บทที่ 9 ตอนที่ 5.1 ว่าที่แฟน
โอ Part
"โอรอเราด้วย แฮก ๆ ๆ "
"อ้าวใยบัวมาทำอะไรแถวนี้ล่ะ" เสียงหวานหูร้องทักดังมาจากด้านหลังพอหันไปดูแล้วอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ ก็ท่าทางกระหืดกระหอบเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นมาตามไรผมรวมถึงปลายจมูกจากเพื่อนสาวคณะอักษรศาสตร์มันดูทั้งน่ารักและมีเสน่ห์จนน่าหลงใหล ผมคิดว่าผมมีใจชอบผู้หญิงคนนี้คนที่รู้จักกันมาได้เกือบครึ่งปีแล้วล่ะ แต่ไม่รู้เป็นเพราะว่าครั้งแรกที่เจอกันมันคือร้านของไอ้โปรดหรือเปล่า ทำให้เรื่องผมกับใยบัวถึงไม่ค่อยเป็นที่สนับสนุนของเพื่อนทั้งสองมากนัก
ก็ไอ้ชินกับไอ้โปรดนั่นแหละมันสองคนมักจะเป่าหูผมเสมอว่าไม่มีรักแท้ในร้านเหล้าจนบางทีผมอดคล้อยตามพวกมันไม่ได้ แต่พอสามเดือนสี่เดือนจวบจนครึ่งปีผ่านไปเราสองคนยังคงคบหาพูดคุยกันปฏิบัติต่อกันอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ถึงจะไม่มีสถานะชัดเจนว่าเป็นแฟนแต่ก็มากกว่าเพื่อนล่ะวะ ความหวั่นไหวอาการคล้อยตามคำของไอ้โปรดกับไอ้ชินก็ค่อย ๆ เจือจางลงไปตามเวลา และระดับความสัมพันธ์ของผมกับใยบัวก็พัฒนาขึ้นมากเช่นกัน
"มารอโอแหละเราโทรหาก็ไม่ติด"
"ทำไมไม่ติดล่ะโทรศัพท์ก็เปิดอยู่นี่นา อะอ้าวปิดแฮะสงสัยโอปิดเครื่องแล้วลืมน่ะ ใยบัวมีอะไรด่วนหรือเปล่ากินข้าวเช้ามารึยังไปกินที่โรงอาหารวิศวะดีกว่าปะ" เมื่อได้รับการผงกหัวตอบกลับจากผู้หญิงหน้าตาสะสวยตรงหน้าจุดหมายถึงถูกเปลี่ยนอย่างฉับพลัน
แต่ถึงอย่างนั้นโทรศัพท์ยังคงถูกเปิดใช้งานและไลน์ไปบอกเพื่อนอีกสองคนที่รออยู่ม้านั่งหลังตึกเหมือนทุกวันอย่างเร่งด่วน ก็เพื่อนทั้งสองของผมมันไม่ใช่บุคคลธรรมดานี่ ขืนปล่อยให้รอนานเดี๋ยวตกมันฟาดงวงฟาดงาขึ้นมาผมจะซวยอีก
"วี้ดวี้ว ดอกฟ้าจากอักษรโน้มมาหาหมาวัดอย่างไอ้โอจนได้ เฮ้อ มึงทำบุญมาด้วยอะไรวะโอกูจะได้ไปทำมั่ง ไอ้ฟ้าดูน้องสะใภ้มึงแล้วเลื่อนสายตาไปดูไอ้โอโลโซน้องมึงซิแม่งดอกฟ้ากับหมาวัดชัด ๆ มิหนำซ้ำยังมีหมาขี้เรื้อนอย่างมึงเป็นพี่หมาวัดอีก"
ป๊าบ "ไอ้สัสเขื่อน! ปากมึงนี่ผีเจาะมาพูดซะจริง ถ้าอิจฉาก็หาให้ได้อย่างน้องกูสิวะทำไม่ได้ก็อย่างอแงนักสิเว้ยขี้แยได้พี่มึงมาเยอะก็งี้แหละ กูโคตรเสียดายจริง ๆ ที่ไอ้ชินได้คนอย่างมึงกับพี่มึงเป็นพี่สายน่ะเสียของว่ะ หึหึ ส่วนมึงไอ้โอเย็นนี้เลิกเรียนแล้วก๊งเว้ยไม่ต้องอ้าปากปฏิเสธงานนี้มีแค่มึงกับกูสองคนเข้าใจไหม" พี่ฟ้าเน้นคำว่าสองคนด้วยการใช้สายตานิ่งเฉยมองใยบัวจนผมรู้สึกถึงไออุ่นมือขวาของใยบัวที่สอดมาจับมือผมไว้ เห็นสายตาของพี่ฟ้าแบบนี้แล้วอดหวั่นใจไม่ได้เกรงว่าจะเป็นอีกคนที่ต่อต้านเรื่องใยบัวกับผมหรือเปล่าวะ
"วันนี้ผมเลิกมืดหน่อยนะพี่แล้วตกลงพี่ฟ้าจะฝึกงานที่ไหนอะหาได้รึยังหรือไม่มีที่ไหนยอมรับ เออลืมแนะนำนี่ใยบัวเพื่อนผมเองอยู่อักษร ใยบัวนี่พี่ขอบฟ้าเป็นพี่รหัสโอเองส่วนนั่นพี่เขื่อนเป็นพี่รหัสของไอ้ชินน่ะ"
"สวัสดีค่ะพี่ขอบฟ้าพี่เขื่อน" พี่เขื่อนเปิดปากยิ้มกว้างแสดงความดีใจที่ได้รู้จักอย่างออกหน้าออกตามาก ซึ่งแตกต่างจากพี่ขอบฟ้าโดยสิ้นเชิงทั้งที่ปกติแล้วพี่แกไม่นิ่งแบบนี้นี่หว่า ยิ่งกับสาวสวยด้วยพี่ขอบฟ้าแทบจะกระโจนเข้าหาเลยแหละ
"สวัสดีพี่รู้จักเธอแล้วรู้จักดีด้วย ในมหาลัยนี้ใครจะไม่รู้จักดาวอักษรปีที่แล้วบ้างล่ะ นั่งด้วยกันสิคณะนี้โรงอาหารคับแคบหน่อยนะ" ผมอดถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้เมื่อคนหน้าหวานไม่แพ้ผู้หญิงคนไหนในโลกอย่างพี่ขอบฟ้าเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเปิดรอยยิ้มให้ได้เห็น สงสัยเมื่อกี้ผมจะคิดมากไปเองมั้ง
"ใยบัวนั่งกับพวกพี่เขาก่อนเดี๋ยวโอไปซื้อข้าวให้ หรือกินก๋วยเตี๋ยวดีที่นี่ก๋วยเตี๋ยวอร่อยนะ"
"อะไรก็ได้เรากินเหมือนโอเลย" ใยบัวไม่เคยเรื่องมากในเรื่องอาหารการกินแม้กระทั่งร้านอาหารใยบัวก็ไม่เคยร้องขอให้ผมพาไปกินร้านดี ๆ สักครั้ง ถึงแม้บางครั้งผมจะกลั้นใจเอาค่าตัวหมอนข้างจากไอ้ชินมาพาเธอไปนั่งกินร้านดี ๆ กับเขาบ้าง แต่ก็ถูกเธอปฏิเสธอยู่ร่ำไปโดยให้เหตุผลว่าเสียดายเงิน รู้จักรอบคอบแบบนี้น่าเอาเป็นแม่ของลูกไหมล่ะ
ตรู๊ด ๆ ๆ แต่ชื่อจากหน้าจอโทรศัพท์เห็นแล้วต้องรีบรับก่อนมันจะงอน ถ้าใครไม่สนิทกับไอ้ชินคงไม่รู้หรอกว่าเห็นเงียบขรึมต่อหน้าคนอื่นแบบนั้นแต่นิสัยแท้จริงแล้วแม่งขี้งอนยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก แล้วยังมีหน้ามากล่าวหาว่าผมต่างหากที่ขี้งอนอีกนะ
"มึงไปโรงอาหารทำไม กูบอกว่ากูซื้อข้าวมาเผื่อแล้วไง"
"กูพาใยบัวมากินข้าวเจอพี่มึงกับพี่กูพอดีว่ะ แต่กูไม่กินเยอะหรอกเก็บท้องไว้กินข้าวกับมึงอีกไง" ตรู๊ดดด ยังพูดไม่จบประโยคปลายสายก็ตัดไปก่อนลักษณะแบบนี้เห็นทีว่าจะงอนชัวร์
ผมกับมันเพิ่งจะคืนดีกันเมื่อสามสี่วันก่อนด้วยสิ แต่ความงอนของเพื่อนรักต้องถูกผมจับยัดใส่ในกระเป๋ากางเกงตัวเองแล้วรีบสั่งก๋วยเตี๋ยวกลับไปยังโต๊ะโดยด่วน เนื่องจากไม่อยากฝากใยบัวไว้กับพี่ฟ้านาน ๆ เพราะเอาแน่เอานอนกับอารมณ์ของพี่แกไม่ได้
"มาก็ดีแล้วพวกกูจะได้รีบไปส่งเอกสารให้อาจารย์สักทีมัวแต่นั่งเฝ้าสาวให้มึงขืนส่งช้าไม่ได้ลายเซ็นอาจารย์มากูหาที่ฝึกงานยากอีก เย็นนี้อย่าลืมเจอกันล่ะเดี๋ยวกูไปหาที่ห้องพี่ไปก่อนนะครับน้องใยบัว เออกูลืม ฝากนี่ให้ไอ้ข้าวหน่อยบอกมันด้วยว่าเป็นของขวัญจากลุงที่ดีของมันส่วนกล่องนี้จากปู่เวย์รอให้ไอ้เวย์ว่างก่อนค่อยเลี้ยงสายทีเดียวเลย" พอมาถึงโต๊ะปุ๊บพี่ฟ้ากับพี่เขื่อนก็รีบขอตัวไปปั๊บ
กล่องเล็ก ๆ สองกล่องถูกล้วงจากกระเป๋าเป้ลายคิตตี้ของพี่ฟ้า เห็นกล่องแล้วผมรู้เลยว่าทั้งสองกล่องมาจากเจ้าของเดียวกันนั่นก็คือพี่ฟ้าเพราะพี่เวย์แกไม่ได้เทคแคร์น้องในสายมากนักหรอก ปีที่แล้วทั้งปีผมก็มีแค่พี่ฟ้านี่แหละที่คอยช่วยติวช่วยแนะนำจนผ่านปีหนึ่งและเลือกภาคโยธาได้ในชั้นปีที่สองไม่นานนี้เอง
จะอ้าปากดักคอเสียหน่อยแต่ซองสีน้ำตาลเต็มไม้เต็มมือเป็นเครื่องยืนยันว่าเจ้าตัวคงรีบจริง ๆ และผมก็ต้องรีบผงกหัวตอบรับในคำนัดแนะของพี่ฟ้าทันควันถ้าตอบช้าไม่รู้ว่าเย็นนี้แกจะมอมเหล้าผมกี่ขวด คิดถึงการดื่มเพื่อสังคมที่แกพูดอยู่เสมอแล้วขนลุกว่ะ เพื่อสังคมแบบนี้ผมคงไม่ไหวแล้วล่ะสงสารตับตัวเองจะแข็งเอาสักวัน
"พี่ขอบฟ้าสวยเนอะ"
"สวยแต่อย่าไปชมแกแบบนี้ต่อหน้าล่ะ เจอครั้งแรกโอก็ชมแกแบบนี้เลยโดนแกมอมเหล้าจนอ้วกไปสองวันแกไม่ชอบให้ใครมาว่าแกสวยน่ะถึงจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ ว่าแต่ใยบัวมีอะไรหรือเปล่าถึงมาหาโอที่นี่ได้ ไหนบอกไม่อยากมาหาที่คณะเพราะกลัวเจอไอ้โปรดกับไอ้ชินไง" ไม่ใช่แค่เพื่อนทั้งสองของผมจะไม่โอเคกับผู้หญิงที่ผมคุยด้วยนะ แต่เหมือนใยบัวจะรู้ตัวว่าเพื่อนทั้งสองของผมคิดยังไงกับตัวเองเธอถึงพยายามหลีกเลี่ยงการเจอกันให้มากที่สุด
"วันที่ 20 นี้โอว่างไหม" แววตาคาดหวังจากผู้หญิงตรงหน้าเป็นสาเหตุให้ผมเร่งทบทวนความทรงจำว่า 20 กันยายนมันเป็นวันพิเศษอะไรหรือเปล่าวะ ยิ่งเพิ่งจะจบการรับน้องและเลือกภาคของปีสองไม่นานนี่เอง ความเหนื่อยล้าเลยทำให้สมองผมช้า ๆ ตัน ๆ ด้วยสิ แต่ไม่ว่าจะนึกยังไงก็นึกไม่ออกสักทีแฮะ
"ทำหน้าแบบนี้เราจะน้อยใจดีไหมที่โอไม่รู้จักวันเกิดของเรา"
"หะ หา! เอ่อขอโทษด้วยนะใยบัว คือโอมัวแต่ยุ่งอยู่กับการรับน้องไหนจะเรียนอีกเลยไม่รู้น่ะ" เธอยังคงอมยิ้มแล้วหันกลับไปก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยวโดยไม่พูดอะไรต่อ
ไม่ใช่ว่าผมเอาเรื่องรับน้องมาเป็นข้ออ้างนะแต่ที่ผ่านมาผมยุ่งอยู่กับกิจกรรมนี้จริง ๆ นี่นา เพราะไอ้พี่ฟ้ามันดันเสนอชื่อผมกับไอ้ชินเป็นพี่ว้ากถึงจะมีพวกพี่ฟ้าพี่โฬมพี่เขื่อนคอยช่วยก็เถอะ แต่คนตะเบ็งเสียงจนคอหอยแทบพังคือผมกับไอ้ชินและเพื่อนร่วมชะตาชีวิตอีกหลายชีวิตนะเว้ย
ไหนจะต้องมาแอบรุ่นน้องซุ่มซ้อมการเป็นพี่ว้ากร่วมกับพี่ปีสามหลังเสร็จกิจกรรมจนเลิกเที่ยงคืนตีหนึ่งทุกวันอีก ดีที่กิจกรรมนี้ผ่านพ้นไปโดยไม่มีพี่ปีสี่มากดดันอะไรเพราะถ้านับญาติแล้วสายผมถือว่าไม่สนิทกับพี่ปีสี่อย่างพี่เวย์เลยแหละ
อ้อ แต่บุคคลที่ผมจับตามองตั้งแต่ปีหนึ่งก็มาร่วมกิจกรรมรับน้องอยู่นะ ผมยังเคยนินทากับไอ้ชินเลยว่าทั้งที่ชั้นปีสูงมีภาระยุ่งกว่ายุงตีกันจะตาย แต่บุคคลนั้นกลับมีเวลามาป้วนเปี้ยนให้เห็นบ่อยครั้งจนมีพิรุธมันผิดปกติจริง ๆ ผมไม่ได้คิดไปเองหรอกเชื่อสิ
"เฮ้อ อิ่มอร่อยสบายท้องละ" ผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงตัวเองถูกใช้งาน โดยการเอื้อมมือไปเช็ดปากให้เจ้าของวันครบรอบอายุยี่สิบปีในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
"วันนั้นเราไปกินข้าวด้วยกันนะถึงจะเป็นวันเกิดของใยบัวแต่โอขอเลือกร้านเองได้ไหม มันอาจจะไม่ใช่ร้านหรูมากแต่ในวันพิเศษแบบนั้นโอไม่อยากให้ใยบัวคิดถึงโอมากเกินไป ขอให้โอได้ทำหน้าที่มากกว่าเพื่อนบ้างถึงจะยังไม่ใช่แฟนก็เถอะ"
"อื้อ ขอบใจนะว่าที่แฟน" รอยยิ้มหวานตรงหน้าเป็นรอยยิ้มที่ผมยอมรับเลยว่าน่าหลงใหลเกินกว่าจะห้ามใจไหว และถึงแม้ว่าผมจะผ่านการหลับนอนกับผู้หญิงคนอื่นมามากพอสมควรเพราะถูกเสี้ยมสอนจากไอ้ชินกับไอ้โปรด แต่สำหรับเธอคนนี้ผมต้องอดใจให้ไหวต้องให้เกียรติเธอมากที่สุด ก็ผมไม่ได้คิดเพียงแค่จะหลับนอนแล้วจากไปเหมือนคนอื่นนี่นา กับคนนี้น่ะผมคิดถึงขั้นจะพาไปแนะนำกับพี่ชายคนเดียวของผมเชียวล่ะ หวังว่าคงมีวันนั้นนะ
