บทที่ 37 ตอนที่ 14.2 น้ำตาที่ไหล

โอ Part

แกรก! ตรู๊ด ๆ ๆ ๆ ทันทีที่เข้าห้องมาได้คนที่ผมอยากได้ยินเสียงมากที่สุดคือพี่โอ้ ก็ตอนนี้ผมรู้สึกว่าห้องตัวเองมันโล่งและกว้างเกินไปอย่างไม่มีเหตุผลนี่นา

"ไงทำไมถึงโทรมาได้ล่ะ"

"ผมก็โทรหาพี่ตลอดแหละไม่เหมือนพี่หรอกที่ใกล้จะลืมผมอีกคนแล้ว" แค่เอ่ยคำว่าอีกคน ขามันก็ก้าวเท้าไม่ออกจนต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ