หลบไปฮูหยินใหญ่จะยึดจวน

ดวงตาของโอว่เซียงเกือบปิดลงอยู่รอมร่อ ขณะนั้นห่าฝนพลันเทลงมาราวกับฟ้ารั่ว ยามนี้เป็นกลางดึกที่อากาศแปรปรวนหนัก มันน่ากลัวราวกับท้องฟ้าจะกลืนกินทุกอย่างเข้าไป แต่สิ่งที่ทำให้หญิงวัยกลางคนครั่นคร้ามใจ กลับเป็นโลงศพไม้ซึ่งผนึกยันต์ด้วยนักพรตชั่ว และถูกหามออกมาทิ้งในป่าช้า ก่อนฝังเอาไว้ใต้ดิน

       บัดซบ ผู้ที่อยู่ข้างใน มีศักดิ์เป็นถึงฮูหยินใหญ่ของจวนแม่ทัพ!

       หญิงวัยกลางคนพยายามออกแรงขุดดินมาเกือบหนึ่งชั่วยาม กระทั่งเจียนเปิดฝาโลงได้ ทว่านางกลับกระอักเลือดออกมาโกงใหญ่

       เลือดข้นคลั่กพรมอยู่บนผืนดิน นางไอติดต่อกันอยู่หลายหน และหัวใจอ่อนแรงเหลือเกิน

        ยามนี้ เล็บของนางหักไปหมดแล้ว นิ้วทั้งสิบอาบด้วยเลือดสดๆ ซึ่งน้ำฝนได้ชะล้างไปบางส่วน ความเจ็บปวด และอาการปั่นป่วนในช่องท้องส่งผลให้ร่างนางโงนเงนไปมา อีกทั้งยาพิษที่กลืนเข้าไปทำให้นางหูอื้อ ลำคอร้อนราวกับถูกเผาไหม้และลิ้นเริ่มแข็ง กระนั้นยังฮึดสุดใจที่จะช่วยเหลือคนในโลงศพให้ฟื้นกลับมามีชีวิต

       แม่นมวัยเฉียดห้าสิบปีสูดลมหายใจลึกเข้าปอด นางจะต้องทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ ฮูหยินของท่านแม่ทัพจ้าน หรือคุณหนูของนางเพิ่งก้าวเข้าสกุลนักรบได้ไม่นาน เหตุใดถึงมีชะตากรรมเลวร้ายเพียงนี้

       “โอ้ คะ คุณหนูของข้า!”

       ด้วยอยู่ในอาการเพ้อโอว่เซียงจึงเรียกหลี่หวางชิงอย่างคุ้นเคย จากนั้นนางก็พ่นเลือดออกมาอีกกองโต และมันอาบทั่วโลงศพ ตอนนั้นแรงเฮือกสุดท้ายของนางเจียนไม่หลงเหลือ หากยังกัดฟันซัดฝ่ามือออกไป มันมีพลังมากพอทำให้โลงไม้ปริแตก

       ภายใน มีร่างของสตรีวัยสิบเจ็ดปีนอนสงบนิ่ง ดูเหมือนนางหลับมากกว่าสิ้นลมหายใจ โอว่เซียงล้วงเข้าไปในอกเสื้อของตน นางพบเข็มเงินเล่มหนึ่ง เพียงแต่นางปักเข้าหน้าอกคุณหนูเพื่อกระตุ้นหัวใจให้กลับมาเต้นอีกครั้ง ชีวิตแสนสดใสของ หลี่หวางชิง คงกลับมาโลดแล่นอย่างเดิม

       “คุณหนู ขะ ข้าจะไม่ยอมให้ท่านจากไปเช่นนี้”

       เสียงของโอว่เซียงไม่ได้หลุดรอดจากลำคอตน ในขณะที่จะแทงเข็มเงินยาวขนาดหนึ่งคืบเข้าหน้าอกคนที่นอนนิ่งในโลงศพ หญิงวัยกลางคนต้องตาเหลือกค้าง เมื่อมีลูกธนูลึกลับพุ่งเข้ามาอย่างเร็วแรง และมันปักทะลุลำคอนาง ฉับพลันเข็มเงินล่วงหล่นจากมือสั่นเทาของโอว่เซียง

       แม่นมผู้โชคร้ายดิ้นปัดไปมาราวกับปลาถูกทุบหัว นางหายใจไม่ออก ความตายกำลังจะพรากลมหายใจนางไป

       เลือดไหลพุ่งเป็นสาย โอว่เซียงเจ็บตัวนางย่อมไม่หวาดหวั่น ทว่าสิ่งที่มุ่งหวังยังทำไม่สำเร็จ

       “คุณหนู!”

       เสียงแหบแห้งของโอว่เซียง ไม่อาจดังพ้นลำคอ

ในขณะที่นางเจียนสิ้นลมหายใจ มือของโอว่เซียงพยายามควานหาเข็มเงิน แต่มันอยู่ไกลเกินเอื้อม หญิงวัยกลางคนโกรธตัวเอง นางช่างไร้ประโยชน์ทั้งที่ตกอยู่ในห้วงเวลาระหว่างความเป็นความตาย

       โอว่เซียงมองร่างที่นอนนิ่ง นางดูแลคุณหนูผู้งดงามนี้มาหลายปี แม้ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขตน หากรักยิ่งกว่าชีวิตตนเสียอีก

       “ให้ฟ้าผ่าข้าตายเถิด แล้วแลกกับชีวิตคุณหนู ขอให้นางฟื้น สวรรค์โปรดเมตตา!” ภาพในความทรงจำย้อนกลับเข้ามาในหัวของโอว่เซียง นางประคมประหงมหลี่หวางชิงด้วยความรัก ชีวิตงดงามนี้อยู่ในสายตานางตลอดเวลา ทั้งห่วงใย ทั้งทะนุถนอม หลายครั้งที่อีกฝ่ายถูกฮูหยินสามกุเรื่องกลั่นแกล้ง โอว่เซียงก็กางปีกรับโทษแทน

       กระทั่งชะตาชีวิตหลี่หวางชิงต้องถูกจับนั่งเกี้ยวมายังจวนสกุลจ้าน แต่งกับบุรุษผู้เป็นแม่ทัพหนุ่มผู้ที่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจถึงสามส่วน เมื่อผู้มีอำนาจในแผ่นดินประสงค์เช่นนี้ โอว่เซียงที่เป็นเพียงแม่นมไฉนจะกล้าคัดค้าน ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าหลี่หวางชิงกำลังเดินเข้าสู่หายะครั้งใหญ่

       “คุณหนู ทุกอย่างจะกลับมาดังเดิม มะ มันมีเพียงหนทางเดียว ท่านต้องมีลมหายใจสืบต่อไป ฟื้นสิเจ้าคะ ฟื้นกลับมาทวงความยุติธรรมให้ตนเอง!”

       คำพูดของโอว่เซียงแจ้งชัด นี่คือสิ่งที่จะพลิกชะตาชีวิตของหลี่หวางชิง อึดใจต่อมาร่างหนึ่งก็วิ่งฝ่าสายฝนด้วยความเร็ว นางไม่ได้เปียกน้ำฝน หากสิ่งที่อาบใบหน้าจนตาบวมช้ำคือน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุด