บทที่ 5 ศาลต้าฟู่

ณ ศาลต้าฟู่

ดรุณีในชุดสีทับเดินกรีดกรายในสวนของศาลเจ้าแห่งนั้น นางเดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวส่งเสียงหัวเราะสดใสปานระฆัง ใครได้ยลโฉมและเห็นหน้าต่างเพ้อราวกับพบเทพธิดาจากสรวงสวรรค์

“ข้าอยากอยู่เงียบๆ เจ้าอย่าได้ตามติดถึงเพียงนี้ ดูเอาเถิด แม้แต่การหายใจ ข้ายังลำบากเพราะเจ้ากำลังแย่งสูดดม”

หลี่หวางชิงกล่าวและชำเลืองมองไปยังโอว่เซียง คำพูดนางทำให้แม่นมได้แต่ส่ายศีรษะไม่เห็นด้วย แต่พอนางถลึงตาใส่ แม่นมจึงต้องค้อมตัวแล้วถอยห่างไป

จากนั้น นางก็รู้สึกถึงความเป็นอิสระ ไม่มีสายตาใครคอยมองหรือจับผิด หญิงสาวกวาดตามองไปทั่วๆ นางพึงใจต่อบรรยากาศ ในหัวคิดถึงสิ่งที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้นางเป็นใคร มาที่นี่ได้อย่างไร เรื่องมหัศจรรย์พันลึกหากคิดให้ถ้วนถี่ มันช่างไร้เหตุผล ทว่าเมื่อนางอยู่ในร่างของหลี่หวางชิง นางย่อมต้องเอาตัวให้รอด สตรีที่มาจากโลกอื่น ย้อนเวลามาในยุคโบราณ นางได้อ่านได้ดูมามากมาย และเรื่องนี้นางจะประมาทไม่ได้ และใครก็อย่าคิดจับผิดนางเสียให้ยาก นางไม่มีทางหลุดเผยตัวให้ใครได้รู้แน่ว่าผู้ที่ยืมร่างของหลี่หวางชิงหายใจนี้ เป็นใคร !?!

เวลาผ่านไปราวๆ ชาพองตัว ร่างของเด็กหญิงวัยสิบสองปี ก็โผล่มาจากทางหมารอด

“คุณหนู สำเร็จแล้วเจ้าค่ะ บ่าวส่งข่าวเรียบร้อย ไม่นานคนที่ต้องการพบ ย่อมมาตามนัด”

หลี่หวางชิงมองไปยังแม่นางน้อยที่หน้าตามอมแมวปานลูกแมวเล่นซุกซน แต่เห็นอย่างนี้จะประมาทนางไม่ได้ ไฉจู ว่องไวอีกทั้งทีวิชาตัวเบาเป็นเลิศ นางรู้จักอีกฝ่ายหลังจากฟื้นมาอยู่ในโลกนี้ได้ไม่นาน

แม่นางน้อยแสดงปาหี่กับบิดาที่ตลาดทางทิศตะวันตก วิชาของนางแปลกพิสดาร หากในโลกที่จากมา คงเรียกว่าการเล่นมายากล และสิ่งที่นางทำเข้าขั้นระดับมืออาชีพ ทั้งขว้างมีดบิน ไต่เชือกด้วยเท้า รวมถึงการเข้าไปในกล่องไม้แล้วใช้มีดเสียบ! และที่น่าตื่นตาตื่นใจคือการใช้ห่วงเหล็กขนาดใหญ่ และเข้าไปอยู่ข้างใน ห่วงดังกลาวหมุนไปมาราวกับลูกข่าง ไฉจูที่อยู่ข้างในก็เคลื่อนตัวอย่างพลิ้วไหว พร้อมกันนั้นนางก็ใช้ความสามารถเขวี้ยงมีดบินเล่มเล็กในมือ ใส่ผลแตงโมหลายสิบผล วิชามีดบินของนางดูอย่างไรก็มหัศจรรย์เกินบรรยายจริงๆ ทว่าการแสดงของนางกับบิดากลับขัดหูขัดตาโลงละครใหญ่แห่งหนึ่ง ฝ่ายนั้นจึงหาทางขัดขวางไม่ให้สองพ่อลูกทำหาเงินด้วยการเปิดหมวก ทว่ากลับทำไม่สำเร็จ สุดท้ายก็ใช้วิธีต่ำทราม กล่าวว่าหาพวกเขาเมามอมผู้อื่น บิดาไฉจูยืนกรานแสดงตนว่าทำอาชีพสุจริต แต่กลับถูกคนของทางการทำโทษ จนได้รับบาดเจ็บภายใน หลี่หวางชิงนึกสงสาร เลยยื่นมือเข้าช่วย และนี่จึงเป็นชะตาที่ฟ้าลิขิตไว้ให้ นางได้ไฉจูมาเป็นแขนขาของนาง รวมถึงจะเป็นหนูคอยล้วงความลับต่างๆ จากศัตรูมาให้หลี่หวางชิงด้วย  

“ข้าจะมอบเสื้อผ้าสวยๆ ให้เจ้า”

“ไม่เอาหรอกเจ้าค่ะ ขอมีดคมๆ สักเล่ม กับลูกดอก หรือยาแก้ไข้ สำหรับบิดาของบ่าว เพียงเท่านี้ก็เป็นบุญของไฉจูแล้ว”

ได้ยินอย่างนั้น นางเลยหัวเราะชอบใจ ไฉจูผู้นี้กตัญญูยิ่ง

“เอาล่ะ ไปเฝ้าต้นทางไว้ ทำอย่างไรก็ได้ อย่าให้แม่นมโอว่ เข้ามาขวางหูขวางตาข้า”

เมื่อเอ่ยจบ หลี่หวางชิงจึงสืบเท้าลึกเข้าไปในสวนอันร่มรื่นและเงียบสงบแห่งนั้น เดินไปได้อีกสักหน่อย หูนางจึงได้ยินเสียงร้องไห้ของสตรีนางหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ

เป็นเสียงคร่ำครวญ อีกทั้งระบายความทุกข์ในใจ ซึ่งยากนักจะเปิดปากบอกใครได้

“มารหัวขน ท่านพี่เข้าใจหรือไม่ ปล่อยน้องเล็กตายเสียเถอะ มิเช่นนั้น คงเป็นการลบหลู่เบื้องสูง!”

สตรีนางนั้นเอ่ยจบก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น และจากมุมที่หลี่หวางชิงยืน นางเห็นร่างสูงใหญ่ดั่งภูเขาตั้งตระหง่าน และปิดร่างของสตรีจนมิด บุรุษผู้นั้นมีกลิ่นไอสังหารน่าพรั่นพรึง และแฝงด้วยอันตรายชนิดที่ผีเห็นก็ยังหวั่น!

และทั้งที่อยู่ห่างกันเพียงนี้ ไฉนหัวใจของหลี่หวางชิงจึงได้กระตุกไหวรุนแรงราวกับกลองศึก หรือว่าจะเป็นเขาผู้นั้น!