บทที่ 2 ตอนที่ 1.2 วัสสะคือฤดูฝน
โอ Part
"เอา ๆ คู่นั่นน่ะผูกข้อไม้ข้อมือกันหรือยังวะ บ๊ะ! ชักช้าซะจริงมานี่เดี๋ยวกูผูกให้เองมึงสองคนต้องพิเศษหน่อยเว้ย" กริ๊ก! ว่าแล้วกุญแจมือสีเงินเงาวับถูกพี่ฟ้าควักออกมาจากกระเป๋าหลังของกางเกงยีนสีซีดขาดเป็นริ้วตั้งแต่ต้นขาอ่อนยันหน้าแข้ง แต่ผมไม่ได้สนใจหน้าแข้งไร้ขนของพี่ฟ้าหรอกนอกจากใจหายวาบไปกับเสียงกริ๊กและความเย็นปนหนักของวัตถุบนข้อมือตัวเอง
"เฮ้ยเล่นอะไรอะพี่ฟ้า เอากุญแจมาไขเลยรถจะออกแล้วเนี่ย"
"ก็เพราะรถจะออกแล้วไงกูถึงผูกข้อไม้ข้อมือให้มึงสองคนน่ะ มึงหันไปดูบัดดี้คู่อื่นสิเขายังผูกมือกันเหนียวแน่นอย่างกับผัวเมียเลย มีแต่มึงนั่นแหละกูเห็นเอาแต่ถอยหนีเนื้อคู่ตั้งแต่วันจับบัดดี้แล้ว จะถอยห่างเพื่อเล่นตัวเรียกร้องความสนใจจากว่าที่ผัวรึไงวะ! " พี่รหัสคนสวยของผมยืนเท้าเอวตะโกนใส่หน้าผมอย่างบ้าคลั่งจนผมเผลอถอยหลังไปชนกับลูกพี่ลูกน้องเพียงคนเดียวของท่านโปรด
ท่านโปรดก็คือไอ้คนรวยน้องรหัสพี่โฬมที่น่าสงสารคนนั้นแหละ ฉายาท่านโปรดไม่ได้มาเพราะมันจับฉลากได้นะครับแต่ได้มาเพราะความเหี้ยล้วน ๆ วีรกรรมไม่สนโลกพร้อมบวกกับทุกคนแม้กระทั่งพี่ปีสูงยังต้องยอมทำให้สรรพนามนี้จึงถูกกล่าวถึงทั่วทั้งวิศวะ แม้แต่โรงอาหารอันคับแคบของคณะยามพักกลางวันทีไรก็ยังมีคำเล่าลือถึงวีรกรรมของไอ้ท่านโปรดให้ได้ยินอยู่บ่อยครั้ง
"เหม่ออะไรวะโอ เอาแต่ยืนอ้าปากหวอสายตาเลื่อนลอยแถมน้ำลายไหลจนกูจะให้รุ่นพี่แวะโรงพยาบาลสัตว์แล้วนะเว้ย"
"เฮือก! อย่ามาเข้าใกล้กูกูกลัวเผ่าพันธุ์ของมึง กูบอกแล้วไงว่าจะไม่ไปเฉียดใกล้กับลูกพี่ลูกน้องมึงอะ โอ๊ย! มึงจะดึงทำไมวะข้อมือกูถลอกเป็นรอยหมดแล้วเนี่ย! " ไอ้คนตัวสูงกว่าผมยกมือขึ้นกอดอกนั่นเท่ากับว่ามันรั้งมือของผมขึ้นไปนัวเนียกับมือมันด้วย ยี้ คำสาปแช่งที่ลูกพี่ลูกน้องของมึงโดนจากคนทั้งคณะจะติดแขนกูมาด้วยไหมเนี่ย
"น้อง ๆ ขึ้นรถกันได้แล้วครับเราช้ามาสามนาทีแล้ว คู่ไหนขึ้นรถเป็นคู่สุดท้ายทริปนี้ระวังตัวไว้นะ" ขวับ! ตุบ ๆ ๆ แค่คำว่าระวังตัวไว้นะของพี่น้ำพี่ปีสามซึ่งเป็นลุงรหัสของไอ้ชินเปรียบเสมือนใบสั่งชั้นดีทีเดียว เพราะหลายคนที่ยังมัวโอ้เอ้อยู่ข้างรถบัสหวานเย็นรวมถึงผม
พวกเราทุกชีวิตต่างรีบพากันวิ่งตะเกียกตะกายขึ้นรถจนลืมตายด้วยกลัวว่าคู่ของตัวเองจะเป็นคู่สุดท้ายที่ถูกหมายหัวตลอดกิจกรรมนอกสถาบันครั้งนี้ ยกเว้นอยู่คนเดียวที่ไม่อินังขังขอบกับเรื่องอะไรเลยไอ้คนขวางโลกคนนั้นคือใครน่ะเหรอ
"โอ๊ย! ไอ้เหี้ยตัวไหนเหยียบตีนกูเนี่ย ชินมึงตัวใหญ่กว่ากูมึงเปิดทางเลยเร็วสิวะเดี๋ยวก็ขึ้นเป็นคู่สุดท้ายหรอก" เห็นไหมแทนที่มันจะกระตือรือร้นทำในสิ่งที่บอกแต่ไอ้เวรนี่ดันเดินเอื่อยเฉื่อยซะงั้น ผมก็ทั้งดึงทั้งรั้งมันเข้าไปสิแต่แม่งตัวอย่างกับยักษ์ปักหลั่น ยิ่งผมวิ่งแขนที่ถูกไอ้พี่ฟ้าผู้ชายคนสวยตัวซวยจองจำเอาไว้ให้คู่กับไอ้ชินก็ยิ่งแสบจี๊ดขึ้นมากกว่าเดิม
ปี๊ดด "เอาละครับหาที่นั่งได้เรียบร้อยแล้วก็อยู่ในความสงบกันก่อนนะ ขอพี่ปีสองมาแจ้งกำหนดการให้น้อง ๆ หน่อย พี่ปีสองคนไหนก็ได้ที่ไม่ใช่คนนั้นน่ะ" โทรโข่งในมือของพี่น้ำถูกชี้ไปทางพี่ฟ้าที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำอะไรสักอย่างอยู่เบาะหลังสุด พอหันหน้าไปเพ่งตามองดี ๆ ในมือของพี่ฟ้านั่นมันแอลกอฮอล์สี่สิบดีกรีสัญชาติไทยนี่หว่า
ฉิบหาย..พี่รหัสกูจะทำอะไรอีกวะเนี่ย!
"โหเฮียเป็นห่วงเมียน่าดูกลัวเมียจะเหนื่อยรึไงครับถึงไม่ให้ไอ้ฟ้าทำอะไรสักอย่าง ขอบฟ้าเว้ยเฮียมหาสมุทรเขาเป็นผัวที่ดีขนาดนี้มึงควรจะทำตัวเป็นกุลบุรุษให้เฮียได้ภาคภูมิใจบ้างนะเว้ย"
เคร้ง! "เมียพ่องมึงสิสัสโฬม! คนอย่างกูไม่ลดตัวไปเกลือกกลั้วกับคนเลวบางคนหรอก แต่คนปากอย่างมึงนั่นแหละที่หนีเวรกรรมไม่พ้นมึงถึงได้น้องรหัสแสนรักอย่างไอ้ท่านโปรดไง เหอะ! ทำเป็นระริกระรี้หน้าบานเป็นกระด้งแบบนี้เพราะว่าท่านน้องของมึงไม่มาด้วยล่ะสิเดี๋ยวมึงได้เจอกูแน่
"ชิน ชนัตร เจริญกิจธาราคู่บัดดี้ของวัสสะ ภัทระนิธิธารา ในฐานะที่มึงสองคนได้รับบุญคุณจากกูด้วยการยกมือเสนอให้คนที่มีความหมายนามสกุลคล้ายกัน จงมาเชื่อมความสัมพันธ์อย่างแน่นแฟ้นจนพวกมึงได้ร่วมหอลงโรงเป็นคู่กันแบบนี้ ฉะนั้นมึงต้องโทรศัพท์ไปชวนเพื่อนของมึงให้มาร่วมกิจกรรมด่วนเลย กูได้ยินว่าบ้านมันรวยงั้นให้คนขับรถบ้านมันขับมาส่งที่ชะอำเองไม่งั้นมึงสองคน หึหึ"
ขวับ! "ชินมึงรีบโทรหาลูกพี่ลูกน้องมึงสิ ไอ้เวรชินกูรู้ว่ามึงมันเป็นเผ่าพันธุ์อันตรายเหมือนลูกพี่ลูกน้องมึงแต่อย่าเพิ่งกวนตีนตอนนี้ได้ไหมวะ! " เสียงเคร้งที่ดังเพราะการเขวี้ยงจานสังกะสีจากฝีมือของพี่ฟ้าสู่เป้าหมายคือหัวของพี่โฬม มันดังพอ ๆ กับเสียงโอ๊ยของพี่โฬมทีเดียว
พอได้ยินถ้อยคำสุดท้ายของพี่รหัสตัวเองผมถึงต้องรีบหันไปทั้งตัวเพื่อกระซิบสั่งการคนมีนามสกุลความหมายคล้ายผมทันควัน ถึงจะเป็นน้องของพี่ฟ้าเพียงไม่นานแต่สาบานได้ว่าผมสัมผัสถึงความบ้าระห่ำของพี่เขาได้ชัดเจนยิ่งกว่าระบบ HD เชียวล่ะ ไหนจะไอ้เสียงหึหึเมื่อกี้ยิ่งชวนให้น่ากลัวจนขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้วเนี่ย!
"อย่าช้าน้า กูผสมน้ำมิตรภาพเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ถ้าไม่ได้รับคำตอบที่น่าพึงพอใจของเพื่อนมึงกูจะ ฮ่า ๆ ๆ "
"ชินครับโอขอร้อง ชินโทรศัพท์ไปหาโปรดให้โอหน่อยนะครับโอกลัวความบ้าของพี่ฟ้า" พอพี่ฟ้าเดินกลับไปเบาะหลังสุดที่มีพี่เขื่อนกำลังยืนชิมน้ำมิตรภาพอย่างเพลินปาก ผมก็รีบขยับตัวเบียดกระแซะพูดจาเสียงเล็กเสียงน้อยออดอ้อนอยู่ข้างหูคนนั่งข้าง ๆ อย่างเร่งด่วน หึหึ กูว่ามุกนี้มึงต้องยอมใจอ่อนให้กูแน่ชินจังเอ๊ย ความสบายใจเริ่มครอบงำเข้ามาเมื่อเห็นสายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูของคู่บัดดี้
"แน่ะชินจังชอบโอในลุคนี้ล่ะสิ ถ้างั้นชินจังรีบโทรหาโปรดให้โอหน่อยนะเดี๋ยวโอจะยอมเป็นเพื่อนด้วยก็ได้"
"ไอ้สัสโอกูจะอ้วก! " อ้าว.. ความฉอเลาะของผมมันน่ารักจนคนที่ผมจะกลั้นใจยอมเป็นเพื่อน ทั้งที่พยายามหลีกหนีตั้งแต่รู้ว่ามันเป็นลูกพี่ลูกน้องเพียงหนึ่งเดียวของไอ้ท่านจะอ้วกเลยเหรอวะ ผมไม่เคยทำกับใครเลยนะเนี่ยสงสัยเอาดีทางนี้น่าจะรุ่งแฮะ
"ชินจังนะ ๆ รีบโทรไปหาโปรดเถอะ ไหนโทรศัพท์ของชินอยู่ไหนเดี๋ยวโอล้วงให้ก็ได้"
"ไอ้สัสโอมึงหยุดเลยเดี๋ยวกูจัดการเองก็ได้แต่ช่วยหยุดพฤติกรรมชวนขนลุกนี้ก่อน มึงคอยตั้งใจฟังพี่ ๆ เขาบอกรายละเอียดกิจกรรมก่อนเถอะเดี๋ยวเขาให้ทำอะไรก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวหรอก แค่ขึ้นมาเป็นคู่สุดท้ายเฮียน้ำก็เหล่แล้วเหล่อีกเถอะสัส" เสียงบ่นพึมพำนั้นทำเอาผมหัวร้อนจนอยากจะปรี๊ดแตกใส่มันให้รู้แล้วรู้รอดไป
ไอ้เหี้ย! เพราะมึงมันกวนตีนเอาแต่เดินเอ้อระเหยลอยชายไม่ใช่เหรอแล้วยังมีหน้ามาทำท่าเซ็งแถมชายตาใส่อย่างกับกูเป็นคนผิดงั้นแหละ แม่งเอ๊ย! ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นเผ่าพันธุ์ของไอ้คนอันตรายนั้นนะผมโบกหัวทิ่มไปละ หน็อยแน่รู้จักไอ้โอบ้านเสี้ยวมะขามป้อมน้อยไปซะแล้ว
"หมดเวลา! หึหึ ตลอดทริปนี้มึงสองคนผัวเมียเตรียมตัวเจอกูแน่ เอาล่ะน้องครับเนื่องในโอกาสที่เราได้มาทำความคุ้นเคยกันนอกรั้วมหาลัย ฉะนั้นพี่ฟ้ามีของดีต้อนรับน้องทุกคนเล็ก ๆ น้อย ๆ นะครับ" คำพูดแผ่วเบาของพี่ฟ้ากระซิบบอกผมกับไอ้ชินอยู่ข้างหู ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินหิ้วกระติกน้ำถังใหญ่ไปวางจุดกึ่งกลางของตัวรถ น้ำเสียงขู่อาฆาตเมื่อกี้เขย่าประสาทผมอย่างรุนแรงจนต้องก้มหน้าเอาหัวมุดอยู่กับอกของคู่บัดดี้ เพราะฉากหน้าของพี่ฟ้าผู้ชายซึ่งมีหน้าตาสวยงามท่าทางสุภาพเรียบร้อยกับฉากหลังแม่งโคตรตรงข้ามกันสุด ๆ
ที่กล้าการันตีความตรงข้ามได้เต็มปากเต็มคำเพราะเคยเจอกับตัวเมื่อสองวันก่อนจนถึงทุกวันนี้ยังขยาดไม่หาย ตอนเลี้ยงสายรหัสที่มีผมเป็นเป้าหมายให้พี่ฟ้าปีสองพี่เวย์ปีสามพี่จิ๊บย่ารหัสแสนสวยได้ทำพิธีร่วมสาบานเป็นพี่น้อง ด้วยการดื่มสี่สิบดีกรีหมดขวดทำเอาผมอ้วกหมดไส้หมดพุง แม้แต่ตอนนี้ยังพะอืดพะอมเหมือนของเก่าพร้อมจะพุ่งออกจากปากได้ตลอดเวลาทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นจากข้อเสนอของพี่ฟ้าทั้งนั้น
"หมดแก้วนะครับถ้าไม่หมดพี่ฟ้าเสียใจแย่เลยน้องโอ หึหึ" ความรุ่งริ่งของกางเกงยีนสีซีดคนนั้นเดินตักน้ำสีแดงอ่อนมีมะนาวฝานบาง ๆ ลอยให้เห็นเต็มกระติก เขาเที่ยวแจกจ่ายน้ำแห่งมิตรภาพตั้งแต่เบาะแรกจนมาถึงเบาะที่ผมนั่งซึ่งอยู่เกือบหลังสุด มือสั่นเทาของผมเอื้อมไปรับแก้วพลาสติกจากผู้ชายที่ตะโกนลั่นร้านเหล้าในคืนนั้นว่าจะเป็นพี่น้องกับผม มีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้านจนกว่าชีวิตจะหาไม่ แต่ไอ้เหี้ยพี่ฟ้าคำพูดสวยหรูของมึงแม่งไม่ตรงกับการกระทำเลยสักนิด ไอ้คนไม่ตรงปกเอ๊ย!
หมับ "ไอ้โอไม่สบายน่ะผมดื่มแทนมันเองแล้วกัน"
"วี้ดวิ้ว ให้มันได้อย่างนี้สิวะถึงจะเหมาะสมกับตำแหน่งเขยของสายกูน่ะ น้องมึงได้ใจกูมากว่ะเขื่อนแบบนี้กูค่อยสบายใจบ้างแล้วล่ะ อะน้องเขยมาดื่มสาบานเป็นพี่น้องกับกูหน่อยเว้ย" ชะ ชินมึงอย่า
มันเป็นแค่เสียงเตือนที่ดังก้องเต็มอกผมเท่านั้น เพราะสายตาเฉี่ยวคมของคนเป็นพี่ตวัดมองมาพร้อมกับส่งยิ้มให้จนผมต้องเบียดตัวไปหาไอ้ชินที่นั่งเบาะในโดยอัตโนมัติ ขอโทษด้วยนะเพื่อนคนแรกที่กูพามึงมาเจอกับจอมปีศาจอย่างพี่ขอบฟ้า กูหวังว่ามึงคงจะเอาตัวเองรอดจากการดื่มน้ำร่วมสาบานกับพี่เขาได้นะเว้ย แล้วมันจะผ่านไปได้เองเชื่อกูเถอะกูผ่านมาแล้วเพื่อน
"อ้วกก เหี้ยกูม่ายมาวว"
"ครับพี่ไม่เมาหรอกพี่ฟ้าแต่บ้วนปากหน่อยนะ เอาน้ำให้กูหน่อยสิชินแล้วมึงเอาถุงอ้วกพี่สาบานของมึงไปจัดการเลย พี่ฟ้ากลั้วคอสิ เอ๊า! ผมบอกให้พี่กลั้วคอแล้วบ้วนปากไม่ได้บอกให้พี่กลืนลงท้องนะเว้ย ไอ้ชินมึงช่วยกูหน่อยเอาแต่ยืนกอดอกยึดแขนกูไปด้วยอยู่ได้กูจะไม่ไหวแล้วนะเนี่ย" นับว่าเป็นครั้งที่สี่แล้วที่ลุงคนขับรถหวานเย็นต้องรีบหักเข้าเลนซ้ายเพื่อให้ผมทั้งพยุงทั้งลากพี่ฟ้าคนไม่เมาลงมาอ้วกข้างทาง ส่วนไอ้คนมีข้อมือเป็นพันธมิตรกับผมกลับยืนเฉยไม่มีอาการโอ้กอ้ากเหมือนคนไม่เมาที่ผมพยุงอยู่สักนิด
"กูก็ช่วยแล้วไง ช่วยเป็นกำลังใจให้มึงอยู่เนี่ย"
"สัส! มึงตั้งใจมอมเหล้าพี่กูปะ พี่ฟ้ามาบ้วนปากอีกทีคราวนี้บ้วนใส่ถุงของเก่าที่ผมถืออยู่นี่นะพี่ มา ๆ เดี๋ยวผมทำให้ดูเป็นตัวอย่าง" มือข้างที่ถูกกุญแจมือพันธนาการไว้ถูกผมกระตุกมาจากการแนบติดแขนสองข้างที่กอดอกของไอ้ชิน
ขวดน้ำเปล่าเปิดฝาเรียบร้อยถูกส่งมาให้อย่างไม่ต้องร้องขอจากคู่บัดดี้ จากนั้นผมก็ทำการสาธิตวิธีการบ้วนปากให้คนไม่เมาแต่ตาหวานฉ่ำได้ดูอย่างเป็นขั้นเป็นตอน พี่ฟ้าหัวเราะออกมาเสียงดังมือซ้ายเอื้อมมาคว้าขวดน้ำไปจากผมแล้วทำตามการสาธิตอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ถ้าไม่ติดตรงขั้นตอนสุดท้ายของพี่แกไม่ถูกวิธีนะ
"เบาเบ๊า! " เบาสุดท้ายของผมถึงกับเสียงหลงเมื่อพี่ฟ้าเล่นพ่นน้ำในปากใส่ถุงเต็มไปด้วยอ้วกของพี่แกอย่างแรง ความเร็วของน้ำในปากปะทะกับแอ่งน้ำของเก่าในถุงช่วงจังหวะที่ผมดันก้มหน้าไปดูว่าแกจะบ้วนทิ้งไหม เป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อผมต้องเผชิญหน้ากับเศษหมูทอดผักชีในถุงอ้วกอย่างจัง ความตั้งใจครั้งแรกก็คือให้ไอ้ชินเอาถุงอ้วกของพี่ฟ้าไปทิ้งถังขยะ มันถูกเศษของเก่าของพี่ฟ้าที่เกลื่อนบนหน้าของผมกลบความตั้งใจทั้งหมดเสียจนเผลอปล่อยถุงลงพื้นอย่างแรง
สุดท้ายเป็นยังไงนั่นเหรอ ทั้งรองเท้าแตะทั้งหน้าแข้งของเราสองคนเต็มไปด้วยเศษซากของเก่าพี่ฟ้าทั้งนั้น แต่ในความโชคร้ายยังมีเรื่องทำให้ผมยิ้มออกมาได้นั่นคืออย่างน้อยกูก็ใส่กางเกงขาสั้นล่ะวะล้าง ๆ เดี๋ยวก็หายเหม็น ไม่เหมือนมึงไอ้พี่ต้นเรื่องคืนนี้ได้นอนดมอ้วกที่ติดเต็มขากางเกงยาจกของพี่แน่ สะใจเว้ย! พี่ฟ้าแกจะได้รับรู้ถึงความปวดร้าวของผมเมื่อสองวันก่อนก็คราวนี้แหละ หึหึ
"หน้าตามึงดูเหมือนสะใจมากนะโอ เก็บอาการหน่อยนู่นผู้คุมมาแล้ว" ผู้คุมก็คือพี่น้ำซึ่งเป็นคนดูแลผู้ร่วมคณะในรถคันนี้ แล้วดูสายตาที่ผู้คุมมองมาสิยังกับจะจับกูไปฆ่าไปแกงซะงั้นกูเปล่าเป็นตัวต้นเรื่องนะเว้ย
"ขอโทษที่ทำให้เสียเวลาครับพี่น้ำ ผมจะพาพี่ฟ้าขึ้นรถเดี๋ยวนี้แหละ"
"ไม่ต้อง คุณสองคนขึ้นไปก่อนเถอะทางนี้ผมจัดการเอง" ต่อมอะไรบางอย่างในตัวส่งผลให้ความโคนันต้องการสิงร่างผมอย่างฉับพลัน เพราะพี่น้ำที่เข้มงวด พี่น้ำที่ดูจะไม่สนใจพี่ฟ้า พี่น้ำที่มองพี่ฟ้าด้วยสายตาเอือมระอาตั้งแต่ขึ้นรถ แต่บัดนี้พี่น้ำคนนั้นกลับยื่นมือมาดูแลพี่ฟ้าด้วยตัวเอง มีอะไรแน่ ๆ กูว่างานนี้ต้องมีอะไรในกอไผ่แน่นอนเรื่องความเสือกโปรดเลือกไว้ใจไอ้โอ!
หมับ! พลั่ก! "ถ้ายังจะแวะอ้วกอีกทีโดนทิ้งข้างทางแน่ ไอ้โฬมเอาเพื่อนมึงไปดูแลเลยไอ้เวย์ก็ไม่ได้เรื่องเหี้ยอะไรชิ่งน้องมันหนีไปขึ้นรถอีกคันซะได้" เพล้ง! ทุ่งลาเวนเดอร์สวยงามที่ผมอุตส่าห์นึกฝันไว้ว่าเจ้าชายมหาสมุทรจะคุกเข่าล้างอ้วกให้เจ้าชายขอบฟ้า แล้วอุ้มเจ้าชายขอบฟ้าในท่าเจ้าหญิงขึ้นรถเพื่อไปเช็ดหน้าเช็ดตาเช็ดเนื้อเช็ดตัวดูแลกันต่อไปจนนิรันดร ภาพพวกนั้นมันแตกสลายลงทันควันเมื่อเจอฉากพี่น้ำลากแขนพี่ฟ้าขี้เมาจนหน้าเกือบคะมำไปหลายทีแล้วโยนโครมให้พี่โฬมคนซวยรับช่วงต่อแทน สงสัยปีนี้รางวัลคนซวยซ้ำซวยซ้อนคงตกเป็นของพี่โฬมอย่างไร้คู่แข่งชัวร์ ในส่วนของพี่ฟ้านั้นขอให้ไปสบายนะรุ่นพี่ ไอ้โอคนนี้จะไม่ลืมว่าครั้งหนึ่งในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ผมเคยเป็นรุ่นน้องในสายรหัสของพี่ครับ!
