บทที่ 2 CHAPTER 1 ผู้หญิงเขาไม่ชอบ
CHAPTER 1 ผู้หญิงเขาไม่ชอบ
คุณกวินท์ GVKK ประกาศมีทายาท หลังจากแต่งงานได้ไม่นาน ตอนนี้เหลือเพียงคุณขุนเขา ในช่วงอายุ 27 ปี ที่ยังคงสถานภาพโสดอยู่
'สาว ๆ ที่ยังโสด คิดว่าตัวเองเพียบพร้อมยืนเคียงข้างผู้ชายคนนี้ ยังมีสิทธิ์จ้า'
ขุนเขาเลื่อนดูสื่อโซเชียลในมือถือพลางแค่นหัวเราะให้กับตามเพจต่าง ๆ ที่พาดหัวข่าวถึงเขา โชคดีที่เป็นเรื่องดี แต่ถ้าหากทำให้เขาเสียชื่อเสียงคงรู้จะโดนอะไร
"วันนี้นายจะเข้าไปหาคุณกวินท์ไหมครับ"
"ให้มันอยู่กับเมียกับลูกมันไปเถอะ"
"อีกหนึ่งสัปดาห์นายมีบินไปสิงคโปร์นะครับ" ครามลูกน้องคนสนิทเอ่ยบอกผู้เป็นนายให้รับรู้เสียก่อน เผื่อว่าคนตรงหน้าจะลืม
"บินก็บิน ไปกลับยังได้"
"แต่คุณพีเจบอกว่าอยากให้นายพักนะครับ"
"กูต้องพักหรือไง กูขยันจะบินไปกลับกี่รอบก็ได้ เงินกู"
"คุณพีเจเตรียมสาว ๆ ไว้ให้นายแล้วครับ"
"มึงคะยั้นคะยอเพราะมึงก็ได้ด้วยถูกไหม ?"
"ครับ"
"มึงอยากกินไหม ?"
"ผมต้องดูแลความปลอดภัยนายครับ"
"ถ้ามึงอยากกินสาวสิงคโปร์เดี๋ยวกูจะเรียกให้ มึงก็ไปกินซะให้พอ ค่อยกลับมาหากูที่คอนโด วันนี้..ไม่ไปไหน ถือว่าให้มึงไปผ่อนคลาย" ขุนเขาว่าพลางกดเข้าแอปพลิเคชันสีเขียว ส่งข้อความให้คนรู้จักก่อนจะส่งรูปภาพให้ลูกน้องคนสนิทได้เลือก
"ป้องกันด้วย ผู้หญิงขายไม่ต้องลึกซึ้งให้มันมาก อ้อนก็ให้เงิน ไม่ต้องให้หมดกระเป๋า!" ขุนเขาพูดกำชับกับลูกน้องเสียงแข็งขึ้นด้วยที่ว่าไม่อยากให้เกินหน้าเกินตา กินก็ควรพอดีไม่ต้องเชิดหน้าชูตาหากไม่ได้ถูกตาต้องใจจริง ๆ
"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับ" ครามก้มศีรษะให้ผู้เป็นนายเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกริ่มเมื่อนายยื่นถุงยางอนามัยให้เขา
"กูให้มึงเอาไปใช้ ไม่ใช่ให้มองกูแบบนี้"
"ผมอายครับ"
"งั้นมึงก็ไปแวะซื้อเอา เล็กกว่ากูนี่!"
"ถึงผมจะเล็กกว่าแต่ก็ร้องนะครับ"
"มึงเอาอะไรแทง ? เข็มหรือขวย ?"
"...ก็ต้องข้างล่างสิครับ"
"หึหึ.." ขุนเขาหัวเราะในลำคอเดินตามหลังลูกน้องไปติด ๆ จนมันหันกลับมาขมวดคิ้วมอง
"กูจะลงไปซื้อกาแฟร้อน ข้าง ๆ คอนโด มึงมีอะไร"
"ผมซื้อให้ไหมครับ"
"ลงไปพร้อมกัน มึงก็ไปเลย ห่วงอะไรกูนักหนาดูแลตัวเองได้น่า"
"ผมให้คนอื่น ๆ มาเฝ้านายแทนครับ"
"เออรู้ มึงก็ไปได้แล้ว" เขาไม่พูดเปล่าดันหลังมันให้ออกจากประตูห้องก่อนจะปิดเสียงไม่ดังมากนัก จนเข้าไปหยุดยืนในลิฟต์
เมื่อลงมาถึงชั้นล่างได้ยินเสียงแว่ว ๆ คล้ายเสียงร้องไห้ ทำให้เท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าหยุดชะงัก เหมือนกันกับลูกน้องที่เดินนำหน้า เราต่างก็สบตากัน..
"ฮึก..ไม่มี ไม่มีแล้ว"
"ไปกด!" เสียงข่มขู่ดังขึ้น ทำขุนเขาที่หยุดยืนมองหาเสียง ขมวดคิ้วเข้มยิ่งขึ้น
เขาหันไปสบตาครามก่อนจะเอียงคอให้มันเดินเข้าไปดู แทนเขา..
"มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าครับ อยากให้ผมช่วยอะไรไหม" ครามเอ่ยถามอย่างสุขภาพ มองชายหนุ่มหญิงสาวตรงหน้าด้วยความแปลกใจ
ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มมีน้ำตาไหลอาบหน้า ตัวสั่นเทาจนผิดสังเกต..
"เปล่าครับ ผมกับแฟนมีปัญหากันนิดหน่อย"
ขุนเขาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงสองข้างมาหยุดยืนมองนิ่งหลังผู้ติดตามของตัวเอง มองคนสองคนที่คล้ายว่าทะเลาะกันอยู่ในมุมอับด้วยสายตาว่างเปล่า
"ผู้หญิงเขาไม่ชอบ อย่าทำอีก" ขุนเขาใช้น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยบอกชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเขาหลายปี ด้วยที่เห็นว่าหญิงสาวคนนั้นดูจะอ่อนแอเกินกว่าจะตั้งรับกับน้ำเสียงเมื่อครู่ไหว แค่คำพูด..รอบตาเธอมันก็สั่นระริกไปด้วยความกลัวมากพอแล้ว
"..." ชายหนุ่มที่ถูกเตือนหยุดยืนนิ่งดันลิ้นสากติดกระพุ้งแก้มซ้ายขวา ก่อนจะเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไปด้วยความหงุดหงิดที่แฟนสาวให้ไม่ได้ดั่งใจหวัง
"อยู่ห้องไหน.." น้ำเสียงอ่อนโยนดังขึ้น ถามหญิงสาวที่ยืนกอดตัวเองแน่น
"ข..ขอบคุณนะคะ" เธอพนมมือไหว้ผู้ชายสองคนตรงหน้า ก้มหน้าก้มตาออกไปกดลิฟต์ และเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกจนปิดลงเธอก็หายใจทั่วท้องขึ้นมาทันที
"ยังเด็กกันอยู่เลยครับ"
"ก็..ไร้เดียงสา" ขุนเขาตอบกลับเสียงเรียบไหวไหล่ไม่ยี่หระ เพราะความจริงแล้วเขาไม่ได้อยากเข้าไปวุ่นวาย เพียงแค่เห็นหญิงสาวแล้วรู้สึกสงสาร ก็แค่นั้น..
"มึงมาเดินตามกูเพื่อ ?"
"รอนายซื้อกาแฟครับ"
"กู ซื้อ เอง ได้!"
"งั้น..ผมไป"
"เออควรจะไปตั้งนานแล้ว" เขาหันไปมองมันที่ยังเดินตามไม่หยุด ใช้น้ำเสียงคล้ายตำหนิทำให้มันรู้ตัวและรีบไปหาความสุขให้ตัวเองในทันที
เมื่อชายหนุ่มได้รับกาแฟที่สั่งมาแล้ว เขาก็กลับขึ้นห้องไปนั่งเคลียร์เอกสาร งานค้างต่อทันที..
