บทที่ 67 ตอนที่ 36.3 เบื้องหลังความเฉยชา

โปรดปราณ Part

ผมไม่รู้จะสงสารลูกไอ้ตุลย์หรือสมน้ำหน้ามันดี เมื่อคืนก็นอนกับผมนี่แหละมันนอนร้องห่มร้องไห้เกือบทั้งคืนตื่นมาก็ร้องต่อจนตาปูดตาบวมไปอีก สมควรแล้วไหมล่ะผมเห็นมันวิ่งเข้าวิ่งออกเดี๋ยวแมงปอเดี๋ยวแมงกระต่ายอยู่นั่นแหละ ถึงแม้ว่าผมจะเป็นคนชี้โพรงให้แมงหมูมันไปหาแมงกระต่ายเพราะอยากอยู่กั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ