บทที่ 4 หวามสวาทเมียเชลย บทที่ 4
เสียงกรีดร้องนั้นดังขึ้นพร้อม ๆ กับเสียงดังตูมของน้ำเมื่อคีรินทร์โยนร่างบางที่ด่าว่าเขาสารพัดลงไปในสระบัวเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ด้านหลังของเรือนไม้สักหลังใหญ่
“นี่แนะ! ร้องโหวกเหวกโวยวายดีนัก ฤทธิ์มากก็ต้องเจอแบบนี้ล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ”
คีรินทร์หัวเราะลั่นด้วยความสะใจขณะที่ร่างเล็กตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ หญิงสาวใช้แขนพุ้ยน้ำและถีบตัวเต็มกำลัง สระบัวขนาดเล็กก็จริงแต่เท้าของเธอกลับยันไม่ถึงพื้นข้างล่าง
“ช่วยด้วย!...ช่วยด้วย!...ฉันว่ายน้ำไม่เป็น...ช่วยด้วย!”
ร่างเล็กร้องตะโกนลั่นและกลืนน้ำเข้าไปหลายอึก ท่าทางของเธอเหมือนกำลังจะดิ่งลงไปก้นสระจริง ๆ แต่คีรินทร์กลับมองดูว่ามันเป็นมารยาของไฮโซสาว
“เอ้า! ร้องเข้าไป ไม่ต้องมาแกล้งกันหรอกนะว่าว่ายน้ำไม่เป็น ผมไม่เชื่อน้ำหน้าผู้หญิงจอมมารยาอย่างคุณหรอก”
“ช่วยด้วย!...ช่วยด้วย...ชะ...ช่วยด้วย”
เสียงร้องนั้นโหยอ่อนลงเรื่อย ๆ และร่างแน่งน้อยก็เหมือนกำลังจะจมหายลงไปจริง ๆ ใบหน้าสะใจของคีรินทร์ก็เริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเขาเห็นว่าหญิงสาวอาจไม่ได้แกล้งทำมารยาอย่างที่เขาคิด
“ยิหวา...นี่คุณว่ายน้ำไม่เป็นจริง ๆ รึนี่...ให้ตายเถอะ!”
คีรินทร์สบถกับตัวเองก่อนจะถอดเสื้อออกแล้วกระโดดลงไปในสระเพื่อคว้าร่างที่กำลังจะหมดแรงเข้ามาไว้ในอ้อมแขน เนื้อตัวของยิหวาเปียกปอนและมือทั้งสองตะกายไปตามตัวเขาเพื่อไขว่คว้าเป็นหลักยึด เธอกำลังอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด คีรินทร์กอดร่างเล็กไว้แน่น เขาแน่ใจแล้วในตอนนั้นว่าไฮโซสาวไม่ได้เสแสร้งแต่เธอว่ายน้ำไม่เป็นจริง ๆ
“ช่วยด้วย ๆ.....ช่วยด้วย”
“ผมมาช่วยนี่แล้วไง จับผมไว้แน่น ๆ ก็แล้วกัน”
ชายหนุ่มรัดเอวบางด้วยแขนแกร่งก่อนจะค่อย ๆ ลากหญิงสาวขึ้นจากสระบัว สระเล็กที่ลึกพอดูและอาจทำให้คนว่ายน้ำไม่เป็นจมลงไปได้อย่างง่ายดาย
บทที่ 4
ใจหนึ่งคีรินทร์ก็รู้สึกโมโหที่ถูกยอดชายพี่ของยิหวาหลอกเรื่องที่จะใช้หนี้ แต่ตอนนี้เขากลับโมโหตัวเองมากกว่าที่ไม่ใจร้ายพอจะปล่อยให้น้องสาวของคนที่ปลิ้นปล้อนเล่ห์เหลี่ยมทั้งตัวอย่างยอดชายต้องตายไปต่อหน้าต่อตา
ชายหนุ่มพาร่างอรชรที่เปียกปอนไปหมดและอยู่ในสภาพหมดแรงกลับไปที่ห้องของเขา ห้องนอนในเรือนไม้สักที่ไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามารบกวนตลอดระยะเวลาหลายปีที่ใช้ชีวิตในไร่ชาแห่งนี้
“ยิหวา...นี่คุณ...คุณ!”
คีรินทร์พยายามเรียกสติของหญิงสาวให้กลับคืนมา เขาวางร่างน้อยลงบนพื้นห้องซึ่งปูด้วยไม้ลายปาเก้ ชายหนุ่มเขย่าตัวเธอหลายหนก่อนที่เขาจะนึกได้ว่าควรต้องทำอย่างไรกับคนจมน้ำ
“เอาละวะ...สงสัยคงต้องทำแบบนี้แล้วล่ะ”
คีรินทร์ตัดสินใจก้มลงไปหาดวงหน้าสวยหวานของยิหวาแล้วประกบปากของเขากับปากของเธอเพื่อเป่าลมเข้าไป ดูเหมือนจะได้ผล พอเขาถอนริมฝีปากออกยิหวาก็สำลักน้ำออกมาแต่เธอยังอ่อนเปลี้ยและไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะส่งเสียงร้องแหบเบา
“พี่ยอด...พี่ยอด”
เสียงอ่อนโหยเรียกหาพี่ชายทำให้คีรินทร์ถอนหายใจและส่ายหน้าด้วยนึกระอาเมื่อได้ยินชื่อของไอ้ยอดชายตัวแสบพี่ชายของยิหวา นี่ถ้าเขาแกล้งบีบคอให้หล่อนตายไปต่อหน้าก็คงไม่มีใครรู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่...เขาคงทำแบบนั้นได้ยากลำบาก ร่างอรชรเนื้อตัวเปียกปอนที่นอนบิดส่ายไปมาตรงหน้าทำให้สติของเขาเริ่มไขว้เขว ดูดี ๆ ยิหวาเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ผิวขาวผ่องที่มีหยดน้ำเกาะพราวนั้นเปล่งประกายงดงามแม้เธอจะอยู่ในสภาพที่แทบไม่รู้สึกตัวในตอนนี้
“ยิหวา...นี่คุณ...”
คีรินทร์ส่งเสียงเรียกอีกหนแต่ร่างแน่งน้อยก็ยังคงบิดไปมาเบา ๆ ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่เขาประกบปากลงไปเมื่อครู่ยังทิ้งรสชาติหวาน ๆ ติดอยู่ในปากและมันทำให้ชายหนุ่มคิดว่าเขาคงปล่อยให้เธอตัวเปียกชื้นแบบนี้ไม่ได้
แล้วเขาควรต้องทำอย่างไรล่ะ นี่มันงานหนักโดยแท้ ช่วยชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งที่ตอนนี้เขาดึงตัวไว้เป็นเชลยไว้ต่อรองกับหนี้สินของยอดชายไม่พอ แถมยังต้องมารับหน้าที่เป็นสุภาพบุรุษช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธออีกหรือนี่ ถ้ายอดชายยอมชดใช้หนี้สินทุกอย่างก็คงจบสิ้นไปแล้ว
ร่างสูงใหญ่ช้อนร่างเล็กที่เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบเนื้อขึ้นไปวางบนเตียง เตียงของเขาที่ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาเกลือกกลิ้งกกกอดด้วยแม้แต่คนเดียว
“อืม...พี่ยอด...พี่ยอดมารับยิหวาแล้วใช่มั้ย...พี่ยอด...ยิหวาอยากกลับบ้าน”
ยิหวาส่งเสียงครางเบา ๆ เหมือนกำลังเพ้อ เธออาจตกใจมากหรือจะด้วยเหตุผลใดก็แล้วแต่ คีรินทร์กลับถอนใจแล้วบ่นพึมพำ
“เรื่องอื่นค่อยคิดเถอะแม่คุณ ตอนนี้น่ะเปลี่ยนเสื้อผ้าซะก่อน เดี๋ยวก็เป็นปอดบวมตายกันพอดี”
คีรินทร์ตั้งใจจะถอดชุดออกจากร่างเล็กที่บิดไปมาบนเตียงนุ่มอยู่แล้ว แต่พอเนื้อผ้าปียกปอนหลุดออกจากร่างอรชรเท่านั้นก็ถึงกับทำให้เจ้าของไร่ชาหนุ่มถึงกับผงะ มันทำให้เขามีอาการอึ้งไปเหมือนกัน
ผิวขาวผ่องผุดของยิหวาอวดความงามแก่สายตาของเขา เนื้อเนียนที่มีละอองน้ำเกาะพราวยิ่งทำให้เจ้าของร่างแน่งน้อยดูเย้ายวนมากขึ้นหลายเท่า สัดส่วนทรวดทรงองเอวของไฮโซสาวก็ไม่ใช่เล็ก ๆ หน้าอกอิ่มที่อยู่ใต้บราเซียล้นทะลักออกมา หน้าท้องแบนราบแขม่วขึ้นลงเพราะแรงหายใจ เอวคอดกิ่วและสะโพกผายราวกับประติมากรรมแสนงามที่มีชีวิต
