บทที่ 8 CHAPTER 7 สอนดื่มเบียร์
CHAPTER 7 สอนดื่มเบียร์
หนึ่งเดือนต่อมา..
ระหว่างขุนเขาพลอยขวัญ มีไปมาหากันบ้างบางครั้งคราว เจอกันด้วยความบังเอิญจึงชวนไปกินข้าว ไปนั่งเล่นในห้องบ้าง เพราะหลังจากวันนั้นแฟนเก่าพลอยขวัญก็ไม่ได้เข้ามายุ่งวุ่นวายหรือก้าวก่ายอีกเลย
จากคนรู้จัก..เริ่มคุ้นเคย
โรงพยาบาล
"เป็นไงภาคิณน้อย..หึหึ"
"เรียกลูกกูน้อย คอยดูใหญ่กว่ามึงอะ"
"เกินไปนะมึง" ขุนเขาเงยหน้ามองพ่อของภาคิณที่ไม่มีท่าทีว่าจะยอมอ่อนข้อลงให้เขาเลย เรียกอะไรน้อย ๆ หน่อย ไม่ได้ กวินท์มีปัญหาทุกที!
"เจ็บไหมนัท ท้องที่โตวันก่อนหายไปเยอะเลย"
"เจ็บนะ แต่ตอนนั้นคือปวดท้องมากกว่าอยากให้ภาคิณออกมาสักที"
"ทำไมไม่บอกไอ้วินให้ตั้งท้องแทนเลย.."
"กูท้องแทนได้ท้องไปแล้วครับ โถ่!" กวินท์สวนกลับทันควัน
"ครับพ่อคนคลั่งรัก"
"แน่นอน"
"หึหึ.." ขุนเขาหัวเราะในลำคอส่ายหัวรัวให้กับท่าทางเห่อลูกเห่อเมียของกวินท์ที่ไม่เคยลดน้อยลงเลย มีแต่ออกนอกหน้านอกตามากยิ่งขึ้นทุกวันและทุก ๆ วัน
กวินท์เวอร์ชันนี้เขาเองก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน..วันนี้มันกลายเป็นพ่อเต็มตัวแล้ว อะไรที่ทำให้เมียเสียใจก็คงไม่มี นอกจากนิสัยเอาแต่ใจเอาแต่ได้ของมัน
"เมื่อไหร่นายจะมีแฟนขุนเขา.." นัทเอ่ยถามเสียงแหบแห้ง มองขุนเขาที่อุ้มภาคิณไว้ในอกอย่างไม่ละสายตา
"ยังไม่รู้ ไม่รีบ"
"ฉันรอเลี้ยงดูแฟนนายอยู่นะ"
"เลี้ยงเองได้น่า!"
"พูดแบบนี้แสดงว่ามีดู ๆ หรอ"
"ไม่นะ มีแต่คนรู้จัก กินข้าวบ้างอะไรบ้าง" ขุนเขาไหวไหล่เดินไปมา กดปลายจมูกลงที่หน้าผากเด็กน้อยในอ้อมแขน เมื่อเห็นว่าภาคิณขยับตัวอ้าปากเขาก็รีบส่งทารกคืนผู้เป็นแม่ทันที
"กินข้าวบ้างอะไรบ้าง กับเด็กข้างห้องหรอ 19 ปี คุกคุกคุกคุกนะมึง!" กวินท์พูดแซวขึ้นรับลูกชายจากแม่ของลูกมาอุ้มไว้ในอก หยิบขวดนมที่แม่ของลูกปั๊มนมไว้ให้ออกมาป้อนภาคิณ
"เออ แต่กูไม่ได้คิดไม่ซื่อ น้องยังเด็ก"
"รอ 20 ว่างั้น ?"
"ระหว่างนี้ถ้าเจอคนดี ๆ กูก็ไปก่อนสิครับ! รอทำไม"
"ถ้าไม่เจอ ?"
"คนนี้หรอ เด็กไป.." ขุนเขายิ้มแหยเล็กน้อย อายุเขากับพลอยขวัญห่างกันมากเกินไป ถ้าหากคบหาดูใจคงต้องปรับตัวกันยาว เขาไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น
"อยู่ใกล้ ๆ ก็ระวังไว้แล้วกัน"
"คนนั้นที่วินให้นัทดูรูปหรอ"
"ใช่ เด็กคนนั้นแหละที่เธอบอกแก้มนุ่มนิ่ม"
"อ้อ ก็น่ารักดีนะ" นัทตอบด้วยรอยยิ้ม มองขุนเขาที่ขมวดคิ้วมองเราสองคน
"รู้ทุกเรื่อง ทีเรื่องงานไม่รู้เลย"
"อันนั้นกูพูดเองว่าไม่รู้ รู้แต่ไม่ทำ.."
"ไอ้สัด!" ขุนเขาว่าให้กวินท์อย่างเหลืออด ทีเรื่องแบบนี้รู้ไวรู้ถึงหน้าตาอายุ เหอะ!
ขุนเขาไปเยี่ยมหลานตัวน้อยราว ๆ ชั่วโมงเศษก่อนจะปล่อยให้สามคนพ่อแม่ลูกได้พักผ่อน ก่อนออกจากโรงพยาบาล
คอนโด..
เขาหยุดยืนหน้าลิฟต์ระหว่างที่รอก้มดูเวลาที่ข้อมือ ตอนนี้บอกเวลา 20.15 นาฬิกา เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกเขาขมวดคิ้วทันที
"ไปไหนหรอ ?"
"ออกไปหาอะไรกินค่ะ ไปด้วยกันไหมคะ"
"ไม่.." เขาส่ายหน้าแทนคำตอบเดินสวนกับเธอเข้าไปในลิฟต์ แล้วก็ยื่นมือไปคว้าแขนเรียวให้กลับเข้ามายืนด้วยกันในลิฟต์
"เดี๋ยวสั่งแทน กินด้วยนะ"
"..ค่ะ ^ ^" พลอยขวัญที่หน้าหดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างมองคุณอาเหมือนเด็กดีใจที่ได้ของเล่น เธอสอดแขนเข้าไปคล้องแขนคนด้านข้าง กอดไว้หลวม ๆ อย่างลืมตัว
พลันคิดว่า..กี่วันแล้วนะ ที่ไม่ได้เจอ
"ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ อาบเสร็จมากินข้าวกัน"
"ห้องคุณอาหรอคะ"
"อยากให้ไปห้องเธอหรอ"
"หนูยังไงก็ได้ค่ะ.."
"ฉันจะดื่มด้วย มาที่ห้องฉันแทนนะ"
"แบบนั้นก็ได้ค่ะ ^ ^" พลอยขวัญยิ้มหวานไม่เรื่องมากให้คนด้านข้างต้องลำบากใจ ก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้องใครห้องมันไปอาบน้ำแต่งตัวออกมากินข้าวพร้อมกัน
เสียงโทรศัพท์สั่นครืดจากเครื่องขุนเขา..
(วันศุกร์นายอยากทำใครจุกไหมครับ)
"ยัง ไว้วันอื่นแทน"
(ครับ) ครามตอบข้อความพลางคิดแปลกใจ ทำไมพักนี้นายไม่ไปอีกคอนโดเลย แทบไม่ได้ผ่อนคลายเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่ปกติแล้วนายไม่ใช่คนเก็บตัวเงียบขนาดนี้..
ห้องขุนเขา..
เราสองคนนั่งกินอาหารด้วยกันจนเหมือนว่าเป็นภาพชินตา สัปดาห์หนึ่งอย่างน้อยก็คงสองวัน มากหน่อยก็สี่วันติด..
หลังจากที่อิ่มท้อง ชายหนุ่มก็เริ่มโหยหาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์..
"ดื่มเป็นไหม ?" ขุนเขาเอ่ยถามร่างเล็กที่นั่งเล่นไอแพดอยู่บนโซฟา ยื่นเบียร์อีกกระป๋องที่ยังไม่ได้เปิดให้เธอด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าสวยส่ายพัลวันทำให้เขาหัวเราะ..
"ลองหน่อย เผื่อเพื่อนชวนไปเที่ยวจะได้รู้ คออ่อนหรือเปล่า"
"หนูไม่เคยดื่มค่ะ อีกอย่าง..กลิ่นมันก็.."
"นิดหน่อย จะได้รู้รสชาติ"
"ขอชิมจากกระป๋องของคุณอาได้ไหมคะ เดี๋ยวหนูไปหยิบแก้ว.." ว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นเหมือนว่าห้องนี้เป็นห้องของตัวเอง ก่อนจะหยุดชะงักเพราะมือที่เอื้อมคว้าแขนเอาไว้..
"ชิมเลย ใส่แก้วมันเสียรสชาติ" เขายื่นกระป๋องที่ตัวเองดื่มไปเมื่อครู่ให้ร่างเล็ก นั่งมองเธอประคองกระป๋องยกขึ้นจิบ
"แย่ แย่มากค่ะ.." พลอยขวัญเบ้หน้าส่ายหน้าไปมา ให้กับรสชาติเบียร์ในกระป๋อง
"ลองกินอีกแบบไหม เผื่อรสชาติดีกว่า.."
"แบบไหนคะ.." เธอเอียงคอมองคนด้านข้างตาใส
"จากปาก.."
"..คะ ?" หญิงสาวกะพริบตารัวด้วยที่ว่าไม่เข้าใจคำว่าจากปาก เพราะเดิมทีแล้วเราก็ดื่มมันด้วยปาก หรือคุณอาจะหมายถึง..
"ปากต่อปาก.." ขุนเขาพูดแล้วก็ยกเบียร์กระป๋องกระดกดื่มไปอึกใหญ่เหลือไว้ในปากเล็กน้อย ส่งมือหนาไปประคองใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดู ดูว่าเธอขัดขืนหรือเปล่า เพราะถ้าหากไม่ขัดเขาจะทำต่อ ถ้าขัดเขาจะหยุด..
ไร้ซึ่งการขยับเขยื้อนเขาจึงได้ขยับเข้าไปใกล้เธอ..เชยปลายคางเรียวให้เงยหน้าหน้าขึ้นโดยไม่ละสายตา ก่อนจะประกบจูบที่ริมฝีปากสวยสีชมพูอ่อนแผ่วเบา ส่งลิ้นอุ่นตวัดเลียริมฝีปากเธอเล็กน้อยส่งสัญญาณให้รู้ตัวว่าเขากำลังจะป้อน..
น้ำเมาในโพรงปากร่างสูงเริ่มลดลงทีละนิด เพราะเขาป้อนจูบมัวเมาให้คนตรงหน้า.. 'น้ำเมาผสมน้ำลาย..' ทันทีที่ริมฝีปากผละออกจากกัน เขาจึงได้เห็นว่าเบียร์หยดย้อยไปที่ปลายคางลงไปยังหน้าอกของเธอ
ขุนเขาเอื้อมไปหยิบทิชชูมาเช็ดให้อย่างเบามือก่อนจะเอ่ยถาม..
"กินง่ายขึ้นไหม ?" พลอยขวัญพยักหน้ารับ เม้มปากติดกันแน่น ทำเขาอดหัวเราะเอ็นดูไม่ได้ ท่าทางของเธอตอนนี้น่าจับกดเกินกว่าจะทะนุถนอม
แม้ในความคิดจะเตลิดไปไกลแต่เขาก็พยายามยั้งตัวเองให้ไม่คิดกับเธอไปมากกว่านี้ เพราะพลอยขวัญไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาซื้อมา ไม่ใช่ผู้หญิงที่พร้อมจะนอนรองรับแรงกระแทกจากเขา
"ให้หนูป้อนคุณอาบ้าง ได้ไหมคะ.." พลอยขวัญเอ่ยถามเสียงใส
"เอาสิ อย่าให้หกเลอะเทอะนะ ไม่อยากถอด..เสื้อ"
