดีนักนะมึง พอโดนหลายตีนเข้าหน่อยมึงถึงกับลืมฐานะตัวเองเลยเหรอมาขึ้นกงขึ้นกูกับกูเดี๋ยวกูเตะไข่แตกซะเลย อะเอาเสื้อผ้ามึงไปรีบใส่จะได้รีบกลับกัน น้ำท่าไม่ต้องอาบแม่งหรอกขัดสีฉวีวรรณตอนนี้ก็ไม่ทำให้สภาพมึงดูดีขึ้นมาได้ใครเห็นก็รู้ว่าแดกยำตีนจนอิ่มอะ" พละกำลังทั้งหมดถูกใช้ไปกับการประคองตัวเองขึ้นมาใส่เสื้อผ้าตามคำสั่งพี่ฟ้าทั้งที่ยังมีเรื่องให้ติดใจอยู่ว่าพี่แกโผล่มาได้ไงวะ
หมับ! "ไม่ต้องถามอะไรเลยรีบไปเหอะ" ระหว่างที่กำลังใส่เสื้อผ้ากันอุจาดตา สายตาผมยังเห็นพี่ฟ้าเดินไปคว้ากระเป๋าเป้ผมขึ้นมาสะพาย แล้วผู้ชายหน้าตาสวยก็เดินเข้ามาพยุงผมออกไปจากฝันร้ายตรงนี้ ก้าวแรกที่เดินออกมาจากลิฟต์กูอยากมุดหัวลงกับหลังพี่ฟ้าจริง ๆ เพราะทุกสายตาพร้อมใจกันหันมองมาทางผมหมดเลย แล้วที่นี่แม่งโคตรหรูไงเดาว่าไม่คอนโดก็โรงแรมที่ไหนสักที่นี่แหละ
ฟุบ! "ตัวหนักชะมัดไอ้เหี้ยถ้าไม่ใช่น้องนะกูปล่อยให้นอนตายอยู่นี่แล้วล่ะ มึงจะให้ไปส่งที่ไหนห้องมึงหรือโรงพยาบาลกูว่าสภาพนี้ไปวัดเลยดีไหม รถเหี้ยนี่ก็ติดบ้างไม่ติดบ้างแล้วแต่อารมณ์ซะจริง ถ้ากูรวยวันไหนนะมึงได้เป็นเศษเหล็กแน่ไอ้แก่เอ๊ย" ปากพี่ฟ้ายังคงส่งเสียงชวนพูดคุยไปด้วย ด่าว่าตบพวงมาลัยรถกระบะตอนเดียวสภาพเสื่อมโทรมเหมือนกายหยาบผมตอนนี้ไปด้วย
"ไปห้องก็ได้พี่ ว่าแต่ขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิพี่มีเบอร์ไอ้ชินใช่ไหม ซี้ด เจ็บฉิบหายเครื่องในของกูยังเหลืออะไรอยู่บ้างไหมเนี่ย"
"มี มึงเลื่อนหาดูเองก็แล้วกันแต่ไม่รับประกันว่าเพื่อนรักของมึงจะมีแรงมารับโทรศัพท์มึงหรือเปล่านะ" ซัมซุงสภาพไม่รู้ว่าผ่านการใช้งานมานานเท่าไหร่ถูกโยนมาให้ แต่ไม่น่าสนใจเท่ากับคำพูดกำกวมของพี่ฟ้า
ทำไมไอ้ชินถึงไม่มีแรงมารับโทรศัพท์ผมวะอย่าบอกนะว่าผัวใยบัวให้ลูกน้องไปเสิร์ฟยำตีนให้ไอ้ชินอีกคน ถ้าเป็นงั้นจริงผมว่าไอ้โปรดไม่ยอมจบเรื่องง่ายแน่ และไม่ปล่อยให้ความสงสัยค้างคาใจอยู่นาน เครื่องมือสื่อสารที่หน้าจอแตกลายซิลิโคนในเคสสีซีดก็ถูกผมกดหารายชื่อติดต่อโดยไม่ต้องผ่านการวุ่นวายกับระบบล็อกเครื่องให้เสียเวลา
ตรู๊ด ๆ ๆ ๆ "อืมใครวะ"
"ไอ้ชินมึงอยู่ที่ไหนทำไมรับโทรศัพท์ช้าวะเนี่ย มาหากูที่ห้องเดี๋ยวนี้เลยหรือมึงอยู่คอนโดวะกูจะได้ไปหา" พอฝั่งโน้นรับสายผมก็รีบแจ้งความประสงค์ของตัวเองให้มันรับรู้ทันควัน ใจคิดแต่ว่าถ้ามันอาการครบสามสิบสองก็ดีไปแต่ถ้ามันเดี้ยงเหมือนกันอย่างน้อยผมจะได้ดูแลมันเอง
"ชินคุยกับใครอะอุ้มเราไปอาบน้ำก่อนได้ไหมเราลุกไม่ไหว เพียะ! ไม่ต้องมายักคิ้วให้เลยคนอะไรหื่นหลบในซะจริง"
"จุ๊ ๆ รอแป๊บนะขอคุยธุระก่อน กูไม่ได้อยู่ห้องไม่ได้อยู่คอนโดด้วยมึงมีธุระอะไรด่วนหรือเปล่าถ้าไม่มีอะไรด่วนไว้คุยกันที่มหาลัยแล้วกัน" จะเรียกว่าอึ้งก็ได้แต่อารมณ์ขุ่นมัวโกรธเคืองมันพุ่งขึ้นมาจนแทบจะระงับปากตัวเองไม่อยู่ ริมฝีปากตัวเองที่ทั้งช้ำทั้งบวมแถมยังมีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่เป็นทุนเดิมถึงถูกผมกัดย้ำไปอีกที
"ไอ้โอยังอยู่ปะ มึงมีอะไรหรือเปล่าแล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนวะ"
"ไม่มีอะไรแค่นี้นะกูมีธุระเหมือนกัน" ความปวดร้าวทั้งร่างกายบวกกับความเป็นห่วงใยบัวไหนจะกังวลกับคำขู่ของป๋าใยบัว ทำให้เรี่ยวแรงผมอ่อนล้าจนต้องพิงหลังกับเบาะรถสายตามองไปยังรถราตามถนนอย่างไร้จุดหมาย เหตุและผลมากมายคอยตอกย้ำไม่ให้ผมน้อยใจในตัวเพื่อนรัก
เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะผมคนเดียว ไอ้ชินกับไอ้โปรดก็ท้วงติงผมเรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้วแต่ผมยังโง่ไม่รู้เรื่องอะไรสักนิด ทั้งที่ความเป็นจริงการที่เราจะสนใจใครสักคน หรือคิดว่าจะคบหาใครสักคนอย่างจริงจังเราควรให้ความสำคัญกับเรื่องราวของเขาทุกเรื่อง และเป็นผมเองที่ไม่คิดเสาะหาถึงเรื่องราวของใยบัวเลยสักนิดมันคือความละเลยของผมทั้งนั้น
"นั่งเงียบอึ้งแดกนี่เป็นเพราะเพื่อนรักของมึงกกสาวในขณะที่มึงโดนรุมกินโต๊ะ หรือสมองมึงบวมเพราะโดนตีนมาหลายตีนกันล่ะ ที่กูบอกว่าไอ้ชินจะมีแรงมาคุยกับมึงหรือเปล่าเป็นเพราะว่าเมื่อคืนกูเจอมันที่เซเว่นแถวหอกูน่ะ แล้วมันซื้อถุงยางอนามัยตั้งสองกล่องกูถึงห่วงสุขภาพเรี่ยวแรงของเพื่อนรักมึงไง
"จำคำสอนของพี่มึงเอาไว้ไอ้โอในช่วงเวลาที่มึงรู้สึกแย่ที่สุด ถ้ามึงไม่อยากรู้สึกแย่มากกว่าเดิมมึงก็อย่าหวังพึ่งพาใคร อย่าหวังกำลังใจจากใครอย่าหวังจะให้ใครมายืนเคียงข้างมึง เพราะถ้าฝากความหวังไว้ที่คนอื่นเวลาผิดหวังมึงจะรู้สึกแย่รู้สึกเจ็บมากกว่านั้นเป็นสองเท่าเข้าใจนะ"
"จะโทษมันก็ไม่ได้หรอกพี่ฟ้าเพราะรอยตีนบนหน้าบนตัวผมมันเกิดจากผมทำตัวเองทั้งนั้น แต่ที่พี่บอกมาก็ไม่ผิดและมันคือสิ่งที่ผมต้องจำเอาไว้ ว่าแต่ถามจริงเถอะพี่มาหาผมได้ไงอะ เอ๊ะ หรือว่าพี่สะกดรอยตามผมเหมือนแม่บ้านสะกดรอยตามผัว โถ่ พี่ครับผมบอกแล้วไงว่าวันนั้นผมยังไม่ได้สอดใส่พี่อะ"
ผลัวะ! "ไอ้สัส" สิ่งที่ได้รับแทนคำตอบก็คือเสียงผลัวะกับความมึนงงและยศถาบรรดาศักดิ์ที่ถูกแต่งตั้งจากพี่รหัสผู้ชายหน้าสวยคนนี้ ความรู้สึกบางอย่างบอกผมว่าคนข้าง ๆ ไม่พร้อมจะบอกกล่าวถึงที่มาที่ไปในเรื่องที่ผมไต่ถาม และผมก็เลือกจะให้เกียรติความเป็นส่วนตัวของพี่ฟ้า
พอละสายตาจากคนที่มุ่งมั่นขับรถเพื่อหันไปมองผู้คน มองรถรา มองความจอแจข้างนอก และหวนนึกถึงเหตุผลของแบตโทรศัพท์ที่ผมเสียไปหนึ่งเปอร์เซ็นต์เมื่อคืนแล้วอดผงกหัวให้กับคำเฉลยนั้นไม่ได้
อืม..ที่ไอ้ชินไม่รับโทรศัพท์ผมตั้งหลายสายนั่นคงเป็นเพราะตอนนั้นมันกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่สินะ หึหึ ถุงยางตั้งสองกล่องเสือกซื้อไปได้ ถ้าใช้หมดคงไม่พ้นผมนี่แหละที่ต้องดูแลหาข้าวปลาอาหารไปบำรุงมันน่ะ แต่บางทีครั้งนี้ผมอาจจะไม่เป็นคนดูแลมันก็ได้นะ เพราะตอนนี้ตัวผมเองก็อยากมีคนดูแลเหมือนกันนี่หว่า
