บทที่ 6 CHAPTER 5 อยู่กับหนูได้ไหมคะ..
CHAPTER 5 อยู่กับหนูได้ไหมคะ..
ขุนเขารู้สึกดีขึ้นมากเมื่อลงจากเครื่อง..หลังจากที่ได้ปลดปล่อยไปถึงสองครั้งติดกัน พลางคิดว่าคงเป็นหนึ่งคืนที่เขานอนหลับสบายตัวไม่ต้องวิตกกังวลอะไร งานที่ไทยที่สิงคโปร์เสร็จหมดแล้ว
"ตื่นสายหน่อยแล้วกัน.." ชายหนุ่มพึมพำหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ ความเหนื่อยล้าจากงานทำให้เขานอนหลับไวขึ้น
บ่ายวันต่อมา..
วันนี้ไม่ได้โทรเรียกไอ้ครามให้มาหา เท่ากับว่าตอนนี้มันก็กำลังพักผ่อนอยู่ โดยมีคนอื่นรอทำหน้าที่แทน..
ชายหนุ่มเลือกขับรถออกไปคนเดียวแวะเข้าบริษัทไปดูเอกสารนิดหน่อย หยิบติดไม้ติดมือกลับมาด้วย..ไม่ลืมแวะซื้อเบียร์กระป๋องกลับขึ้นห้อง จากที่คิดว่าจะแวะมาเฉย ๆ กินเวลาไปดึกดื่น
"ห้าทุ่ม..แป๊บเดียวกับงานไม่มีอยู่จริง" เขาแค่นหัวเราะให้กับตัวเองที่มัวแต่ทำงานทำการจนลืมดูเวลา พลางคิดว่า..เขาไม่มีใครคอยโทรตาม ไม่มีใครรอ ไม่แปลกที่จะทำงานเพลินขนาดนี้
เมื่อประตูลิฟต์คอนโดเปิดออก เขาหยุดยืนมองโทรศัพท์ตัวเองที่กระเด็นอยู่หน้าห้องร่างเล็ก ก่อนจะช่างแม่ง..เอาของที่ถือมาเต็มไม้เต็มมือเข้าไปวางในห้องก่อน
ผู้ติดตามที่เพิ่งสลับเปลี่ยนกันมา เก็บมาให้เขา..ทว่าหูดันไปได้ยินเสียงโครมครามเข้า
"..คงผัวเมียทะเลาะกันมั้งครับ"
"ผัวเมีย ?"
"ก็วัยรุ่นห้องข้างนายไงครับ ผมเห็นกระชากกันมาตั้งแต่วันก่อน เมื่อคืนตอนผมอยู่ไม่มา วันนี้มาอีกแล้วครับ"
"ห้องนี้ ?" เขาเดินไปหยุดชี้ที่ห้องพลอยขวัญ ทันทีที่มันพยักหน้าเขาก็รีบกดกริ่งพร้อมกับเคาะประตูห้องรัว ๆ
ประตูห้องถูกกระชากอย่างแรงจนเปิดออกกว้าง ทำให้เขาเห็นพลอยขวัญนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นปะปนกับข้าวของที่ล้มระเนระนาด ร่างสูงจึงได้กระชากคอเสื้อคนรักเก่าของพลอยขวัญออกมาทุ่มลงพื้น ขึ้นคร่อมและรัวหมัดใส่ไม่ยั้งอย่างไม่ออมแรง
แวบแรกที่เห็นพลอยขวัญเขาตกใจ แต่เมื่อเห็นข้าวของรอบตัวมันยิ่งกว่า! เขาเคยเตือนมันไปแล้วหลายครั้ง แต่มันไม่ฟัง..ในเมื่อไม่ฟัง ก็ไม่ต้องมีคำเตือนอะไรอีก!
"เอาแค่ให้หยอดน้ำ..ข้าวต้ม!" ขุนเขากระชากคอขึ้นมันขึ้นมาตวาดเสียงดัง ก่อนจะผละออกอย่างแรง ลุกขึ้นยืนเซ ๆ เพราะแรงที่มีเขาใช้ไปกับคนบนพื้นเกือบทั้งหมด
"ได้ยินที่กูสั่งไหม!" หันไปถามลูกน้องเสียงดัง
"ค..ครับ ๆ" รีบพยักหน้ารับลากชายหนุ่มชุ่มเลือดเข้าไปในลิฟต์ ให้คนอื่น ๆ มาช่วยอุ้มขึ้นรถรอไปทรมานต่อ เพราะยังไม่มีคำสั่งให้ส่งโรงพยาบาล
ร่างเล็กที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้น..เห็นใบหน้าหล่อเหลาของคุณอา เธอรู้ได้ทันทีว่าเขานั้นคือแสงสว่างของเธอ
ยิ่งเห็นคุณอากระชากพี่ไบร์ทออกไป เธอก็ยิ่งคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขานั้นเป็นห่วงกัน..เสียงอึกอักด้านนอกคงไม่แคล้วพี่ไบร์ทโดนแบบวันก่อน ทั้งที่แผลเดิมก็ยังไม่หายดี
ก๊อก ก๊อก ก๊อก..
ขุนเขาเคาะประตูห้องพลอยขวัญสามครั้งติดจนเมื่อเธอเปิดออกเขาก็โผเข้าหา โอบกอดเธอไว้แน่น ปิดประตูเสียงดัง พาเดินฝ่าไปนั่งบนโซฟา จับหมุนตัว หันซ้ายขวา สำรวจร่างกายของเธอว่ามีส่วนไหนที่ถูกกระทำไปบ้าง
"ฮึก.." พลอยขวัญปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังหวาดกลัว ยิ่งเห็นว่าคุณอาเข้ามาปกป้องเธอก็ยิ่งรู้สึก จนโผเข้าไปกอดเขาอีกครั้งพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นแทบขาดใจ
"ทำไม..ไม่บอกพ่อแม่"
"..พ่อแม่ไม่รู้ว่าหนูมีแฟน"
"เด็กบ้า!" เขาว่าให้เธออย่างหัวเสีย โดนกระทำขนาดนี้มีปากก็ไม่พูด ไม่พูดแล้วใครจะรู้ ใครจะช่วยได้ ?
"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริง ๆ"
"เธอทนไปได้ไปยังไง ?"
"หนูไม่ได้ทน แต่เขามาเอง.."
"สองครั้งนะ ?"
"เขามาเคาะประตู หนูดูแล้วไม่มีใครเลยลองเปิดออกไป.."
"พลาดมาก! เป็นผู้หญิงคนเดียวมันอันตรายนะ ไม่รู้หรือไง แล้วนี่บอกยามหรือยัง ?"
"บอกทำไมคะ" ถามกลับอย่างไร้เดียงสา
"บอกว่าไม่ให้มันเข้ามาในคอนโดไง เธอรู้จักวิธีการป้องกันตัวเองบ้างไหมเนี่ย!"
"หนู..ไม่ได้บอก หนูไม่รู้ แต่หนูขู่ว่าจะแจ้งตำรวจ"
"ตำรวจ..เหอะ!" ขุนเขาพูดตามประโยคหลังแล้วก็แค่นหัวเราะกับคำขู่ของเด็กน้อย
ขุนเขานั่งลูบแผ่นหลังหญิงสาวที่กอดเอวเขาไว้แน่นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ 'คุก คุก คุก!'
พยายามทำใจให้เย็นลงเพื่อที่จะคุยกับคนข้างกายให้รู้เรื่อง เธอเด็กเกินกว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้..ยิ่งตัวเล็กตัวน้อยจะเอาแรงที่ไหนไปสู้ผู้ชายแบบนั้นได้
"กินข้าวหรือยัง ?"
"ยังค่ะ"
"ไปเรียนมาหรอ ทำไมยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่"
"ค่ะ วันนี้เรียนค่ำ"
"ตั้งนานยังไม่อาบน้ำอาบท่า ข้าวก็ไม่กิน ทำอะไรอยู่"
"กำลังจะอาบค่ะ แต่เขามาก่อน.."
"มันทำอะไรเธอไหม ?"
"..ม ไม่ค่ะ" เธอส่ายหน้ารัวในอก กระชับกอดอ้อมกอดอบอุ่นแน่นขึ้น..
"ถ้ามันทำอะไรอีกให้รีบบอก จะจัดการให้ วันนี้พักเถอะ..ไปอาบน้ำหาอะไรกินแล้วนอนพักซะ ฉันจะกลับห้องแล้ว"
"อยู่กับหนูได้ไหมคะ.."
"..." เขาก้มหน้ามองคนในอ้อมกอดนิ่ง
"หนูกลัว..หนูไม่กล้าอยู่คนเดียว อีกอย่าง.." น้ำเสียงแววตาที่เธอส่งให้เขามันมากกว่าคำว่าหวาดกลัว เธอไม่รู้ต้องอธิบายความรู้สึกตอนนี้ยังไง รู้แค่ว่าถ้าเขาเดินออกไปเธอคงต้องร้องไห้หนัก จนตัวสั่นกว่านี้แน่
"ฉันจะไปอาบน้ำ ทำงานมาทั้งวัน ไม่เหม็นหรือไง ?"
"ไม่..ค่ะ" พลอยขวัญส่ายหน้ารัวกดใบหน้าสวยจนแทบจมอกคุณอาขุนเขา
"ไปจัดการตัวเองแล้วนอนพักพลอยขวัญ.."
"หนูขอไปห้องคุณอาได้ไหมคะ หนูไม่อยากอยู่คนเดียว.."
