บทที่ 45 ขอโทษ

คุณพงศ์พัฒน์ตบโต๊ะเสียงดังปังเพื่อสยบความวุ่นวาย สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม "เงียบเดี๋ยวนี้!"

สิ้นเสียงคำรามอันทรงอำนาจ ทุกคนในห้องประชุมต่างพากันหุบปากเงียบกริบ

เขากดรับสายโทรศัพท์ ทันทีที่ยกมือถือขึ้นแนบหู เสียงทุ้มต่ำอันทรงพลังของภูมิก็ดังลอดออกมา

"แผนงานของอรวรรณไม่มีปัญหาอะไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ