บทที่ 22 หวามสวาทเมียเชลย บทที่ 22

มีบางอย่างวิ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอของชายหนุ่มพร้อมทั้งความรู้สึกตีบตันจนเขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ พลันที่ยิหวาวิ่งเข้าไปหาเขาคีรินทร์ก็โผเข้าหาหญิงสาวและอ้าแขนเพื่อโอบรัดร่างเล็กบอบบางไว้ในอ้อมแขน

“โอ!...อะไรกันนี่ ยิหวา...ทำไมคุณถึงได้...”

“คีรินทร์...ฉันกลับบ้านไม่ได้หรอกนะ...ฉันลืมนายไม่ได้ ฉันไป...